MOTIVE NGA KOSOVA


Kristo Zharkalliu

(NGA KOHA E ISH JUGOSLAVISË…)


***********************************************

NGA KRISTO ZHARKALLIU ( V O S K O P O J A R I )

SHËNIM: NGJARJET JANË PLOTËSISHT TË VËRTETA. NUK JANË NDËRRUAR EMRAT E PERSONAZHEVE DHE AUTORI I KA PARAQITUR NË MËNYRË SATIRIKE DUKE U DHËNË PËRMASA MË TË GJËRA- GAZETARESKE)

********************** 1 *************************************

KISHA , XHAMIJA DHE EMRAT....

Shumëkush e di se në Jugosllavi, ashtu si ka një mori popujsh ka po kaq qendra fetare. Feja në Jugosllavinë socialiste është zyrtare, e plotfuqishme dhe shteti jugosllav e përkrah fenë, madje shumë herë përdoret feja për të karakterizuar disa popuj. P.sh. populli mysliman i Kosovës e më gjërë, është karakterizuar “turk”, gjë që ka lehtësuar shpërnguljen në masë të kosovarëve drejt Turqisë,ku gjejnë lumturinë dhe begatinë në shkretëtirat, në thellësi të Kurdistanit, andej nga kufijt e Iranit dhe të Taxhikistanit..

Siç dihet , stalinistët e Tiranës kanë nxjerrë jashtë ligjit fenë duke e quajtur “opium për popullin” (thua se Marksi që e kishte thënë këtë ka qënë me origjinë arnaute!), ose sikur duan të paraqiten “revolucionarë” dhe origjinalë edhe në këtë drejtim Duke marrë parasysh këtë akt “të marrë” të Tiranës, Jugosllavia u tregua menjiherë tolerante dhe tepër dashamirëse ndaj besimeve fetare, duke folur për të mirat e fesë, se njeriu duke besuar në Zotin e plotfuqishëm është me të vërtetë “njeri”, se feja mbron familjen, pengon njeriun të mos vjedhë, të mos vrasë e të bëjë krime të tjera dhe në fund të fundit të mos ngrejë kryet kundër shtypësve të ngjyrave të ndryshme... Në këtë kuadër, nuk duhet harruar, se sërbët, mgjithëse të krishterë ortodoksë, kanë respektuar ngahera fenë e kosovarëve, sidmos atë myslimane (ka nga ata të pafytyrët dhe mjaft katolikë por asnjë për be ortodoks, lavdi zotit!) po me këtë respekt të thellë i ka shtypur, i ka shfrytëzuar, i ka vrarë kur e ka dashur nevoja dhe së fundi, janë përpjekur t’i çrrënjosin nga trojet e tyre...

Por dihet se lumturia e vërtetë gjëndet në botën tjetër dhe sërbët, si njerëz shpirtmirë që janë, mendonin se shqiptarët myslimanë shkonin në parajsë, ku gjenin lumturinë e vërtetë duke ngrënë përditë pilaf-oriz që ka gatuar Muhamedi për besnikët e tij...

Nga se njihen e dallohen njerëzit ama? Nga feja. Dhe feja? Nga emrat. Një sërb ortodoks i krishterë, bie fjala, quhet Milko, Jovan, Kristo, Josif, Boris, Ivan e kështu me radhë dhe duke u shtuar atë “viçin” ose “hiçin” në mbiemrin e tyre të nderuar, dallohen se kemi të bëjmë me një popull me rëndësi të madhe dhe me besim fetar të rëndësishëm ortodoks...dhe të mos harrojmë se heronjtë krysorë të sllavëve na qënkan “shënjtorët” Cirillli dhe Metodi, të cilët u mësuan popujve sllavë jo vetëm fenë ortodokse por edhe shkronjat të cilat i kanë rrënjët në alfabetin e lashtë helen. Dhe Kosovarët apo myslimanët në përgjithësi si i dallojmë dhe mundim t’i quajmë dhe...”turq”? Duke dëgjuar emrat e tyre. Mehmet, Fadil, Ali, Mahmud, Hasan, Islam, Mazllum, Muharrem e kështu me radhë. Shkonte në gjëndjen civile kosovari dhe e kishte të lehtë nëpunësi t’i vinte emrin (ata nuk kanë nevojë për prift e kishë, as për kumbaro që të pagëzohen në mënyrë të shënjtë fëmijët...) duke pyetur se si quhej gjyshi ose stërgjshi i fëmijës..dhe çdo gjë ishte në rregull. Por, ja një ditë ata të mallkuarit stalinistët e Tiranës, vendosën të përdorin në të ardhme emra të rinj, madje me kuptim...ilir e shqiptar dhe atje ku sërbomëdhenjtë u gëzuan duke besuar se kështu stalinistët po bënin jë gabim të rëndë duke ofenduar ndienjat fetare (religjioze...) të popullit, çka do të përçanin përfundimisht shqiptarët e Albanisë nga ata të jashtkufijve, shi Jugosllavisë, madje besonin se ata të Tiranës do ta kishin pisk se populli fanatik do të ngrihej të mbronte fenë e tij, ndodhi ajo që askujt nuk ja priste mendja. Ndërsa në Shqipëri përpiqeshin të mbanin pak të komufluar emrat e vjetra fetare, në Kosovë dhe në mbarë Jugosllavinë, tek shqiptarët u përhap si një epidemi moda e re e emrave...Në fillim askush nuk i vuri re. Thua se u zunë organet kopetente në gjumë. Në fillim u duk si shaka e keqe. Veçse të gjitha këto “në fillim”. Se më vonë gjëndja u bë tepër shqetësuese...

Ja, një mëngjes mbërrin në gjendjen civile, le ta zëmë, të Gjillanit një plak me nusen, e cila mban në krahë djalin e porsalindur. I ati i të voglit ka shkuar në punë, prandaj me kësi punësh shtëpijake dhe familjare mirret në përgjithësi gjyshi.

“Mirsenaerdhe o axhë!”- e mirëpriti nëpunësi. (kishte akoma shqiptarë nëpunësa)

“Mirse ju gjej o bir!”

“Na thuaj, si e kini hallin a?”pyet nëpunësi megjithsee ka kuptuar qëllimin.

“Qe, me regjistru këtë të vocërrin, or djali i xhajës...”

“Po i kujt është i vogli?”

“I tim bir! Po bahem gjysh për të njizetekatërherët, o biri i xhajës...

“Të të rrojë dhe të të bëhen njëqind e njizetekatër o xhajë!”

“Faleminderes, por i dua dyqind, besa! Kam dymbëdhjetë fëmijë, djelm e goca, po të më lindin të gjithë nga gjashtëmbëdhjetë, sa na bajnë? Bëje hesapin or ti...”

“Po mirë.(nëpunësi hapi defterin em madh) Si e ke emrin o axhë?”

