Dallëndyshe Bushi: Më Pëlqen Të Shkruaj

Më pëlqen të shkruaj. Jo për të impresionuar dikë, por për të liruar atë që kam brenda.

Kur nisën të shkruanin njerëzit në fletën e bardhë menduan që të dërgonin një letër diku,

dikujt.

Me pak mister brenda kutive të zarfave.

PO letra që i dërgohet vetes qënka e çuditshme.

Mbase e domosdoshme...

Më pëlqen të shkruaj

Më pëlqen të lexoj njerëzit.

Jo librat e tyre,

por sytë, duart, heshtjet e tyre.

Në një buzëqeshje lexoj dhimbjen.

Në secilën fjalë, gjej një ndjenjë.

Në secilin njeri,

një histori..

Fjalët janë pasqyra e shpirtit.

Njerëzit janë libra që nuk lexohen

me sy,

por me zemër.

Më pëlqen të vëzhgoj – mënyrën si flasin, si heshtin. Sepse njeriu nuk është vetëm ajo që tregon.

Është ajo që fsheh.

Njerëzit janë romanet më të vërtetë që ekzistojnë

Shkrimi më ndihmon të kupto

j botën.

Leximi i njerëzve më ndihmon të kuptoj veten.

Në heshtje shkruaj... Fjalët më rrjedhin nga zemra si ujë i pastër në një lumë të qetë. Çdo fjalë është një ndjenjë, çdo rresht një copëz nga shpirti im.

Më pëlqen të shkruaj. Jo për të impresionuar dikë, por për të liruar atë që kam brenda.

Kur shkruaj, gjej qetësi. Gjej veten. Fjalët më ndihmojnë të kuptoj mendimet

që shpesh i kam të ngatërruara në kokë.

Ndonjëherë më duket sikur çdo njeri që takoj është një kapitull i veçantë.

Disa janë të lehtë për t’u lexuar, të tjerë janë të mbyllur me kyç. Por të gjithë mbajnë brenda një tregim që ia vlen të dëgjohet. Dhe ndoshta, për këtë arsye shkruaj: që të mos harroj të dëgjoj. Ka ditë kur fjalët nuk më dalin lehtë. Jo sepse nuk kam çfarë të them, por sepse ajo që dua të shpreh nuk zë vend në fjali të thjeshta. Ndjenjat janë të thella. Shikimet janë të ndërlikuara.

Njerëzit janë mister.

Kam kuptuar se ndonjëherë njerëzit nuk duan të flasin.

Por nëse i dëgjon me vëmendje, tregimet e tyre të vijnë vetë, pa zë. Janë aty, në mënyrën si ecin, si presin, si rrinë të menduar. Dhe unë… Unë e ndiej një detyrim të vogël, por të sinqertë: t’i mbaj ato histori gjallë në mendjen time T’i shkruaj kur të vijë koha.

T’i ruaj, si kujtime që nuk janë të miat, por që meritojnë të jetojnë diku. Shpesh lumturia nuk është ndonjë ndjenjë e madhe, që të vjen si valë. Mund të jetë shumë e thjeshtë: një buzëqeshje e dikujt që kalon pranë, një fjalë e ëmbël nga dikush që s’e prisje, aroma e bukës që piqet nga dritarja e një fqinji. Ose... një letër që po i shkruan vetes dhe që s’ka për t’u lexuar nga askush tjetër...

2—Letër Vetes Time

Dikur... në një të kaluar

të herëshme

kam shkruajtur një

leter per veten time,

kur isha akoma fmi

dhe sdija rrugët që do më çonte jeta...

"Ti nuk e dije, por gjithçka që po ndodhte atëherë do të të formonte. Dhe sot… je më e fortë se ç’mendoje...

—po të shkruaj nga një kohë ku ti ende nuk ke arritur.

Nga një ditë kur më në fund mund të marr frymë pa peshën që mbaje ti mbi shpinë. E di që ke frikë. E di që mendon se ndoshta s’do ia dalësh. Që ndoshta askush nuk do të kuptojë ndonjëherë. Por dua të të them diçka: ti je më e fortë nga ç’mendon. Ti je më e bukur nga ç’sheh në pasqyrë kur je me sy të enjtur nga lotët. Dhe po, ti do të gabosh. Do të lëndohesh. Do të rrëzohesh. Por do të ngrihesh çdo herë. Ngadalë. Me duar që dridhen. Por do të ngrihesh. Unë jam këtu sot, falë teje. Sepse ti nuk hoqe dorë. As atë ditë kur të dukej se gjithçka kishte mbaruar.

