Metafizika poetike e Kallupit


Metafizika poetike e Kallupit


Dr Fatmir Terziu


Mjafton të ‘kontaktosh’ në mënyrë pamore, fjalën poetike të Milianov Kallupit, poetit tashmë tëlarguar fizikisht prej nesh, por që la një emër të rëndësishëm në krijimtarinë mbarëshqiptare, kupton se fjala e tij ishte, është dhe mbetet një pëshpëritje e plotë filozofike, që vjen nga tërësia metafizike e hapësirës. Nëse hyn dhe e lexon këtë fjalë poetike, mbetesh dëshmitar i ‘ngulur’ përjetësisht në mesin e saj, mbetesh një ‘dashnor’ i përjetshëm i ‘xixave të diellit’, ‘shkëmbinjve në flakë’, sutave që përpëliten në dhe’, syve që zbardhen’, ‘lumit të zi’, ‘luzmave bujtëse të fluturave’, ‘qeshjeve dhe luhatjeve në ajër’, e mjaft hapësirave të tjera që metafizika dialektike e vargut të tij i jep në kohë, hapësirë dhe vend.

Është kjo që në plan parësor ristrukturohet me një flirt që buron nga shpirti, njohuria dhe temperamenti artistik i këtij poeti, për të cilin vlerësimet janë jo pak, aq sa edhe aritmetika e çmimeve dhe vëllimeve të tij, është tejet sipërore. Në këtë ‘bollëk’ poetik, natyrshëm autori, ka ngjizur vitet e tij, ka përjetësuar identitetin mes memories kulturore,