“Unë, a? Më quajnë Safet Mahmud Dervishlliu!

“Atëhere kemi me regjistru fëmijën me emrin Safet. Mirë, a?”

Plaku hoqi çibukun nga goja, drodhi mustaqet, i hodhi nuses- e dinte ai se nusja nuk e donte emrin Safet por nuk guxonte t’ja thoshte- i buzëqeshi asaj me dinakëri dhe tha:

“Jo, zoti na ruajt!”

“Po pse? Nuk do të marrë emrin e gjyshit i vogli?” u habit nëpunësi.

“Përsë gjalli a? Jo, vallahi! Kur me vdek unë, djemt po të duan le t’i vënë dikujt emrin tim, megjithëse mua nuk më pëlqen aspak emri Safet, besa..”

“E po, ç’emër do t’i vëmë djalit ,a?”

“Tomorr!”

“Si the or babë?”

“Tomorr de, Tomorr! Emër i bukur besa!”

“Po ç’emër është ky o axhë?.S’e kam dëgju këtej nga anët tona...”

“Po ti s’ke dalë nga anët tona, or zot. Tomorr thamë, Tomorr!”

Nëpunësi e regjistroi duke krrojtur kokën dhe u habit pak kur pa nusen t’i puthte dorën plaku me mirënjohje. Çka me ba? Mendoi ai. Emër i padëgjuar. Njerëzit kanë lojtur.

Pas këtyre erdhi një plak tjetër me një goce të vogël

“Si ke ma ja vu emrin goces or xhajë?” pyeti nëpunësi...

“Kësaj goce, a? Qe, qe, qe! Si thua ti, me ja vu Vlorë, a?”

“Vlorë? Ç’është ky emër? Nuk je muhamedan ti?” u nxeh pak nëpunësi

.”Qe, muhamedan jam për besë, por mandej jam dhe shqiptar!”

“Po pse, emri Vlorë është emër shqiptar, a?”

“Ku me ditë?” bëri sikur ishte sylesh plaku “Ne kështu kena dëgju!”

Erdhi i treti. Ky ishte një katolik dhe nëpunësi kishte dëgjuar se katolikët janë “religjiozë” fanatikë Këtu nuk do të kemi problem, mendoi ai. Këta vënë ngahera emra të krishterë të miratuara nga Papa Vojtilla. Plaku u ul me një çibuk të madh në gojë.

“Edhe ju me regjistru të voglin o axhë?” pyeti ai.

“Edhe ne besa”!

“Dhe si ju quajnë ju o xhajë?

“Mua a? Antonio Jovani, ore djali i xhajës...”

“Dhe si ja kini vu emrin nipçes? Antonio?

“Jo, për atë djell e për këtë tokë! Ja vum emrin Gramoz!”

“Si bre? Katolik nuk jini juve? Ç’don të thotë Gramoz?

“Gramoz, ore Gramoz dhe nuk e luan as topi. Malet e Gramozit qajnë, nuk e ke dëgju ti?”

“Zotrote, dëgjon Radio Tiranën, a?”

“E, aq sa më kapin veshët...Regjistroje pra Gramozin tim...”

Nëpunësi ishte bërë nevroz. Ç’ishte kjo punë! Epidemia ka ra sot? Duan me më në marrë në qafë këta pleqt e dreqit? Kishte bërë pesëmbëdhjetë regjistrime deri në atë ore-mirë thoshin sërbët se shqiptarkat pjellkan shumë- dhe emrat ishin të gjitha të çuditëshme: Vlorë, Shkumbin, Tomorr, Gramoz, Shkodër(!!!) Vjosa (lumi që na mori, mendonte ai..) Fitore, Afrore, Drita, Lindita....etj.,. Bo, bo, bo! Si do të justifikohej ai përpara eprorëve kur ta vinin re? Ishallah nuk e vënë re regjistrin! Duke menduar kështu i shqetësuar duke pirë një cigare”bozhur” me filtër qe, kur arriti i ati i tij, me mbesën e vogël e së motrës, Sanies. Më në fund, mori frymë ai. Do të regjistronte dhe një fëmijë me një emër për të qënë me justifiku qëndrimin e tij në atë zyrë.

”O, mirseerdhe o babë! Si je me shëndet?!”

“Besa, fort mirë. Erdha me regjistru këtë mbesën e vogël.

“S’ishte nevoja me u lodhë, o babë. Ma thonit mua në mbrëmje dhe e regjistroja nesër. Kemi me i vu emrin e nanës apo të vjehrrës së Sanies? Kjo është goca e parë, prandaj më mirë e vjehrrës se kështu e do zakoni...”

“Jo, zoti na ruajt! Pse Fatime do kena me i folë goces ne a?” ...

“Atëhere me i vu emrin e nanës.. Zyrha, emër të bukur besa...”

“Zarha?!Ptuu! Emër plake o bir, emër plake dhe kjo ashtë goce e bukur...”

“Atëhere më thuaj si kini vendosë me e quajt gocen...”

Plaku, u përtyp, drodhi mustaqet dhe e lëshoi bombën:

“Ja, kena vendosë me e quajt....Tirana!

“Siii? Aman, më hangri gjarpri!”

Kaq tha nëpunësi se i ra të fikët. Në fillim sërbët akuzuan nëpunësit për këtë veprim “antijugosllav” “antisocialist”, kundërrevolucionar, prandaj zëvëndësuan të gjithë nëpunësit e gjendjeve civile me sërbë dhe malazezë. Por gjëndja u bë keq e mos më keq! Ata kuptuan se kësisoj kishte filluar propaganda antijugosllave të nacionalistëve dhe irrendetistëve shqiptarë, duke vepruar haptazi me arrogancë duke vënë emra shqiptarë fëmijëve të tyre. Pastaj të thonë se Shqipëria staliniste –enveriste nuk ndërhyn në punët e brëndëshme të Jugosllavisë socialiste federative! Po kush i beson këto gjepura? Të gjithë e dinë se Tirana, i sjell shumë të këqia Jugosllavisë së vëllazërimit e bashkimit...

VOSKOPOJARI, gusht 1985.

*********************** -2- *****************************************

KUSH I MBYTI DY LOPËT DHE NJË VIÇ ?

