Fatmir Terziu: „Arya“, aty ku një supermarket bëhet adresë e komunitetit shqiptar në Gravesend

Nga një supermarket në Parrock Street te një histori besimi, pune dhe marrëdhëniesh njerëzore. Salman Şiringül ka ndërtuar një hapësirë ku shqiptarët nuk gjejnë vetëm produktet e tyre, por edhe një pjesë të atmosferës së komunitetit. Në 159–160 Parrock Street, në zemër të Gravesend, hyrja e supermarketit „Arya“ të çon në një hapësirë ku gjithçka duket e menduar me kujdes: raftet e sistemuara, produktet e vendosura në mënyrë të rregullt, larmia e artikujve dhe një ritëm pune që nuk ndalet.

Njerëzit hyjnë e dalin. Dikush bën pazarin e përditshëm, dikush kërkon një produkt të caktuar, dikush tjetër ndalet për të përshëndetur. Në këtë lëvizje të zakonshme të një supermarketi ka edhe diçka tjetër, më të padukshme: një marrëdhënie të krijuar ndër vite mes një biznesi dhe njerëzve që e kanë bërë pjesë të jetës së tyre. Për shumë shqiptarë të Gravesend-it, „Arya“ tashmë nuk është thjesht një supermarket. Është një adresë e njohur. Një vend ku mund të gjesh diçka nga shija e vendlindjes, por edhe një fytyrë të njohur, një përshëndetje, një bisedë të shkurtër. Në jetën e komuniteteve emigrante, këto gjëra kanë një peshë që shpesh nuk matet me çmimin e një produkti. Pas kësaj historie qëndron Salman Şiringül.

Një biznes që nisi me besimin te puna

Kanë kaluar disa vite që kur Salman Şiringül hapi dyert e „Arya“-s. Në atë kohë, si çdo fillim biznesi, kishte pyetje, rreziqe dhe pasiguri. Por kishte edhe një bindje: se një biznes mund të rritet jo vetëm duke shitur, por duke krijuar marrëdhënie të qëndrueshme me njerëzit.

Sot, zgjerimi i supermarketit është dëshmi e një pune të vazhdueshme.

Hapësira është më e madhe, oferta më e gjerë dhe organizimi më profesional. Por ajo që duket se ka mbetur e pandryshuar është ideja fillestare: klienti duhet të largohet i kënaqur dhe të ketë arsye për t'u kthyer. „Nuk jam nga ata që thërrasin me pankarta ‘shitje e madhe vetëm këtë javë’“, thotë Salman Şiringül.

Fjalët e tij shpjegojnë një filozofi që nuk mbështetet shumë te zhurma e marketingut. Ai preferon planifikimin, furnizimin në kohë dhe kujdesin ndaj asaj që kërkon klienti.

Furnitorët kontaktohen herët, stoku planifikohet me kujdes dhe oferta përshtatet sipas kërkesave reale. Në një treg ku konkurrenca është e madhe, ai beson se klienti fitohet me vazhdimësi. Jo vetëm me një ofertë të mirë të ditës.

„Duhet ta dëgjosh komunitetin“

Ndoshta këtu qëndron edhe një nga arsyet pse „Arya“ është afruar kaq shumë me komunitetin shqiptar. „Duhet ta dëgjosh komunitetin“, thotë Salman. Në dukje, një fjali e thjeshtë. Në praktikë, një parim që kërkon vëmendje të përditshme. Komunitetet emigrante kanë nevoja të veçanta. Njerëzit kërkojnë produktet që njohin, shijet me të cilat janë rritur, artikujt që u kujtojnë familjen dhe vendin prej nga kanë ardhur. Por kërkojnë edhe diçka tjetër: një hapësirë ku të mos ndihen krejtësisht të huaj. „Arya“ është përpjekur ta kuptojë këtë nevojë. Prandaj, në raftet e saj bashkëjetojnë produkte nga vende dhe kultura të ndryshme. Është një larmi që pasqyron vetë Gravesend-in e sotëm, por që për shqiptarët ka edhe një dimension emocional.