As atë natë kur nuk mund të flije nga gjithë ajo që të rëndonte në shpirt. Ti që heshtje shumë. Ti që buzëqeshje kur nuk kishe asnjë arsye. Ti që i dije gjërat përpara se të t’i thoshin. Dua të të kujtoj diçka të rëndësishme: pavarësisht se çfarë sfidash do të hasësh, ti ke brenda një forcë që s’e ke zbuluar ende plotësisht. Mos harro të ndalosh e të marrësh frymë kur bota të duket e shpejtë dhe e zhurmshme. Mos harro që je e denjë për dashuri, për mirëqenie, për paqe. Mos harro që të falësh veten për gabimet, sepse ato janë pjesë e rrugës që të çon drejt rritjes. Kur ndihesh e humbur, kthehu tek ky mesazh. Lejo që zëri yt i brendshëm, ai i butë dhe i mençur, të të udhëheqë. Dhe mbi të gjitha… Mos harro kurrë të jesh e butë me veten. Sepse ti meriton të jesh shpirti më i mirë që mund të jesh"

3—Rrugët E Fëmijërisë

Rrugët e fëmijërisë i kam në shpirt të gdhendura,

me gurët që fshihnin lodrat, me pluhurin mbi këmbët zbathura,

aty ku dielli binte

mbi çatitë e vjetra,

e zërat tanë fluturonin si zogj, pa frikë

Shkallët e shtëpive – kështjella fantazie,

një kuti teneqeje – makina jonë e shpejtësisë,

topi prej leckash e një litar mbi pemë,

ishin gjithë pasuria jonë e pamatshme.

Rrugicat e ngushta, me mure të mbuluara nga hardhitë,

tregonin histori që vetëm fëmijët dinin t’i besonin,

çdo qoshe – një mister, çdo portë – një ëndërr,

e çdo pasdite zgjaste më shumë se vetë përjetësia.

Nën dritën e hënës, kur nënat na thërrisnin me zë të butë,

kthimin e bënim ngadalë, me zemrën ende në lojë,

duart e pista, por sytë me

një shkëlqim,të rrallë.

Sot më ftojnë trotuaret ku dikur kam vrapuar,

në duar kam pluhurin, por zemra s’më ndotet,

Një top i vjetër, një litar, një këngë e harruar,

S’kishim stres, as orar,

Aty kur kaloj – ndoshta si hije e vetvetes,

rrugët janë të zbrazëta, dritaret të mbyllura,

fëmijët i ka marrë koha, në një botë pa aromë pa bar,

ajo pamje e dikurshme është zhdukur përgjithmonë,

mbeti si një përrallë që

e ruajmë në shpirt si

një copë qielli të dikurshëm,

me zërin e një loje, një thirrje nga larg,

që ende na ndjek... si një mall

4—Magjia E Perëndimit

Në breg të detit, qetësia flet,

me fjalë pa zë, në një botë që hesht.

Dielli zbret ngadalë, ngjyrë ari e flakë,

një pikë e kuqe ndez horizontin pak nga pak.

Valët këndojnë një këngë pa zë,

një përqafim i ngrohtë nga natyra vetë.

Gjithçka ndalet,

në këtë magji,

që vetëm perëndimi

e di.

Qielli vishet me dritë të artë,

një dritë që prek shpirtin e lartë.

Retë kryqëzohen si ëndrra në fluturim,

si duar që luten në një çast të shenjtë, në qetësim.

Horizonti hap një portë për ëndrra,

ku shpirtit i lejohet të ecë pa këmbë.

Nuk ka më kohë, as mendim që rëndon,

vetëm dritë e artë që shpirtin shëron

Era ledhaton faqet me frymë pa peshë,

çdo valë një pëshpëritje që në zemër ngjesh.

Peizazhi dridhet si pasqyrë në agoni,

por s’ka dhimbje — ka vetëm harmoni.

Kjo nuk është veç natyrë, as dritë, as ngjyrë,

është një mrekulli që ndodh kur bota merr frymë.

Një magji që të ndal në vend, pa fjalë,

një çast i përjetshëm, nën qiellin e zjarrtë, pa valë.

5—Nga Terri

Në errësirë humba

një kohë,

si hije pa drejtim,

pa zë.

Në errësirë kisha ndërtuar

shtëpi,

me mure të ftohta dhe

pa dritë në sy.

Zëri im ishte —heshtje,

shpirti — hije,

dhe dita s’njihte më

as dashuri, as dije.

Në heshtjen ku drita

s’merr frymë,

rrija mbështjellë me

errësirën time,

si fletë e harruar

në libër të mbyllur.

shpirti im troket,

i mallëngjyer,

i ndalur, në mure të padukshme,

kërkon dritën

jo me sy, por me zemër.

Në thellësinë ku lotët bëhen yje,

një ndjenjë e brishtë

më foli pa fjalë,

—më thërriti me emër.

si era në gjethe,

si dritë në një valë.

Nuk më tha “vrapo”, nuk më tha “shpëto”,

vetëm qëndroi —

dhe unë thashë: “Po.”

Hapat i ngrita ngadalë,

frikën e lashë pas dore.

