Fetishizëm


Fatmir Terziu

Sytë zbuluan hirin e rezidencës së moralit,

më të butin, më enigmatikun e racës së hershme,

shenjat e fosileve rrëmonin përcaktimin e fatit

miteve alegorike që portretizojnë kafshë dhe insekte,

para syve ngadalë nëpër kopshtin e mbipopulluar,

këmbët rrokullisnin enigmat nën dhe mbi vete.


Morali përgojonte Botën në gjumë me duart e shtrirë,

i mbuluar si të pasmet me shkëlqim të zebrës,

qielli pa avionë rrethonte qafën e tokës së ngrirë

Ezopi vetëm ai shkulte dashuritë prej zemrës,

rikrijonte tregime të zeza për disa fëmijë

që enden në një korije të magjepsur hera-herës.


Ezopi modern riformatoi Breshkën dhe Shqiponjën,

fiksoi në Zoom edhe Breshkën dhe Lepurin,

e kështu mendoi të riformatonte njeriun me Botën,

ridimensionoi dhelprën, karkalecin, majmunin,

mendoi të shkruante ndryshe dhe qasjen me kohën

për bretkosa, mace, qen, milingona, gaforre, për fundin.


Fundin e kishte më problem me Njeriun

truri i tij ishte fryrë me animizëm

në mendje i erdhi një ide e hershme me miun

mendoi t'i bënte heshtazi një klizëm

por sytë e tij të maskuar ngatërruan ariun

maskat kishin prurë pa kuptuar fetishizëm.


Nuk mundi të dallonte prej sikletit

miun e vogël të hutuar vetë Ezopi

lumi bënte gala të harbuar me peshqit

kali hingëllinte nuk shkonte te i zoti,

ajo që bënte muzikë iku në bark të detit

zogjtë kafshonin qiellin kot së koti.


Koha transferohej në heshtjen e saj

loja me macen e miun nuk gjente më vrimat

vdekja shëtiste me dhe pa funeral

muret ishin dobësuar nga frymërat

njeriu kishte strukur njeriun nën maska

dhimbja pëlciste si përplasjet me varka.


Habitej Ezopi me këtë stilim modern

fliste me veten nuk e perceptonte dot

të bësh Njeriun, një kafshë e gjen

të bësh një kafshë, s'gjen njeri sot.

35 views0 comments

Shkrimet e fundit