KRISHTLINDJE N’ SHKODER


    Fritz Radovani

    Përgatiti Fritz RADOVANI:

    Autori:AT PJETER MËSHKALLA S.J.

    KRISHTLINDJE N’ SHKODER 1909

    Mbas vitit 1909 qeveria Turke, në Shkodër, për shkak të lëvizjeve Shqiptare për liri, (pushka vlonte, shpesh deri në afërsi të qytetit), i ndaloi disa shfaqje tradicionale

    “Të Natës së Këshndellave”, tue i hjekë diçka poezisë së bukur të Festës.

    Dha lajmin kumbona

    me tinguj argjandi,

    theu muzgun jehona,

    gjithë zemrat i trandi:

    Vinë festat e lume,

    Krishtlindje e bekueme,

    me shndet e me gëzim!

    Kumbonat e randa,

    kumbonat e lehta,

    këndojnë me t’pasë ânda

    me notat e veta:

    Ushtojnë kumbonarët!

    Larg zani përdarët

    tue ra pa pushim...

    Sa kandshëm dikohet

    kjo valë e harmonisë,

    krejt shpirti naltohet

    ndër sfera t’ hyjnisë:

    Kah shpresa e ngushllimit,

    kah rrezja e shpetimit,

    drejt paqës që vjen!

    Në atë kupën qiellore

    o hyjë xhixhilloni,

    o male, prej bore

    në dritë të hanës zbardhoni,

    që zemrat e dlira

    të gëzojne, vullnet-mira

    me atë fé që na ushqen.

    ***

    Tarabat kërcasin,

    po mbyllën dyqanët,

    gra e burra hitasin,

    vrapojnë përgjith-an’ët:

    Përshëndetje e përgëzime,

    ma të bukrat urime

    gjatë rrugës ndigjon.

    Tash hargjet e mbrame

    s’ka mbetë kush pa i krye,

    gjithkush do n’këte mbrame,

    n’shtëpi ngutshëm me u kthye:

    Shegêrti e tregtari,

    ngarkue, prej Pazari

    ma thekshëm vrapon.

    Plot dritë janë shtëpijat

    plot zjarmi te oxhaku,

    pelcasin dëllinjat,

    luejn fëmia té praku,

    e gratë nuk pushojnë,

    pa dá vinë e shkojnë,

    vëlon puna gjithkund...

    Në familje krye-pare

    ka sonte gjithë të mirat,

    në ato mesatare

    plotësohen dëshirat;

    po edhe unë fukaraja

    në këto festa të mdhaja,

    do të gëzoj edhe unë!

    Pak baba fitimet,

    pak qiti edhe nana,

    e shkreta, kursimet

    me blemun do gjana;

    por, ...erdhi té dera

    dikush e, si era,

    la’i shportë edhe shkoi.

    Vetë bana “Betlemin”,

    sa i bukur që më doli!

    S’e ka kush si t’emin

    Në mahall’n “Gjuhadol”:

    me drrasa e pelhura,

    me letra e piktura

    ka kohë që unë punoj.

    E tash, q’e mbarova

    unë punën të tanë,

    té baba flut’rova

    me nanën e vëllanë,

    njirendi tue shkue

    gjithë sëbashku me u vu

    té votra “n’gjuj të mdhaj”.

    Dhe ngrihet em atë

    qirin ndezë atëherë,

    premton ndonji uratë

    dhe ulët me t’tjerë,

    n’sa na me ngadalë

    e flasim pa u ndalë,

    uraten si ai...

    Por, mue nuk më zë vêndi,

    lëshoj zanin e hollë,

    -më rrah zemra prej shêndi-,

    tham vjershat si n’shkollë,

    nga “shpêlla”- tue ba,

    nga Prindët –temena-

    -andej- edhe këtej.

    E, këthehëm të rrokë prindën...

    por, baba ka ulë kryet,

    e nana merr kînden

    e shpejt i fshinë sytë...

    Nuk dij çka u ndinë zêmra,

    por, mue më dridhet thêmra,

    më vlon gjaku ndër dêj...

    A thue janë lot gëzimi?

    A por janë lot malli?

    O ndoshta pikëllimi,

    pse mblue na ka halli

    në ket të shkretë jërevije,

    përdhese vorfnije,

    si Krishti në Stan?!

    Por, çka! Jezun kemi

    ndër zemra të vajtueshme;

    të ngrohun na jemi

    me hire të hyjnueshme:

    I drejti në këte jetë

    ka paq’n e vërtetë,

    që të tjerët nuk e kan.

    Me Jezun na kjajmë,

    e gëzimet ma të thêllat

    me Jezun i ndajmë:

    E, i lusim Këshndellat

    me aqë të mira që Zoti

    na i fali në ditë soti,

    me Jezun e Lumë!

    Oh, sa ambël sahati

    rrjedh sonte në strèh’ tonë!

    Kaq ambël!... por s’gjati

    ra’i tingull...kumbonë...

    Mesnatë!...-Krisë batarja,

    jehon Kumbonarja,

    vlon pushka ma shumë...

    Në këto vala festuese

    gjithë zemrat na qeshën,

    si rryma vërshuese

    njerëzia rrugës ndeshën,

    kumbon’t ajrin çajnë,

    e, pushkët nuk ia ndajnë

    për festën që na erdh’.

    Na pret Kisha e Madhe

    Krejt mbushë me kandile,

    Vinë rradha mbas rradhe

    me tuba familje,

    e, në Kishë, prej pesë portash,

    çdo moshe e gjithë ortash,

    mbrendë populli u dêrdh.

    Sa dritat, si ylberi!

    sa jone të mallngjyshme!

    Sa priftën te Elteri

    me petka të shkelqyeshme!

    Timjani me shtille,

    naltohët drejt qielle,

    fjollë-fjollëza plot!

    Shkon lart si timjani, urata e lirë,

    -i kangës ushton zani, me Engjujt e mirë:

    -“Ka lindun Mesia, vjen paqa e dashnia!

    L u m n i N a l t i t Z O T !”

    BB 1950.

    Shenim nga F.R.: Poezia asht me kujtime të feminise së Autorit, të vitit 1909.

    Asht shkrue nga At Mëshkalla në vitin 1950, në (BB), Burgu Burrel.

    Nga ana ime nuk asht ba asnjë ndryshim.

    Pershndetje dhe Urimet ma të mirat per Ju... Në këto Festa të mëdha!

    Melbourne, 23 Dhjetor 2019.


    #fritz #radovani

    3 views

    Shkrimet e fundit