Atje ku besonim se po qetësohej gjendja, atje ku thoshim se “diferencimi” po arrin sukses

kur themi se rinia jonë kalon më së miri se qëllimi i jetës së saj është “rehatimi”, zbavitja dhe blu-xhinsi, atje ku thamë se vëllazërimi dhe bashkimi arrihet plotësisht, atje ku thamë se radhët e partisë janë spastruar nga elementët nacionalistë-irredentistë, atje ku thamë të mos sulmojmë haptazi nacionalizmin e rrezikëshëm shqiptar dhe ndërhyrjet e hatazi të Tiranës në punët tona të brendeshme, e sikur presin momentin që të na prrishin gjakun dhe të na vënë serisht në lëvizje... Mos more dreq! Nuk shikoni masat tona internacionaliste, nuk shikoni se sa i duam dhe i respektojmë shqiptarët që banojnë Republikat e tjera të Jugosllavisë?! A kanë luftuar ndonjëherë maqedonasit ose malazezët për “pastërti etnike”? Jo, vallahi, jo! (për atë Krisht doja të thoshja, por ne nuk bëjmë dallime as në betimet fetare...) Se po të ngjiste diçka e tillë, nuk do t’i pranonin në gjirin e tyre rreth gjysmë milion shqiptarë..Do të thoni se shqiptarët nuk paskan të njëjta të drejta me malazezët e sllavomaqedonët? Si kështu? Do të thoni se nuk funksionojnë rregullisht shkollat shqipe?Po, a nuk është nder i madh për shqiptarët e pagdhëndur të pranohet në mënyrë të barabartë në shkollat sllavomaqedonase dhe malazeze? Nuk shikoni ju se si luftojnë të rinjtë e Afrikës së Jugut dhe Amerikës që të kenë të njëjta të drejta me të bardhët dhe të pranohen në të njëjta shkolla me ta? A ka në Jugosllavinë tonë ndonjë dallim social? Kush mund të quajë një shqiptar “harap i poshtër dhe i fëlliqur”, si i quajnë zezakët në vendet e “qytetëruara” ku ka të tillë?!...

Nuk na mjaftonin reaksionarët shqiptarë të emigracionin dhe Tirana staliniste, tani na ngrihet dhe “vëllau” kroat dhe thotë se nuk i kemi trajtuar mirë shqiptarët, sepse ata kanë fjetur e banuar nëpër bodrume, ose kasolle me kashtë dhe se nuk i marrkam në punë të mira dhe se u lëmë punët e dorës së dytë dhe se kjo nuk na qënka e drejtë.Flet kështu kroati se nuk ka shumë shqiptarë në trojet e republikës së tij dhe nuk i njeh se sa injorantë janë shqiptarët, madje nuk e dinë se janë kaq primitivë sa nuk dinë ç’don të thotë mirëmbajtja e apartamenteve shtetërore dhe komode. Në këto sigurisht banojnë sërbët që kanë qënë ngahera njerëz të qytetëruar...A nuk kanë jetuar në shekuj në kasolle e bodrume shqiptarët? Por kroatët flasin kështu se nuk e dinë ç’do të thotë shqiptar...

Ç’të thotë e zeza Sërbi që ka hequr e heq të zitë e ullirit nga kokfortësia dhe mosbindja e shqiptarëve të Kosovës? Sërbia e shkretë ka pas qënë gjithnji viktimë, madje ka qënë e detyruar dhe shumë troje të vjetra të saj, si ishte dikur Stara Sërbia, të cilat i kanë pushtuar me forcë barbarët shqiptarë dhe nuk mjafton kjo por është e “obliguar” të mbajë barrën e rendë të sulmit të egër të nacionalizmit të tërbuar shqiptar që kërkon domosdo të bëjë Kosovën të pastër etnikisht duke çrrënjosur sërbët autoktonë...

Kjo, miq, është e padurueshme. Sërbia ,si një nënë e urtë, gjithnjë është përpjekur të mbante shqiptarët e Kosovës dhe në se do të ishte e mundur edhe ata të Shqipërisë, në gjirin e saj të ngrohtë. Por ç’e do, kush bën mirë në këtë botë dhe e kanë shpërblyer.! Shqiptarët nga natyra janë mosmirënjohës...Ç’kërkojnë shqiptarët e Kosovës dhe ata që janë ndarë midis “Maqedonisë” dhe Malit të zi? Kërkojnë të ndahen nga mëma Sërbi dhe të shpallin, atë Sërbinë, paturpësisht, motër!A mund të jenë normalë këta o vëllezër? A bahet mëma ndonjëherë motër?Kurrsesi ,jo!

Presioni i shqiptarëve ndaj sërbëve për shpërguljen e këtyre nga trojet e krahinës, ka arritur kulmin! Për këtë çështje flasin të gjitha dokumentat e Lidhjes së Komunistëve, kurse gjysma e artikujve të gazetave të mbarë vendit, mirren me problemin e Kosovës. Dhe sidomos me rrezikun e nacionalistëve që kërkojnë shkatërrimin e stabilitetit të Jugosllavisë Federative. Dhe e dini se ç’bënë kohët e fundit shqiptarët në një fshat? Atje banonin dhe do sërbë të cilët kanë jetuar atje që në epokën e gurit dhe jo si shqiptarët që kanë ardhur këto pesëdhjetë vjetët e fundit... Ashtu si dihet, shqiptarkat pjellin (Themi pjellin dhe jo lindin se, siç dihet, shqiptarët janë njerëz me bisht... dhe jo si njerëzit e tjerë!) shumë fëmijë dhe shumohen si milingonat., një rrezik tjetër ky. E pra në një fshat ku banonin në harmoni të plotë falë mirëdashjen e sërbëve, një ditë në stallat e dy sërbëve u gjendën të vrara dy lopa dhe një viç! E pabesueshme por plotësisht e vërtetë. Kjo ngjarje u muar në shqyrtim edhe në një mbledhje të Komitetit Qëndëror të LKJ ku menjiherë u vendos me i ba një kritikë të rreptë Komitetit Krahinor të Kosovës, se atje nuk janë treguar mjaft syçelët, duke lejuar marifete të tilla të rrezikëshme të shqiptarëve me qëllim që të shpërngulen sërbët nga trojet e tyre stërgjyshore, me një synim akoma më të keq se spastrimi etnik: me u kriju Shqipnia e Madhe me një Kosovë të pastër etinikisht.

Hetimet vazhduan me ditë dhe netë të tëra. Në fillim hetuesit ishin shqiptarë por pastaj u pa e nevojëshme me u dërgu sërbë sepse është e njohur se këta të fundit nuk janë vetëm më të zotë se shqiptarët, por edhe më objektivë...dhe ngahera, si është e natyrëshme dhe e drejtë, fajtorë janë shqiptarët. Kjo është historikisht e provuar se vetëm shqiptarët janë fajtorë kurse sërbët e gjorë janë viktimat... Kësisoj, si u bënë hetime të imta dhe këmbëngulëse, dhe si u hetuan të gjithë fshatarët shqiptarë-pleq, plaka, burra, gra, nuse dhe , sidomos fëmijët, u arrit konkluzioni dhe u dha vendimi përkatës:

1 Të dy lopët dhe viçat u gjëndën të vrara një mëngjes dimiri

2 Të dy lopët dhe viçi nuk dukej të kishin ba vetvrasje!

3 Të dy lopët dhe viçi nuk kishin pasur probleme psikologjike

4Të dy lopët dhe viçi kishin vuajtur gjatë vrasjes mizore..

