Oqean me Lot


Oqean me Lot

Astrit Lulushi


Zoti shumë u dëshpërua

Kur pa atë që kishte krijuar,

Sipas shëmbëlltyrës së vetes,

Të shthurur e shpërfytyruar.

Në Qiell u ul e Qau, në Oqean

Me Ofshamë, Lotin e hodhi.


Kur sytë panë për të dëshmuar

Rrënimin që Zoti s’donte të shihej -

Loti u tha, vetëm kripa kristal mbeti.


Ky Lot - “mburojë” në hebraisht -

Profet i Sadomës e Gamorrës,

Nip i Abrahamit ishte.


Një ditë, Zoti u ngrit

Dhe i tha - “O Lot, ik,

Para se jetën ta zhduk,

Ta varros, shfaros

Nga ky qytetërim

Asgjë nuk dua të mbes!”


Perëndia, Lotin e udhëzoi

Të merrte familje e plaçkë,

Të ikte pa kthyer as kokën

Nga qyteti që shkatërrohej.


Por gruaja e Lotit s’duroi

U tundua të shihte rrënimin,

Pamjet me gurët që binin

Donte t’i merrte me vete

Në kujtesë t’i gdhendte.


Dhe, siç kishte premtuar,

Zoti, shtyllë kripe e bëri

Që në të ardhmen,

Veç oqeanit me ofshamë

Me Lot me Kripë Kristal,

Asnjë gjë të mos mbetej

Nga korrupsioni e shthurja

Në Sadom-Gamorrë.

15 views

Shkrimet e fundit