Ilusionet e tretura


Minush Hoxha

Ilusionet e tretura në paradoksin ose Vitet e ankthit të z.Mendo

Tek këthehej nga Spitali ku kishte lënë gjakun për të mësuar gjëndjen shëndetësore, nga një frymëmarrje që ia vështirësonte ecjën po edhe nga nostalgji për ditët e rinisë, ndalojë te një kafeteri paksa të errtë dhe, pasi shikoj nga të gjitha anët u fut në te. U ul në karrigën ballore të tavolinës së fundit sa për të patur pamjen nga rruga të zgjeruar , nga pas me një poster të trimit vizatimor mbi kokë dhe një tjetër në të djathtë me një artiste gjysëmlakuriqe. “Urdhëroni” ardhi nga banaku fëtefët dhe pyeti kamerieri- shihej i sikletisur, një djalosh i pashëm, i pastër dhe më flokë të ngjyrosura me losion yndyre. E hetoj atypëraty dhe zu t´a shikoj më gjatë dhe mendueshëm. Ai i qëndronte pothuajse mbi kokë duke pritur porosinë, dhe tek e shihte të veshur shkujdesshëm, me flokë pakashumë të çrregulluara të thinjura përkundra kësaj me një shikim të mpreftë të syve të zi, shihej qartë me durim që i skadonte por- ndonëse jo nga droja- nga mirësjellja profesionale-përmbahej. “Dëshironi të pini ndonjë gjë …?” përsëriti pytjen tani gadi të iki nga aty. “ Një kafe… turke…pa sheqer” vendosi më në fund z. Mendo. “ Vetëm espresso kemi… “ ia tha ftohtë. “Espresso? Keq…” e tha i dëshpruar dhe vazhdoj njësoj gjatë të shikojë kamarierin. Në një çast-sikur u qetësua-ndalojë. Kamerierit i hipen nervat, nga kjo, nuk humbi më kohë dhe vajti për shërbim mysafirëve të tjerë. Z. Mendoi hidhëruar nga sjellje mospërfillëse e kamerierit- zu të shikojë gjithandej kafeterinë paksa me habi dhe sa përfundojë, me një ” eja,eja…” të shoqëruar me një lëvizje të shkurtër e të lehtë dore, lutëshëm thirri sërish kamarierin dhe kur iu afrua pranë e pranë, ai, sikur në përshpëritje- pothuajse si një suflim teatri- pyeti: “ Më njeh …?” Atij i ardhi befasi dhe e tepërt pyetja që më nëfund i bëhet atij me të cilin kishte intimitet. Nuk imagjinonte se nga do dal zotëria. Ç’ishte ai për te!? Një mysafir i moshuar që ashtu i rënë, ndofta nuk arrinë as deri tek shtëpia e vetë. “Zotëri, nuk ju njoh …! Nuk kam moshë!” ia dha një përgjegje fare qartë dhe me nerva paksa të ngritur, pasi më parë dha si fshehurazi një nënqeshje sarkastike. “ Jam Mendo…!” ia th