5 Të dy lopët dhe viçi nuk I KISHIN VRARË SERBËT!

6 Të dy lopët dhe viçi ishin vrarë nga shqiptarët nacionalistë me qëllim të caktuar: me lënë familjet e sërbëve pa qumësht dhe mish (kjo e fundit nuk përcaktohet në mënyrë të saktë se nuk dihej në se familja e sërbit rriste viçin për mish apo për ta përdorur në pendë në arë, por komisionit hetues i vinte mirë ta përdorte “mungesën” e mishit gjë që vihet re në të gjithë Jugosllavinë. S’do mënd se mungesa e mishit në mbarë Jugosllavinë, u shkaktua për arsye të vrasjes së viiçit në atë fshat nga nacioinalistët shqiptarë të cilat duan të krijojnë trazira dhe destabilitet në të tërë Jugosllavinë socialiste, gjë që u leverdis irredentistëvbe de separatistëve shqiptarë. Akoma dhe Pllaniçi në Uashingrton e dënoi aktin barabar të shqiptarëve dhe me këtë u justifikua pse nuk ka mundësi të shlyejë borxhin që ka në SHBA! Nuk është shaka të vritet një viç në Kosovë dhe të mos ndikojë në Uashington! Por kemi dhe disa gjëra nga hetuesia: është pika e fundit):

7 Fajtorë u shpallën të gjithë shqiptarët e fshatit si edhe Shqipëria staliniste për ndërhyrje në punët e brëndeshme të Jugosllavisë; Fshatarët pra detyrohen (ishte teknikisht e pamundur të dënonin dhe Shqipërinë staliniste) të pagojnë të dy lopët dhe viçin me një dëmshpërblim suplementar që të përmirësohet drejtpeshimi shpirtëror të sërbëve..

Sigurisht vendimi nuk u prit me brohoritje dhe entusiaste nga banorët e fshatit, veçse nuk mund të mos pranonin një fakt: çdo gjë që bëhet, bëhet sipas porosive e shokut Tito, për të mirën e bashkim-vllazërimit dhe për hir të kësaj duhet të paguajnë të dy lopët dhe viçin pa u ankuar. Dihet se kur shqiptarët ankohen, e bëjnë në mënyrë krejt të pakulturuar dhe menjiherë duken qëllimet e tyre të mbrapshta etnike...

Komisioni hetues nuk mori parasysh raportin e të dy verterinerëve në të cilin thuhet se të dy lopët e viçin i kishin vrarë, (ose mbytun) ujqërit...Një gjë e tillë është e rrezikëshme Në radhë të parë nuk luftohet sa duhet nacionalizmi shqiptar. Dhe pastaj si ishte mundur t’u thoshnin sërbëve se edhe ujqërit e Kosovës qënkan kundër tyre? Merreni me mend se ç’skandal politik-ideologjik! Pastaj a mund të akuzoheshin ujqërit se po bashkëpunojnë me Tiranën? Ka të ngjarë që ata stalinistat e Tiuranës të kenë krijuar ndonjë aleancë me ujqërit, por a mund me u faktu kjo? Si zor...Dhe e fundit: a nuk ka rrezik të shpërngulen në masë sërbët, jo vetëm nga Kosova por edhe nga vetë Sërbia, po të mësonin se edhe ujqërit po luftojnë kundër vllazërimit e bashkimit?:!!

V O S K O P O J A R I QERSHOR 1985.

************************** 3 **************************

P A S H Ë M U S A F I N ! ! ...

Në një vend si Jugosllavia nuk bahen veçse ngjarje të mëdha; në çdo aktivitet apo veprimtari, lajm ose ngjarje, ka diçka të madhe, hijerëndë që t’i shkojë për shtat një vendi si është Jugosllavia, madje edhe kur ato nuk janë të mëdha, i bajmë ne i fryjmë si tullumbacë dhe i lëshojmë në qiell që të çudisim botën. Kësisoj bota është mësuar që të dëgjojë për Jugosllavinë se çdo gjë atjë është madhështore, p.sh., udhëheqës të madh, politikë e madhe e painkuadruar, miqësi të madhe, ekonomi të madhe dhe ...inflacion e ...papunësi të mëdha dhe kështu me radhë. Gjuhët e këqia thonë se në përgjithësi jugosllavët dhe sërbomëdhenjtë në veçanti, vuajnë nga megallomania. Por këto i thonë ata që e kanë zili.. Është plotësisht e vërtetë se në Jugosllavi çdo gjë është e madhe, akoma dhe vilat luksoze aë kanë ndërtuar “kuadrot komunistë”, udhëheqësit e “vetadministrimit”, janë njëra më e madhe se tjetra. Shëmbullin pozitiv për këtë e ka dhënë vetë udhëheqësi i madh Kryetari, shoku Tito. Kush mund të harrojë Brionët, Lubljanët, kush mund të harrojë madhështinë e shokut Tito kur vë në gojë purot e Havanës dhe vrapojnë disa vetë me nga një çakmak të artë në dorë që t’ja ndezin?

As vetë Çërçilli nuk ja arrinte në këtë madhështi.

Prandaj të mëdhenjtë mbeten të mëdhenj në histori. Është e provuar kjo. Do të thoni: nuk ka asgjë të vogël në Jugosllavi? Ka, si nuk ka, por ato kalojnë pa u vënë re. Ja. p.sh., dinari është shumë i vogël. Edhe paga e punonjësve, sidomos të shqiptarëve është tepër e vogël.Por, thamë, këto janë vogëlsira të papërfillëshme, përpara madhështisë jugosllave. si janë fama e shokut Tito, apo të madhështisë të borxheve që ka sot Jugosllavia ndaj botës së jashtme, akoma dhe ndaj Moskës. Një vend i madh është i madh dhe pikë!

Kjo hyrje na u desh që të mos habiteni se do të mirremi këtu me thash e themet dhe të llomotitjeve madhështore, të televizionit të Beogradit, Shkupit dhe Prishtinës.Këtë të fundit mos e vini në hesap se merr udhëzime “të urta” nga Beogradi se si të veprojë,ç’të nxjerrin në ajër, përderisa zyrat dhe studjot i kanë zënë kohët e fundit shokët e mënçur sërbë, sepse, siç dihet, shqiptarët nuk aftësi vetadministruese apo vetqeverisëse, dhe kështu e kanë tepër të vështirë të drejtojnë një stacion televiziv me aparaturë moderne nga ku, përveç fjalëve të bukura, shfaqen dhe filma të tilla edukuese si janë Dinastia dhe Dallesi, ose filma me përmbajtje ...seksuale që të mësojë rinia shqiptare si të veprojë kur të...martohet! dhe të mos mirret me marrëzira të tilla si janë shkollat e larta, demostratat dhe të drejtat e njeriut (që askush nuk i ka humbur në Jugosllavinë socialiste...)

