KRISHTLINDJE N’ SHKODER


Fritz Radovani

Përgatiti Fritz RADOVANI:

Autori:AT PJETER MËSHKALLA S.J.

KRISHTLINDJE N’ SHKODER 1909

Mbas vitit 1909 qeveria Turke, në Shkodër, për shkak të lëvizjeve Shqiptare për liri, (pushka vlonte, shpesh deri në afërsi të qytetit), i ndaloi disa shfaqje tradicionale

“Të Natës së Këshndellave”, tue i hjekë diçka poezisë së bukur të Festës.

Dha lajmin kumbona

me tinguj argjandi,

theu muzgun jehona,

gjithë zemrat i trandi:

Vinë festat e lume,

Krishtlindje e bekueme,

me shndet e me gëzim!

Kumbonat e randa,

kumbonat e lehta,

këndojnë me t’pasë ânda

me notat e veta:

Ushtojnë kumbonarët!

Larg zani përdarët

tue ra pa pushim...

Sa kandshëm dikohet

kjo valë e harmonisë,

krejt shpirti naltohet

ndër sfera t’ hyjnisë:

Kah shpresa e ngushllimit,

kah rrezja e shpetimit,

drejt paqës që vjen!

Në atë kupën qiellore

o hyjë xhixhilloni,

o male, prej bore

në dritë të hanës zbardhoni,

që zemrat e dlira

të gëzojne, vullnet-mira

me atë fé që na ushqen.

***

Tarabat kërcasin,

po mbyllën dyqanët,

gra e burra hitasin,

vrapojnë përgjith-an’ët:

Përshëndetje e përgëzime,

ma të bukrat urime

gjatë rrugës ndigjon.

Tash hargjet e mbrame

s’ka mbetë kush pa i krye,

gjithkush do n’këte mbrame,

n’shtëpi ngutshëm me u kthye:

Shegêrti e tregtari,

ngarkue, prej Pazari

ma thekshëm vrapon.

Plot dritë janë shtëpijat

plot zjarmi te oxhaku,

pelcasin dëllinjat,

luejn fëmia té praku,

e gratë nuk pushojnë,

pa dá vinë e shkojnë,

vëlon puna gjithkund...

Në familje krye-pare

ka sonte gjithë të mirat,

në ato mesatare

plotësohen dëshirat;

po edhe unë fukaraja

në këto festa të mdhaja,

do të gëzoj edhe unë!

Pak baba fitimet,

pak qiti edhe nana,

e shkreta, kursimet

me blemun do gjana;

por, ...erdhi té dera

dikush e, si era,

la’i shportë edhe shkoi.

Vetë bana “Betlemin”,

sa i bukur që më doli!

S’e ka kush si t’emin

Në mahall’n “Gjuhadol”:

me drrasa e pelhura,

me letra e piktura

ka kohë që unë punoj.

E tash, q’e mbarova

unë punën të tanë,

té baba flut’rova

me nanën e vëllanë,

njirendi tue shkue

gjithë sëbashku me u vu

té votra “n’gjuj të mdhaj”.

Dhe ngrihet em atë

qirin ndezë atëherë,

premton ndonji uratë

dhe ulët me t’tjerë,

n’sa na me ngadalë

e flasim pa u ndalë,

uraten si ai...

Por, mue nuk më zë vêndi,

lëshoj zanin e hollë,

-më rrah zemra prej shêndi-,

tham vjershat si n’shkollë,

nga “shpêlla”- tue ba,

nga Prindët –temena-

-andej- edhe këtej.

E, këthehëm të rrokë prindën...

por, baba ka ulë kryet,

e nana merr kînden

e shpejt i fshinë sytë...

Nuk dij çka u ndinë zêmra,

por, mue më dridhet thêmra,

më vlon gjaku ndër dêj...

A thue janë lot gëzimi?

A por janë lot malli?

O ndoshta pikëllimi,

pse mblue na ka halli

në ket të shkretë jërevije,

përdhese vorfnije,

si Krishti në Stan?!

Por, çka! Jezun kemi

ndër zemra të vajtueshme;

të ngrohun na jemi

me hire të hyjnueshme:

I drejti në këte jetë

ka paq’n e vërtetë,

që të tjerët nuk e kan.

Me Jezun na kjajmë,

e gëzimet ma të thêllat

me Jezun i ndajmë:

E, i lusim Këshndellat

me aqë të mira që Zoti