Drita më priti me

ngrohtësi,

dhe errësira s’kishte

më fuqi.

Nga terri s’dola me

zhurmë, as me britmë,

as me gjakim të mprehtë

për shpëtim.

Por siç ngrihet një fjalë në

një ritëm,

u ngrita me heshtje —

me dritë në kujtim.

S’erdhi si rrufe që çan

qiejt me vrull,

as si zë që ngjeth zemrën

me fuqi.

Drita më ra si një fije

e butë,

si falje që vjen,në

përjetësi.

S’pate nevojë të bëje

betim,

vetë praninë tënde

e ndjeva shpëtim.

6—Britma Që Bota Nuk Dëgjon

Nën hije bombash,

fëmijët qajnë,

sytë e tyre kërkojnë dritë, por shohin vetëm errësirën,

Nënat thërrasin emra që nuk përgjigjen më,

tokën e lagur nga gjaku,

lotët e mbulojnë

Nuk ka gjë më të rëndë sesa të shohësh një nënë që përqafohet me trupin e fëmijës së saj të ftohtë.

Ajo nuk bërtet – sepse lotët i janë tharë prej kohësh.

Ajo nuk lutet më – sepse edhe lutjet kanë rënë në veshë të shurdhët.

Ajo thjesht hesht...

Dhe në atë heshtje

dëgjon më shumë dhimbjen...

Sepse dhimbja nuk ka kufij.

Zemra që rreh nën rrënoja, është e njëjtë si e jotja.

Vetëm se ti e ke të mbrojtur – e ajo, është lënë në vetmi.

Muret bien, por jo zemrat që rrahin,

jo kujtimet që digjen pa u harruar.

Gjithçka është rrethuar –

si një plagë që

s’mbyllet,

si një rreth i shkrumbuar.

Palestina,

—simbol i dhimbjes që nuk ndalet,

i një populli që jeton mes rrënojave, pa siguri,pa zë…

pa shpresë.

Çdo sekondë mbart frikë, çdo hap është rrezik,

çdo ëndërr...

një luks që s’mund të përjetohet.

çdo mëngjes është një sfidë.

Çdo natë është një lutje që të mos jetë e fundit

Karvanët e ndihmës presin në kufi,

ndërsa jeta ikën,

ikën pa lamtumirë.

Kush do t’i kthejë emrat që u fshinë?

Kush do të përqafojë ata që s’janë më?

Bota sheh. Disa flasin, disa heshtin...

kur një fëmijë vdes nën rrënoja,

nuk është thjeshtë një statistikë – pooor,

një jetë që s’u jetua kurrë.

Palestina...

—nuk kërkon mëshirë,

por drejtësi.

—Nuk kërkon më heshtje, por zë.

Ka raste që shpirti britmon aq fort,

por askush nuk e dëgjon.

Zëri i tij humbet mes titujsh lajmesh,

mes heshtjes së botës dhe indiferencës që vret!

Unë s’jam nga Palestina.

Por dhembja që ndjej, është më shumë se ndjeshmëri.

Është një borxh njerëzor.

Sepse kur digjet një fëmijë në Gaza,

digjet pak nga gjithë njerëzimi...

Mos thuaj: "Nuk është puna ime."

jemi bërë pjesë e asaj që vret:

Heshtja. Harresa. Ftohtësia.

O Zot… nëse je,

mos i lër këta njerëz vetëm me errësirën.

Drita jote mungon atje ku shpirtrat dridhen.

Atje ku njeriu bëhet hi –

pa faj,

pa zë,

pa jetë…

7—Nuk Ka Dritë Pa Errësirë

Nuk ka dritë pa errësirë,

as zemër pa një plagë të vjetër.

Nuk ka dhimbje pa vuajtje,

siç nuk ka jetë pa shpresë të tretur.

Në hijet e natës lind agimi,

në heshtje rritet një zë i brendshëm.

Çdo lot mbart një dritë të fshehur,

çdo plagë është kujtim i ndjeshëm.

Unë jam hija dhe drita,

dhimbja dhe shpresa që s’vdes.

Në mua rreh zemra e natës,

me ritmin e një lutjeje të heshtur,

Nuk jam më trup, as mendje,

jam dritë që mbart kujtesën e errësirës.

Jam lutje pa fjalë,

jam rrugë pa tokë,

jam shpresë që ecën zbathur mbi plagë.

Nuk ka dritë pa errësirë,

sepse drita lind në thellësitë ku sytë nuk shohin.

Aty ku mendja hesht,

shpirti flet gjuhën e misterit.

Nuk ka rrugë pa gurë në shteg,

as dashuri pa frikë e ankth.

kam rënë në errësira pa fund,

aty ku nuk kishte as kohë, as emër

Dhimbja më mësoi të

lutem,

vuajtja më mësoi të

fal,

shpresa… më mësoi të

jetoj

çdo rënie është një ngritje më e lartë.