Por nganjëhere televizioni jugosllav mirret dhe me probleme të brëndëshme dhe kryesisht me çështjen e bashkim vllazërimit. Dihet se ky bashkim rrezikohet nga nacionalistët shqiptarë. Jo se këta janë shumë. Jo, more, megjithëse ngatërresat janë të mëdha, ngatërrestarët jan ngahera të pakët. Kështu një ditë hoqën kameran nga mbledhja madhështore e Lidhjes së Komunistëve, harruan udhëtimin e Pllaniçit apo kujtëdo “hiçit” jashtë Jugosllavisë dhe i u drejtuan një fshatit të Pejës .Ishte kapur edhe një irredentist tjetër. Dukej qartë se ishte një nacionalist shqiptar i cili mirrte udhëzime drejtpërdrejt nga

Tirana! Ngjarja ishte menjmënd interesante. Lajmi thoshte se në arën e një sërbe plake kishin hyrë me ba dëm delet e një nacionalistit. U tha se delet jo rastësisht kishin hy në arën e plakës sërbe, por të shtyra nga ndienja antisërbe, antijugosllave... Kjo tashmë është kaq e qartë sa edhe delet e kanë marrë vesh dhe po bajnë politikë irredentiste. Sërbja e shkretë, një plakë flokëbardhë, kishte dëbuar delet, thoshte lajmi i shtypit, por atëhere “shqiptari nacionalsit”, një plak mustaqemadh me qylaf të bardhë në krye, e kishte kapur plakën prej flokësh dhe e kishte hequr barbarisht zvarrë... Të gjithë këto ngjarje të hatashme, i shkruante shtypi me hollësi dhe shqetësim, duke bërë edhe njëherë thirrje që të bëheshin disa mbledhje të çdo rangut, me qëllim që të mirren masa të ngutëshme kundër veprimeve të tilla antisocialsite që lendojnë bashkimin dhe vllazërimin e popujve të Jugosllavisë...Televizioni i Prishtinës duhej të sqaronte gjërat dhe në radhë të parë, se jo të gjithë shqiptarët e Kosovës janë dakort me akte të tilla dhe se e dënojnë këtë veprim barabar dhe primitiv, si e kishte cilësuar edhe Beogradi.

Plakun, si ishte e natyrëshme dhe e drejtë e kishin arrestuar. Kështu telereporterët nuk muarnë mundin të shkonin deri në fshat, por në qytetin e Pejës ku ishte burgosur plaku kryekrrisur. Dhe atje, në zyrën e drejtorit të komisariatit, i ulur në një kolltuk (Ç’prisnit ju? Të mirrnin intervistë në qelinë e burgut?Zoti na ruajt!) plaku mustaqebardhë, me çibukun e tij në gojë, shikonte i habitur kamerën që e shënonte dhe për pak kujtoi se mos ishte tyta e mitralozit dhe po e shënonin ta vrisnin. Jo se kishte frikë, por ishte turp i madh ta vrisnin mbi një kolltuk si ata brekëmëndafshit e kryeqytetit.

“Hiqmani atë marifetin që këteja, ju kam rixha!” thirri plaku i zëmëruar.

“Është e televizionit, o xhajë...” i tha një gazetar.

“Pashë zotin! Njashtu i vrisni ata të televizionit juve, a?”

“Jo more bacë...Nuk jena tuj të vra. Të nxjerrim në televizion...”

“Mua, a? Por daleni more të uruem. Më lini pak me u rregullu. Ja more çunat e bacës, me më rregullu pak mustaqet dhe qylafin. Njashtu ju pastë baca...”

Plaku drodhi mustaqet dhe gazetari i u afrua me mikrofonin në dorë.

“Duam me biisedu me ty o xhajë...”

“Me bisedu, pse mos me bisedu. Bash kështu u ka lezet shqiptarëve..”

Por fjalët e fundit i preu nga mikirofoni gazetari.Propagandë shqiptare do të bënte plaku?!

“Ja na thuaj ore xhajë, se bëne atë punën..”

Syt e plakut e vështruan me djallëzi dhe duke shikuar përreth, tha mengadalë:

“Pashë Musafin, se nuk ja bana atë...punë. Ishte plakë dreqi dhe plaka ime është akoma ma e mirë. Po ashtë me ja ba atë “punë”, ja baj ndonjë goce të re dhe le të jetë dhe sërbe.”

“Jo more bacë, tjetër të pyes unë. Si e rrahe atë plakën e gjorë?”

“Ptuuu!”pështyu plaku “Unë e rraha, a? Atë plakushen e flliqun? Jo bre, pashë Musafin se nuk e kam prekun! Ptu! Rrejnë bre rrejnë si dreqi kta!”

“Ajo thotë se delet e tua hynë në arën e saj dhe i prrishën misrin...”

“Delet hynë se dele janë dhe kur shohin bar vrapojnë...Pashë Musafin se nuk i vuna re dhe kur i pashë, renda me vrap me i largu nga ara e saj..”

“Ajo thotë se e kapët prej flokësh dhe e hoqe zvarrë në arë...”

“Prapë rrejnë këta! Po ajo plakë dreqi si nuk koritet me thanë rrena të tilla? Unë me kapë prej flokësh një plakë, a? Unë as plakën time nuk e kam kap kurrë prej flokësh. E kam rrahë po, e kam rrahë por prej flokësh jo e jo!. Jo pashë Musafin! Rrejnë këta, rrejnë!”

“Domethanë, nuk e rrahe plakën, a?

“Jo bre, pashë Musafin se jo!”

Intervista në televizion mbaroi këtu, veçse historia nuk mbaroi sepse nuk ishte e mundur të mbyllej kaq shpejt. Plakun e dënuan me dy vjet burgim dhe me dhanë dëmshpërblim plakës për dëmin që i bënë delet të cilat kësaj radhe nuk u...burgosën.. Telashet filluan nga ajo “Pashë Musafin!”. Specialistët sërbë e analizuan programin e televizionit kosovar., menduan se duhet me qënë syçelët se mos u bënin ndonjë prroçkë tjetër nacioanlistët. Kësisoj hapët fjalorin e gjuhës shqipe, i botruar nga Tirana(!) por asgjëkundi nuk gjetën ndonjë shpjegim për atë “Pashë Musafin!” A thua?, dyshuan ata. A thua? vazhduan hamëndjet ata. Thua të jetë ndonjë parrullë të Tiranës ose të emigrantëve reaksionarë? Sekeratriati i P. të brendeshme u vu në lëvizja. U pyetën profesorë, gjuhëtarë, historianë, hetues, policë, priftërinj, hoxhallarë, por nuk morën ndonjë përgjigje të saktë! Në fund i u drejtuan gazetarit që kishte marrë iintervistën nga plaku.