Një produkt i njohur nuk është gjithmonë vetëm një produkt. Ndonjëherë është një kujtim.

Pas rafteve janë njerëzit

Në historinë e „Arya“-s, një vend të rëndësishëm zë edhe stafi. Salman Şiringül kujton këshillën e dajës së tij, një biznesmen i suksesshëm në Mbretërinë e Bashkuar: të punësosh njerëz miqësorë, të përkushtuar dhe të gatshëm të bëjnë më shumë se sa kërkon detyra. Kjo këshillë është kthyer në një pjesë të mënyrës së tij të drejtimit. Për të, një staf i mirë nuk është thjesht një grup njerëzish që kryejnë detyrat e punës. Është pjesë e identitetit të biznesit. Një klient e kupton menjëherë nëse është i mirëpritur apo jo. E kupton nga mënyra si i përgjigjesh.

Nga mënyra si e ndihmon. Nga mënyra si e respekton. Prandaj, krahas produkteve dhe çmimeve, në „Arya“ rëndësi i kushtohet pastërtisë, rregullit, higjienës dhe shërbimit. Sepse një supermarket mund të ketë gjithçka në rafte, por nëse mungon respekti për klientin, diçka thelbësore mbetet bosh.

Një ditë që u kthye në festë komunitare

Në ditën e këtij përvjetori të rëndësishëm, supermarketit iu shtua edhe një tjetër dimension.

„Arya“ u mbush me urime, biseda dhe njerëz. Shqiptarë nga Gravesend-i dhe zona përreth erdhën për të ndarë këtë moment me Salman Şiringül. Për disa ishte një vizitë e zakonshme në një vend të njohur; për të tjerë, një mundësi për të uruar një mik dhe për të qenë pjesë e një suksesi që tashmë është bërë i dukshëm. Në këto takime të vogla ndoshta kuptohet më mirë se çfarë do të thotë një biznes brenda një komuniteti. Sepse suksesi nuk mbetet gjithmonë vetëm te pronari. Ai kalon edhe te njerëzit që e kanë mbështetur. Te klientët që janë kthyer përsëri. Te familjet që e kanë përfshirë atë adresë në jetën e tyre të përditshme.

Një urë mes shijes dhe kujtesës

Gravesend-i, si shumë qytete britanike, është një mozaik komunitetesh. Njerëzit sjellin me vete gjuhët, zakonet, kujtimet dhe shijet e vendeve të tyre. Në këtë mozaik, „Arya“ ka gjetur vendin e vet. Është një biznes, sigurisht. Por është edhe një pikë takimi. Dhe pikërisht këtu historia e tij bëhet më interesante se një histori e zakonshme biznesi. Sepse pas një supermarketi qëndrojnë njerëz. Pas produkteve qëndrojnë kujtime. Pas një klienti që kthehet përsëri qëndron besimi. Salman Şiringül duket se e ka kuptuar këtë shumë herët: një biznes mund të hapë dyert me investim, por dyert mbahen hapur nga marrëdhëniet njerëzore. Sot, „Arya“ vazhdon të rritet. Por ndoshta treguesi më i rëndësishëm i kësaj rritjeje nuk është vetëm hapësira e re, numri i produkteve apo profesionalizimi i supermarketit.

Është fakti se në 159–160 Parrock Street, për shumë shqiptarë të Gravesend-it, është krijuar një adresë ku ata dinë se mund të ndalen. Të blejnë. Të përshëndesin. Të bisedojnë. Dhe, për pak çaste, të ndihen si në shtëpi.

„Arya“ është kështu më shumë se një supermarket. Është një histori e vogël e një komuniteti që rritet, punon dhe ndërton jetën e vet larg vendlindjes, pa e humbur lidhjen me shijet, kujtesën dhe njerëzit që e bëjnë një komunitet të ndihet komunitet.