top of page

PENG  NDERIMI


At Gjergj FISHTA O.F.M.: 115  VJET  PERPARA  KA  SHKRUE:

 

PENG  NDERIMI

 

ALOIS (LUIGJ) GURAKUQIT

 

      “Shqiptar i vlefshëm dhe ndêra e djelmnisë shkodrane” At Gj. Fishta.

 

 

                              LUIGJ GURAKUQI (Foto Marubi)

                                                            (1879 –1925 )       

 

                           I kandshëm asht e plot shije

                           Ai i lehtë zhumhur, që gurra

                           Jep tue gurgullue npër hije

                           E nëpër rranjë e curra,

                           Kah e argjendtë luleve ulet

                           E puth përmallshëm lulet,

                           Që si n’ pasqyrë – rrinë n’amë t’ saj tu’ u kqyrë.

 

                           Asht edhe i butë e i kandshëm

                           Ai i ambli fllad ere,

                           Që kah i qetë e erandshëm

                           Fryn nëpër ag pranvere;

                           Me landë shkon tue zhabllue

                           Ose me gji t’ ritue

                           Prej vesës s’ qiellës – së ndonjë drandofilles.

 

                            

 

                             Ma e ambël, por, asht fjala

                             E një miqësie t’ vërtetë,

                             Që, kur t’ na marrë vala

                             E pellgut t’ zi t’ kësaj jetë,

                             Tue na ngushtue ndër gjire,

                             E ndiejmë, e që fatmire

                             Zemrat na i kallë – me një shpnesë të gjallë.

 

                             Po, o Gurakuq, për mue

                             E nalta fjala jote,

                             Që me Vargnim  m’ ke çue,

                             Kur zemra një herë m’ ankonte,

                             Për mue kje ajo peng bese

                             E kje për mue yll shprese,

                             Që shpirtin m’ shndriti – zemrën ma flladiti.

 

                             Oh! Po: Ajo fjalë ngushllimi

                             N’ zemer ashtu m’ ka ardhë

                             Si vesa prej agimi,

                             Që bie n’ një lil të bardhë;

                             E atëbotë, si kah pranvera

                             Mbijnë vjollca e lule t’tjera,

                             Ashtu mendimet – patën n’ mue burimet.

 

                             Po, atëbotë për Atme e Fe,

                             Për punë të hijshme e t’ mara

                             Zemra ma fort m’u nxe;

                             E, ma fort se përpara,

                             Me shpirt unë Zanës iu trova,

                             Edhe atë burrë këndova,

                              Që n’ flakë t’ barotit

                                         – mbeti për tokë t’Kastriotit.

 

                             Pra, i drejtë në kjoftë se moti

                             Krejt zanin s’ ma qet n’ harresë

                             Fjalës sate, (e cila m’ploti

                             Zemrën me t’ ambël shpresë,

                             Se nji kohë, dikur, ma e bardhë

                             Shqipnisë ka për t’i ardhë),

                             Unë me evari – për nder, po, do t’ia dij.

 

                             Prandaj, për peng miqësie

                             Kam nda me t’i kushtue

                             Këto ushtrime poezie,

                             Që ti, (due me shpresue),

                             N’ kurrsend s’ ke për t’i ba,

                             Sadoqë s’ duhen gja:

                             Pse n’to pa nda – mue mik ti ke me m’ pa.

                                1909.

 

Shenim nga Fritz Radovani:

Kjo poezi e At Gjergj Fishtës asht marrë nga Vepra Letrare 1, Lirika, Mrizi i Zanave, Përgatitë nga Dr. Ndue Zef Toma, Tiranë 2001.

***

Në tre vargjet e fundit At Gjergj Fishta sheh kjartë kohen e ardhëshme, pra, ate të sotmen:                                       “N’ kurrsend s’ ke për t’i ba,

                                         Sadoqë s’ duhen gja...”

Po, besimin tek Miku e ka: “Pse n’to pa nda – mue mik ti ke me m’ pa.”

2 MARS 1925 – 2016 .

“Shqiptar i vlefshëm dhe ndêra e djelmnisë shkodrane.”  

Kështu e ka percaktue i madhi At Gjergj Fishta Luigj Gurakuqin.

Në këte përvjetor të vrasjes së pabesë nga Ahmet Zogu, kur këta tre vargje të fundit janë ma të dukshem se kurrë, kjoftë në kujtesen historike, kjoftë në “Monumentin e Vlonës 1912”, kjoftë në “oxhakun e shembun të shtëpisë shkodrane muze”, kjoftë në “vlerat e verteta të Demokracisë”, kjoftë në “ndêren e djelmnisë shkodrane”;

Ka edhe nga “Ata”, që do të ndalohen per disa çaste tek vargu i mbylljes:   “Pse n’to pa nda – mue mik ti ke me m’ pa.”.

...Nder Shekuj o Luigj Gurakuqi!

       Melbourne, 8 Mars 2024.

12 views0 comments

Kommentare


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page