Fatmir Terziu: Dashuri në kohë farash kungulli

Dashuri në kohë farash kungulli

Tregim nga Fatmir Terziu

Nën buzën e majtë, gjysma e një fare kungulli i rri pezull si kujtim i papërfunduar. Ai e pështyn. Lëkura e hollë rrotullohet disa herë në ajrin e ftohtë të janarit, pastaj era e kap me kthetrat e saj dhe e shpëton larg, derisa bie pranë këmbëve të një vajze.

Vajza elegante, me çizme që i ngrihen deri te gjunjët, e shkund, dhe lëkura përfundon nën rrotat e një makine që kapërcen me ngut vijat e bardha. Ajo kthen kokën atje nga erdhi kjo lëkurë e përhumbur. E sheh. Është i njëjti djalë me mjekër të dendur e të zezë, që pak më parë kishte bërë të njëjtin gjest. Bën sikur nuk e vëren, por sytë e saj e tradhtojnë për një çast.

Djali vazhdon të murmuritë me vete, pastaj papritur ngre zërin:

- Dil, moj!

Thirrja i përshkon veshët vajzës si një gjilpërë e hollë, por ajo ecën prapë me një delikatesë të matur. I afrohet, heziton, por dy mendime të brendshme e detyrojnë të mos e injorojë. Bëhet krejt afër.

- Si është puna jote? - e pyet pa ia drejtuar sytë.

- Jam në hall.

- Shko te Bashkia.

- Nuk lidhet as me halle sociale, as me qytetarinë… por…

- Po pastaj?

- Pastaj thashë: kam hall.

- Mirë, atëherë shkundu.

- Jam shkundur disa herë, por s’më del.

- Atëherë?

- Si atëherë?

- Gjej një doktor.

- E gjeta.

- Zgjidhe hallin, pra.

- S’mu gjend i dobishëm.

- Pse?

- “Jam doktor!” - më tha.

- E mirë doktor.

- “Nuk jam doktor për pordhë,” shtoi. “Unë shes vetë pordhë.”

Vajza mezi mban të qeshurën.

- E drejtë ta ka thënë. Por nuk e ke kuptuar.

- E kuptova, unë s’shkova as për shitje, as për blerje.

- Pse?

- Kam dëgjuar se dikush që s’është doktor mund të më ndihmojë.

Ajo do ta lërë bisedën, por diçka e mban. Në anë tjetër të rrugës sheh një vajzë me një çantë të kuqe me lule. Sytë i rrëshqasin nga çanta te fytyra e saj e bukur.

- E njeh?

- Më duket se po. Ndoshta dikur.

- E ku është meseleja?

- Askund. Nuk dëgjon.

- Nuk dëgjon dhe ecën vetëm mes makinash?

- Dëgjon… kur hapet një çantë më e madhe se e saja. Ka edhe një veti tjetër.

- Cila?

- Është në modë të huaj.

- Si ta kuptoj?

- Kuptoje si të duash.

- Ezopin e ke lexuar?

- Dhelpra me rrushtë…

- Pra, s’je krejt e parenditur.

- Kam qenë në ILB. Kam studiuar dhelpra…

- Edhe ujqër?

- Jo kësaj here.

- Atëherë gomerë?

- Nëse të bën qejfinn, quaji njëthundrakë.

Një tjetër lëvozhgë bie pranë këmbëve të saj. Ajo e shkund. Djali thotë fjalën e parë që i vjen në mend: - Nabokov.

Ajo buzëqesh lehtë.

- “Sirin” e pëlqente nëna ime, - vijon djali. - Më detyroi të lexoj nëntë romanet e tij të para. Tani kam ngecur në provim… Ku më çuan farat e kungullit mes gjithë kësaj? Ti qenke fushë e pakorshme.

- Ndoshta ashtu dukem, - i kthen vajza.

- Në mal s’del dot, se pordhët do oshëtinin grykë më grykë.

Ajo qesh. Ai fut një grusht fara në gojë dhe harron t’i pështyjë lëkurat. Fjalët i vijnë si një rrëmujë që e lodh. Ajo nis të largohet me hapa të qetë. Ai rri në stol, pa fara, pa fjalë. Ndihet bosh. Ndërsa qorton veten pse s’i racionoi farat, një hije e butë afrohet. Dy duar të ngrohta i prekin supet. Një fjalë e qetë i zbret në vesh si melhem. Ajo është sërish aty dhe ndoshta s’kish qenë kurrë larg. Ai fshin sytë dhe pëshpërit me çudi të ëmbël: - Çfarë dashurie qenka kjo… në kohë farash kungulli?