Nusja me “kopil” nga prapa


Nexhip Bashllari

Ka çudira në këtë botë, bëhen pa tregohen. Ishte pragu i Vitit të Ri dhe, si çdo prind, së bashku me time shoqe dolëm të blejmë ndonjë dhuratë për mbesën tonë. Brenda shtëpisë qe fëmija e parë që trokiti dhe u shfaq si një mysafire e re, e cila i dha dritë dhe shkëlqim asaj dhe ne na mbushi me një gëzim të papërshkrueshëm. I ramë kryq e tërthor pazarit, nëpër dyqane të mbushura plot me lodra dhe dhurata të ndryshme për fëmijët. Tregtarët nuk pushonin së bërtituri, duke i bërë reklamë mallit të tyre. Mbas shumë mëdyshjeve na tërhoqi vëmendjen një zë fëmije që thërriste: “Mama! Baba!”. U afruam dhe pamë një kukull të bukur me një fustan lejla, që belbëzonte: “Mama! Baba”! Tregtari na u afrua dhe nuk pushonte së foluri për bukurinë lodrës, për çmimin e saj të arsyeshëm, aq sa nuk m’u durua dhe pa takt, siç na ndodh shpesh herë të ndodhemi bosh, i thashë: “Mos u lodh, se e shohim dhe një fshat që duket nuk do kallauz!” Gruaja me marifet më preku me bërryl, për të më thënë se e kisha tepruar. Edhe tregtarit e pashë që nuk i erdhi mirë nga ndërhyrja ime, por tashmë ç’u bë nuk zhbëhej më. Fundja, ai atë punë kishte: të reklamonte mallin dhe të shiste sa më shumë se, mbas Vitit të Ri ato mbeteshin mall stok. Si e vrojtuam me kujdes, e vendosëm ta blejmë, se fundja vajzë ishte dhe me kukulla duhej të luante. Duke bërë gati të paguaja, më hipi një e qeshur, që për karakterin tim ishte e pazakontë, sa tërhoqa vëmendjen përreth… - Ç’ke që qesh, - më pyeti gruaja, - mbaje veten, nuk e sheh që ne po na vështrojnë të gjithë? - M’u kujtua një histori, - i them asaj, - po nejse, nuk është vendi për ta treguar, e lëmë kur të mbërrijmë në shtëpi. Ishin vitet kur teknologjia, sidomos elektronika, kishte filluar të ecte me hapa të shpejta dhe po përvetësohej çdo ditë e më mirë, sidomos nga rinia dhe shtresa intelektuale, por jo të gjithë e njihnin atë. Si gjithnjë në fshat futej më vonë. Bëhej dasmë e madhe në shtëpinë e Demirit, - nisa t’ia tregoja asaj.- Dasmë që nuk ishte parë në ato anë, luante qeni i kallajxhiut. Se si është kjo puna e qenit të kallajxhiut nuk di ta sqaroj, se e kam me të dëgjuar, por që do të thotë aheng i madh, shpenzime të mëdha. Nuk ishte shaka, martonte djalin e vetëm dhe merrte nuse për djalin nga një familje me soj të