“Integrimi” poetik


Poezia e Zogajt ose “integrimi” poetik


Fatmir Terziu


Poeti shqiptar Preç Zogaj është ndoshta më i njohur për poezinë e tij të hershme, të krijuar në vite, se sa për vëllimin poetik “Gjallë unë pashë” të promovuar kohë më parë. Poezia e tij e krijuar në vite duket e tillë, në një nivel më të lartë dhe më e pëlqyeshme, një poezi që duhet të lexohet për klasat e shkollave të mesme. Poezia e Zogajt në përgjithësi, edhe ajo e vëllimit të tij të fundit, është poezi thellësisht rrëfyesore, shpesh duke u përqendruar në temat psikologjike të konceptit të tërësisë lidhëse në një mjedis të errët.

Por vëllimi “Gjallë unë pashë” nuk është përjashtim. Shumica e analistëve letrarë pretendojnë se Preç Zogaj shkroi këtë poemë rreth situatave, të cilat ai me përvojën e tij i ka përjetuar. Të tjerët mendojnë se poezia e tij është një burim shpirti të frymëzuar ndërsa përpiqet pas intensifikimit jetik në tërë kompleksin e tij. Pothuajse, pikërisht disa vjet pas angazhimit të tij në politikë, si një politikan me një diapazon krijues, Zogaj kryen një lidhje ndjesore në varg-integrimin përditësor duke prurë poezinë si një bashkudhëtare