“A e di ti ç’do të thotë “Pashë Musafin”?

“Jo, nuk e di ” u përgjegj ai.

“Thua të vërtetën, a?

“Pashë Musafin, po”!!!

V O S K O P O J A R I QERSHOR, 1985.

******************************* 4 ************************

P S E N U K R A N Ë S I R E N A T ?

Dihet tashmë botërisht dashuria dhe respekti i popujve të Jugosllavisë ndaj shokut Tito. Ashtu si dihet se me mësimet e Tij ecet me hapa të sigurta në rrugën e lavdishme të bashmim-vllazërimit dhe të socializmit vetadministrues. Të gjithë e dinë se tashmë janë hedhur themele të forta për të krijuar një Jugosllëavi-socialiste-kapitaliste që do të bëhet model i përbotëshëm. Prandaj popujt e Jugosllavisë i janë mirënjohës për jetë. Sigurisht shqiptarët e kësaj federatë, kanë arsye të shëndosha që të jenë më mirënjohës se popujt e tjerë sepse me shokun Tito, Kosova u stabilizua në gjirin prindëror të Sërbisë dhe e shpëtoi nga shkëputja e saj nga mëma Sërbi që do të sillte rrezikun e bashkimit të Kosovës me atë shtetin e vogël dhe të papërfillëshëm diktatorial, Shqipërinë. Por mirënjohja më e thellë e shqiptarëve është për epokën e...Rankoviçit. Shoku Rankoviç, dora e djathtë e Kryetarit Tito, punoi me zell të tepruar, natë e ditë që të siguronte një bashkim e vllazërim të qetë dhe të stabilizuar, duke qëruar trevat shqiptare nga shqiptarët e këqij dhe kokfortë që nuk e kuptonin mirë “dashurinë” sërbe. Për këtë punë, i shkreti Rankoviç, i cili rron edhe sot e kësaj dite, në një vilë luksoze në periferi të Beogradit, u shkarkua nga funksionet e larta që mbante megjithëse ai mburret e gjatë kohës kur ai ishte në pushtet, kishte pushkatuar rreth njizet-tridhjet mijë (numërin e saktë nuk e mban mend as ai, por kjo është hollësi e papërfillëshme!) shqiptarë të pabindur, nacioanlistë , ballistë, zogistë akoma dhe...enveristë, duke i tmerruar të tjerët që u detyruan të kuptonin të mirat e socializmit jugosllav dhe të bashkim-vllazërimit nën kujdesin e Sërbisë. Por Rankoviçpi, si njeri largpamës që ishte nuk u mjaftua më kaq: vendosi se rrerth dyqind mijë shqiptarë të tjerë na qënkeshin turq, kësisoj i dëboi për në Turqi, ku ishte atdheu i tyre i natyrëshëm...Turqia, siç dihet, i priti krahëhapur dhe i dërgoi andej nga thellësia e Kurdistanit, ku mund të kacafyteshin e të vrriteshin të qetë me rrebelët vendas.

Si rrjedhojë, duhet kuptuar se Rankoviçi, si komunist is pastër dhe shok besnik i Kryetarit, bëri ç’ishte e mundur që Kosova, Mali i zi, Sërbia dhe “Maqedonia” të pastroheshin nga elementët e rrezikëshëm reaksionarë të cilët nuk e kuptonin të mirën e sociializmit jugosllav, por mjerisht disa mëndje primitive nuk e kuptuan këtë, u ankuan tek shoku Tito, i cili, me dhimbje në zëmër e shkarkoi nga detyra!

Duhet pranuar ama se kosovarët ushqenin dhe ushqejnë një dashuri të veçantë për “nareshallin” i cili na u paraqit një ditë si pëllumb i bardhë duke thënë se gjoja nuk dinte asgjë për veprimet arbitrare të Rankoviçit! Sigurisht, shqiptarët e Kosovës e më tej, si syleshë që janë e pranuan me kënaqësi shpjegimin e mareshallit sepse , thjesht , nuk mund të benin ndryshe se është e ditur se shqiptarët nuk janë të aftë të mendojnë për veten e tyre, prandaj e bën këtë dikush tjetër për të mirën e tyre dhe kësaj radhe Kryetari bënte be e rrufe se s’kishte as dijenoinë më të vogël për “gjenocidin” që ishte kryer në Kosovë e më gjërë (ai për herë të parë dëgjonte për tridhjet mijë të pushkatuar dhe dyqind mijë të çrrënjosur nga trojet e tyre!) se atëhere ai ishte i zënë me punë dhe me udhëtime në Indi, Egjipt si dhe në Iran ku mori pjesë në jubileun e famëshmëm të Shahëve të Përsisë,,,Dihej pra se Kryetari Tito mirrej gjithnjë me punë të mëdha, vogëlsirat i bënin të tjerët, si ishte rasti i....Rankoviçit !

Por ç’i duam këto! Le të shikojmë se si sillen sot ata shqiptarët e pabindur...Siç dihet dita e 4 majit është dita e shënuar për mbarë Jugosllavinë-është dita e vdekjes të gjysmë Titos. Mos më mirrni për ters kur them “gjysmë Tito”, kur dihet se Kryetarit Tito i kishin prerë një këmbë dhe kësaj këmbë i u bë një varrim madhështor si ja ka hije një këmbë të shokut Tito. E gjithë bota ndoqi në televizion se me ç’nderime e respekt u varros këmba e Titos, ndërkohë që po ky televizion tregonte Kryetarin e lavdishëm duke pirë uiski me një dorë dhe me tjetrën të mbante një puro havaneze. O, ç’gëzim! Përderisa Titoja pi uiski dhe puro, do të thotë se do të rrojë në shekuj dhe do të drejtojë fatet e popujve të Jugosllavisë me duart e tij të forta.... Mirëpo, mjerisht kjo nuk ngjau. Kryetari Tito vdiq në lule të rinisë-sapo kishte mbushur të tetëdhjetat- dhe bota humbi figurën më të lavdishme të kohës sonë. Ishte pra dita e trishtueshme të 4 majit dhe kjo ditë u shpall ditë zije përgjithmonë për popujt e Jugosllavisë. Kësisoj pra në orën 15.05, në të gjithë vendin, kumbojnë në shënjë zije dhe nderimi, sirenat e alarmit kombëtar....dhe deri sivjet kjo gjë ka vajtur mbarë, por sivjet, ah sivjet! Prapë navcionalistët shqiptarë e nxinë këtë përvjetor të gëzuar...më falni, të hidhur doja të thoshja....Ndërsa kudo sirenta vërshëllyen si jo më mirë, ndërkohë që në Viti prej kohësh ishin marë masa përgatitore, papritur e pakujtuar atje sirenat nuk vërshëllyen Bo, bo!! Hata! Turpi madh! Pse të heshtin sirenat në Viti, kur kudo ulëritën për bukuri? Kush e kishte bërë këtë prroçkë dhe kishte prrishur sirenat pikërisht në çastin kur Kryetari Tito kishte dhënë shpirt? A mund të quhej incident ose fatkeqësi e rastit? A mund të falet një pakujdesi e tillë?!

