LETRA POETIKE


Mihal GJERGJI

Mihal GJERGJI


LETRA POETIKE



Ndodh që krijuesit t’i kërkojnë figurat letrare në qiell. Ndjejnë dhimbje kur rrëzohen, e atëherë kuptojnë se janë shkëputur nga trualli që i rriti. Këtë ndjesi meditimi provon gjatë leximit të poezive interesante të një autori kurveleshas. Është Arben Nanaj, nga Golem i Gjirokastrës. Krijimet e tij qendrojnë mes poezisë popullore dhe asaj të kultivuar. Edhe një sy i pastërvitur e kupton se ajo çfarë i serviret, është gatuar me një brumë të zgjedhur. Arbeni i mëshon mendimit, fuqisë së tij dhe fenomenit. E zgjedh fjalën në gurrën popullore, po më shumë sesa kaq, përdor simbolikën. Arma e tij është sarkazma therëse, mjeti më i fuqishëm shprehës i artit. Po çfarë vendi zë poezia popullore në artin e madh të krijimit? Është ajo që ka zëvëndësuar kronikanët, historinë e shkruar, ngjarjet e ndodhura, më së shumti luftërat dhe barbaritë e pushtuesve. Ndërkohë ka pasqyruar me saktësi dhe emocion rrjedhën e jetës; dasmat me këngët interesante, grindjet mes krerëve të lartë, mençurinë e popullit dhe bukurinë njerëzore. Te romani “Kronikë në gur” Kadare rrëfen se “Pranvera në qytetin tonë vinte jo nga toka, ku sundonte guri, por nga qielli. Shenjat e saj ishin hollimi i reve, zogjtë dhe ylberet e rralla.” E kjo më shtynë të mendoj se zërat brenda poezive të Arben Nanaj janë si tinguj kitare që zbresin nga hëna. Ka profil inteligjent, sy të zgjuar dhe fytyrë të paqtë. Ka provuar largësinë dhe mallin e emigrantit, deri në Amerikën e largët, madje edhe drama familjare. Autori e shikon jetën nga lartësia