Fatmir Terziu: Të mos e harrojmë 6 shkurtin 1967

6 shkurti 1967 është një nga ato ditë që nuk duhet të mbetet shënim i ftohtë në fundfaqe historie, por kujtesë e gjallë e një errësire të imponuar me dhunë. Ajo ditë shënon nisjen zyrtare të fushatës më brutale ideologjike që ka njohur Shqipëria: luftën kundër fesë, shpirtit dhe lirisë së ndërgjegjes. Me një gjuhë të mbushur me urrejtje dhe me një entuziazëm të rremë revolucionar, u shpall se besimi ishte armik, se altari, xhamia, kisha dhe teqeja ishin pengesë për “njeriun e ri”. Në të vërtetë, ishte njeriu i lirë ai që po dënohej.

Në emër të një utopie, u shembën mure shekullore, por më keq akoma, u thyen jetë. Priftërinj, hoxhallarë, dervishë, besimtarë të thjeshtë u përndoqën, u burgosën, u internuan, u pushkatuan. Librat u dogjën, ikonat u shkelën, kambanat u heshtën. Shqipëria u shpall “shteti i parë ateist në botë”, por ajo që realisht u shpall ishte varfëria shpirtërore si doktrinë zyrtare.

6 shkurti 1967 nuk ishte thjesht një sulm ndaj fesë. Ishte një sulm ndaj kujtesës, traditës, etikës dhe vetë identitetit kulturor të shqiptarëve. Feja, me të gjitha dallimet e saj, kishte qenë për shekuj një urë bashkëjetese, një strehë morale, një burim arsimi dhe humanizmi. Ta shkatërroje atë do të thoshte të shkulje rrënjët e një shoqërie që mbijetonte pikërisht falë këtyre vlerave.

Sot, rreziku nuk vjen më me urdhra partie dhe parulla në sheshe. Ai vjen me harresën. Me relativizimin e krimit. Me heshtjen që e kthen dhunën në statistikë dhe viktimat në numra pa emër. Prandaj, të mos e harrojmë 6 shkurtin 1967 nuk është akt nostalgjie, por detyrim moral. Ta kujtosh këtë datë do të thotë të pranosh se liria e besimit është pjesë e pandashme e lirisë njerëzore. Do të thotë të kuptosh se asnjë ideologji nuk ka të drejtë të hyjë me çizme në ndërgjegjen e njeriut. Dhe mbi të gjitha, do të thotë të jesh vigjilent, që e shkuara të mos rikthehet e maskuar si përparim. Kujtesa nuk është hakmarrje. Kujtesa është drejtësi. Dhe 6 shkurti 1967 kërkon drejtësinë e tij çdo vit, çdo ditë, në çdo ndërgjegje që nuk pranon të jetojë pa të vërtetën.