Kurrsesi!!!

Lajmi i kobëshëm arriti në Prishtinë, pastaj në Beograd, në mbarë Jugosllavinë dhe në të gjithë botën. Çdo jugosllav i ndershëm ndieu zëmërim e neveri për këtë gjest të turpëshëm të irredentisëve dhe nacionalistëve të Kosovës. Urdhëri, pasi u bënë disa mbledhje të gjata dhe sekrete të të gjithë rangjeve e pushtetit dhe të LKJ, ishte i prerë dhe i qartë: Të gjendet me çdo kusht fajtori ose fajtorët. Një veprim i tillë nuk vë në rrezik vetëm bashkimin e vllazërimin, por vë në rrezik edhe atë, nderin e Jugosllavisë. Sekretari i Brendëshëm u vu në lëvizje. Në radhë të parë u kontrolluan të gjithata që kishin bërë ndonjë vizitë në Shqipërinë staliniste, pastaj ata që kishin shkuar jashtë shtetit në perëndim dhe kishin bërë kontakte me reaksionarët e nacionalizmit shqiptar, pastaj kontrolluan të gjithata që ksihin ndonjë farefis në anën tjetër të kufirit dhe brenda disa orëve u arrestuan dymijë e gjashtëqind e tetedhjetë e nëntë vetë si të dyshimtë. Pse ishin të dyshimtë? Ja, dikush nuk e dinte pse binin sirenat më 4 maji, dikush tjetër se nuk kishte marrë vesh se shoku Tito kishte vdekur, ca të tjerë nuk njihnin të mirat e bashkim-vllazërimit, mandej disa të tjerë nuk e dinin se po bahej diferencimi politik i Jiugosllavisë me qëru radhët e partisë nga elementë armiqësorë, madje dikush nuk e dinte se Jugosllavia na qënkej e painkuadruar vetqeverisëse! Nga përgjigjet e këtyre njerëzve-të gjithë shqiptarë dhe nja dy evgjitë- dukej qartë se ishin elementë armiq.

Kjo histori nuk ka vazhdim. Ose nuk ka mbaruar akoma. Procesi gjyqësor nuk është bërë akoma. Madje, hetimet vazhdojnë që të zbulohen lidhjet e elementëve nacionalistë me Tiranën ose me reaksionin e emigracionit. Në se nuk do të pohojnë, s’ka gjë, do t’i fabrikojnë punonjësit syçelët e sekretariatit...Nuk është hera e parë që sekretariati del faqebardhë duke fabrikuar akuza dhe fakte të tilla kundër nacionalistëve...!

Rëndësi ka se po mirren masat qysh tani që në vitin e ardhëshëm,sirenat të tingëllojnë për bukuri edhe sikur të jetë nevoja të dëbohen të gjithë shqiptarët nga Vitija që të mos ketë kush të dëmtojë ose të sabotojë ulërimat e zisë, as të shkruajë parrulla antijugosllave në muret e stallave që të rrezikojë bashkimin e vllazërimin e Jugosllavisë socialiste...

V O S K O P O J A R I Qershor 1985 .

****************************** 5 **************************

KUSH U V U Z J A R R MULLARËVE TË MONASTIRIT?

Dihet tashmë “historikisht” se një nga dëshmitë më të forta të ekzistencës së “Stara Serbisë” janë monastirët që gjenden edhe sot e kësaj dite në tokën e Kosovës. Është e qartë se këto monastirë të ngritur gjatë kohës së mesjetës, dëshmojnë plotësisht se këtu banonte vetëm populli ortodoks sërb, ose sllave dhe se shqiptarët, aso kohe ishin andej prapa Kukësit, ose në...Armeni. Mirëpo, shqiptarët si të egër e barbarë që ishin, zbritën shpejt e shpejt nga malet e Kukësit, pushtuan gjysmën e Ballkanit, dëbuan sërbët dhe turqit nga trojet e tyre shekullore dhe u ngulitën atje ku janë sot duke i mbajtur me dhunë tokat e shënjta sllave, ku janë ndërtuar kaq monastirë e kisha ortodokse të krishtera...

Ka mundësi që shqiptarët të kenë zbritur në Ballkan më vonë se turqit sepse turqit, ashtu dhe sllavët konsiderohen popuj më të lashtë të siujdhesës ballkanike kurse grekët dhe shqiptarëzt nga më të rinjtë dhe të porsaardhur nga Kaukazi, apo nga Mongolia. A nuk shpjegon kjo njëfarë lidhje gjaku ndërmjet shqiptarëve dhe grekëve? Kurse sllavët...E, ata kanë qënë denbabaden të ngulitur këtu, akoma dhe rëra e Mesdheut shpjegohet vetëm vetëm duke përdorur gjuhën sllave, ashtu si shpjegohen toponimet e lashta në Greqi e në Shqipëri...Dihet se edhe fjala monastir nga sllavishtja rrjedh, ashttu si shpjegohen edhe emrat si janë Athina, Akropoli, Afërdita, Adriatiku, Joni, Egjeu e shumë të tjera që nuk na vijnë ndërmend tani. Mjerë Ballkanin, se si do të studjohej sikur të mos ekzistonte gjuha sllave, ashtu si do të kishte mbetur edhe gjuha greke pa u shkrojtuir akoma sikur të mos kishin sjellë me vete shkronjat e tyre cirilike sllavët...e qytetëruar.? Madje dhe krishtërimi ortodosk grekëve dhe shqiptarëve, nga sllavët e lavdishëm u erdhi...

Dihet she studjuesi i mirënjohur Falmerajer i nxori të gjitha toponimet në Greqi dhe në Shqipëri me prejardhje sllave, duke filluar nga Gjirokastra, Butrrinti, Durrësi dhe Shkodra dhe deri tek Saranda, Janina, Selaniku, Patra dhe deri në Pire (edhe kënga “Djemt e Pireut” prejardhje sllave kanë pasur...Kjo nuk diskutohet!

Kjo hyrje na u duk e domosdoshme që të tregojmë se ç’rëndësi si monument kulture të lashtë kanë, pa dashur këtu të nënvleftësojmë rëndësinë e tyre fetare, monastirët e vjetër të Stara Sërbisë, sidomos duke u mbështetur në studimet objektive të shkencëtarëve dhe akademikëve të Beogradit, që dinë ngahera të thonë të vërtetën, vetëm të vërtetën...

