Fetishizëm


Fatmir Terziu

Sytë zbuluan hirin e rezidencës së moralit,

më të butin, më enigmatikun e racës së hershme,

shenjat e fosileve rrëmonin përcaktimin e fatit

miteve alegorike që portretizojnë kafshë dhe insekte,

para syve ngadalë nëpër kopshtin e mbipopulluar,

këmbët rrokullisnin enigmat nën dhe mbi vete.


Morali përgojonte Botën në gjumë me duart e shtrirë,

i mbuluar si të pasmet me shkëlqim të zebrës,

qielli pa avionë rrethonte qafën e tokës së ngrirë

Ezopi vetëm ai shkulte dashuritë prej zemrës,

rikrijonte tregime të zeza për disa fëmijë

që enden në një korije të magjepsur hera-herës.


Ezopi modern riformatoi Breshkën dhe Shqiponjën,

fiksoi në Zoom edhe Breshkën dhe Lepurin,

e kështu mendoi të riformatonte njeriun me Botën,

ridimensionoi dhelprën, karkalecin, majmunin,

mendoi të shkruante ndryshe dhe qasjen me kohën

për bretkosa, mace, qen, milingona, gaforre, për fundin.


Fundin e kishte më problem me Njeriun

truri i tij ishte fryrë me animizëm

në mendje i erdhi një ide e hershme me miun

mendoi t'i bënte heshtazi një klizëm

por sytë e tij të maskuar ngatërruan ariun

maskat kishin prurë pa kuptuar fetishizëm.


Nuk mundi të dallonte prej sikletit

miun e vogël të hutuar vetë Ezopi

lumi bënte gala të harbuar me peshqit

kali hingëllinte nuk shkonte te i zoti,

ajo që bënte muzikë iku në bark të detit

zogjtë kafshonin qiellin kot së koti.


Koha transferohej në heshtjen e saj

loja me macen e miun nuk gjente më vrimat

vdekja shëtiste me dhe pa funeral

muret ishin dobësuar nga frymërat

njeriu kishte strukur njeriun nën maska

dhimbja pëlciste si përplasjet me varka.