Fatmir Terziu: Kuturu

Kuturu

Me kë po flas, kush po më flet mua? E pyes veten sa herë që fjala më del përpara si një derë e hapur në mes të një fushe pa gardh. E hap derën dhe nuk di se kush do të hyjë. Ndoshta ti, që kërkon një grusht oriz si dikur në Spahikorre dhe e mat botën me peshoren e barkut. Ndoshta ti, therrësi i bagëtive të dikurshme tek Pylli i Ri, afër Shkumbint, që e njeh frymën e kafshës më mirë se frymën tënde dhe e di sa vlen një shpirt kur blihet me para në dorë. Ndoshta ti, që jeton në shpellat e Gjyralës dhe flet me heshtjen, si të ishte një gjuhë e lashtë që vetëm ti e di ta përkthesh. Apo ti, analisti i ekraneve politike të përnatshme, që sheh grafiqe si male të thyera dhe parashikon rrëzimin e botës me një klikim të thatë. E ndoshta ti, që shfaqesh si astronaut, që merr frymë në qafën e Zotit dhe e sheh tokën si një plagë blu që rrotullohet pa zë.

Çfarë dëgjon nga fjalët e mia, kur je mësuar me heshtjen që peshon më shumë se ajri?

Po ti matrapazi me kostum zyrtar, që përgatitesh për klientin e radhës dhe e lyen buzëqeshjen me një ngjyrë që nuk të përket?

Dhe ti, kasap, që e di saktë ku bie thika që dhimbja të zgjasë sa duhet, por jo më shumë?

Apo ti, dashnor i kazanëve të plehrave mes Bulevardit të Elbasanit, që kërkon në mbeturina atë që të tjerët e kanë hedhur si të pavlerë, dhe e quan zbulim?

Çfarë kupton nga ajo që shkruaj?

Çfarë kuptoj unë nga ajo që thua, kur e thua?

Ti flet për dashurinë, unë nuk ndiej asgjë. Fjalët e tua janë si gjethe që bien mbi një liqen të ngrirë. Bëjnë zhurmë vetëm sa për t’u thyer. Unë flas për dashurinë dhe vetëm unë e ndiej atë, si një temperaturë të brendshme që nuk matet me termometër, por me frikën se mos shuhet.

A nuk është liria jote zinxhiri që të shpëton ty dhe më lidh mua në rrotën e lidhjeve?

Ti, shkrimtari, që e mban lapsin si një çelës burgu, a nuk e ndjen se si po hollohet fija e fjalëve? Si po bëhen të tejdukshme, si avull që përplaset në mur dhe zhduket pa lënë gjurmë?

Ne flasim kuturu. Hedhim fjali si gurë në një pus dhe presim jehonën si provë se ekzistojmë. Por pusi është i mbushur me zëra të tjerë. Çdo gur bie mbi një gur të mëparshëm dhe nuk arrin kurrë në fund.

Bashkëjetesa jonë është e torturuar. E torturuar, jo sepse nuk dimë të duam, por sepse duam secili në gjuhën e vet. Nuk ka komunitet, ka vetëm bashkësi zërash që përplasen si valë të çoroditura. Ne jetojmë pranë njëri-tjetrit, por jo me njëri-tjetrin. E prekim të njëjtin ajër, por thithim frymëra të ndryshme. Ndonjëherë mendoj se fjala është një monedhë e vjetër që e kalojmë dorë më dorë pa e parë më figurën mbi të. E përdorim për të blerë kuptim, por harrojmë ta pyesim veten nëse ka ende vlerë. Dhe prapë flas. Prapë shkruaj. Kuturu.

Sepse ndoshta, mes gjithë këtyre zërave, dikush do ta ndiejë të njëjtën dridhje që ndiej unë kur fjala më prek si një dorë e padukshme. Ndoshta ti. Apo ai. Apo askush. Por edhe askushi është një përgjigje.