Duhet theksuar se e gjithë teoria e ekzistencës së Sërbisë së vjetër dhe të madhe, është mbështetur fort në ekziustencën e dy tre monastirëve të mesjetës, që, po të mënjanojnë besimin tonë të thellë kristian, nuk mund të mos pranojmë se ishin bërë qëndra korrupsioni, spiunazhi dhe patjetër...reaksioni. Nuk është rastësi që turqit, ndonse nuk kishin lënë gur mbi gur në Shqipëri dhe në Kosovë, pas vdekjes të Gjergj Kastriotit, monastirt i ruajtën si syt e ballit, madje u dhanë dhe pronësi shumë të madhe, duke u zhvatur fshatrave shqiptare përreth edhe atë pak tokë buke, ose kullota që kishin. E pra duke hedhur një vështrim së kaluarës e këtyre monastirëve dhe duke i lidhur drejt për drejt me historinë e sllavëve në Ballkan, vetkuptohet se si qeveritë e mëparëshme të Gjeorgjeviçëve, ashtu dhe “komunistët” e shokut Tito i ruajtën ato si syt e ballit, duke mos cënuar as pronat e privilegjet e tyre që i kishin përfituar në mesjetë. Dhe pse t’i preknin? Përreth monastirëve nuk kishte veçse popullsi myslimane-shqiptare, t’u a jepnin atyre tokat e monastirëve? Një akt i tillë do të ishte skandal i madh që do të bënin “socialistët” e Titos në kurriz të Sërbisë, e cila ngahera është bërë viktimë... Pastaj a nuk ishin këto monastire si pika kryesore mbështetëse për rikthimin një ditë të serbëve në vatrat e tyre të lashta nga ku i kishin çrrënjosur shqiptarët e mallkuar? Pastaj si të harrohet e kaluara e lavdishmer monastirëve, kur dihet se edhe Metodi dhe Cirili kishin qënë dy murgj të lavdishëm të sllavizmit? Madje bëhen përpjekje pranë Patrikanës që të vertetoihet se këta dy shënjtorë, nuk kishin asgjë të përbashkët me grekët dhe se ishin sllavë të kulluar! Nuk e di se sa kushton një vertetim i tillë, por ata e dinë mirë...

Dihet pra se vitet e fundit këto monastirë rrethohen nga popullsi barbare shqiptare dhe me vit e shekuj vuajnë nga sulmet e pandërprera të këtyre njerëzve pa fe! Për fat të mirë, monastirët kanë pasur dhe kanë gjithmonë përkrahjen e plotë e çdo qeverie që nga koha e Turqisë e deri sot dhe kështu shqiptarët nuk ja kanë arritur qëllimit të tyre që t’i shëmbin ose t’i çrrënjosin murgjit e shënjtë. Kjo luftë nuk ka pushuar asnjëherë, si e vertetojnë dokumentat e sigurta të...Sërbisë.

Pas ngjarjeve të 81-së, kur, si dihet, irrendentistët dhe nacionalistët shqiptarë, të nxitur gjithmoinë nga Tirana dhe emigracioni reaksionar shqiptar, u ngritën dhe vunë në rrezik themelet e Jugosllavisë, duke vënë në pikpyetje akoma dhe politikën largpamëse të Kryetarit Tito për bashkim e vllazërim, gjë që akoma nuk është shojtur plotësisht. Dihet gjithashtu se qeveria federative mori masa shumë të rrepta, duke dërguar avjonë dhe tanke në Kosovë, i shtypën rrebelët irredentistë, duke mbushur rrugët me të vrarë dhe burgjet me “fajtorë” dhe kështu popullsia e pabindur shqiptare mori një mësim të mirë, që të kuptojë njëherë e përgjithmonë se sa e drejtë është politika e “barazimit” e të bashkim-vllazërimit... Dihet se pa gjak nuk bëhet asgjë dhe këtu, për hir të unitetit federatuv, u derdh si lumë gjaku i rinisë kosovare, e cila edhe njëherë ishte tregzar mosmirënjohëse ndaj shokut Tito...

Paskësaj gjendja u stabilizua në sajë të politikës së drejtë të qeverisë federative e cila, si ngahera e urtë, dërgoi policinë speciale në Kosovë, shpalli gjëndjen e shtetrrethimit, vazhdoi me më intesitet diferencimin e famëshëm dhe kësisoj, popullsia e urtë shqiptare të Kosovës u mbyll urtë e butë nëpër shtëpira, ata që nuk ishin mbyllur akoma nëpër burgjet socialiste dhe të bashkimit e vllazërimit, të kuptohemi. Kudo u përforcuan rojet, kudo mbretëronte qetësia dhe rregulli, ata që kishin punë akoma shkonin në punën e tyre kokulur, pa buzëqeshje ironike, kurse ata që nuk kishin punë, ose ishin pushuar kohët e fundit, nuk guxonin të trokisnin tek dyert e zyrave të punësimit se, si dihet, preferohen sërbët që dinë të punojn ë më mirë dhe të prodhojnë më shumë... Megjithatë aty këtu ndonjë rrugaç qëllonte me gur ndonjë shtëpi sërbi ose ndonjë arë e mbjellur me misër...

Por kudo ndrhynte me të shpejtë policia speciale, duke u a treguar vendin rrugaçëve irredentistë. Por këto ishin gjëra të vogla deri një mbrëmje vjeshte shqiptarët bënë prroçkën e tyre kriminale! Natën vonë dikush u vu zjarrin mullarëve me bar të një monastirit! E pabesueshme! E tmerrshme! Si është e mundur me u djegë bari i monastirit të shënjtë, dhe kur? Në vjeshtë kur nuk ka ma bar me kositë! Qëllimi i armiqve ishte i qartë. Donin me lanë kafshët dhe murgjit pa ushqim. Do të thoni se murrgjët nuk hanë bar të thatë, por...por nejse! Ka të ngjarël të hanë ushqim të tillë murgeshat, ku me ditë?

I gjithë aparati shtetëror, si zakonisht, u vu në lëvizje. Që nga Kryetari Ali Shukriu dhe deri tek Dollanci me forcat speciale policore, lëshuan kërcënime e mallkime për armiqtë e bashkim vllazërimit dhe menjiherë urdhëruan një...diferencim të ri. Dhe, për fat të mirë, në fund u kap dhe fajtori dhe televizioni i Beogradit dhe i Prishtinës dhanë lajmin, gazmor ,afërsisht kësisoj:

“Pas shumë hetimesh të lodhëshme të forcave të sekretariatit të punëve të brendëshme dhe si u muarnë në pyetje shumë të dyshuar si irrendentistë e nacionalistë shqiptarë u zbulua djegësi i rrezikëshëm të mullarëve të monastirit të shënjtë...Ishte A.P., 29 vjeç, i papunë, i cili, duke mos kuptuar gjendjen e vështirë ekonomike të krahinës dhe domosdoshmërinë e qëndrimit papunë të shumicës së rinisë kosovare, tha se donte me u hakmarrë kundër sistemit to