BUJAR QESJA: Pritje me zemër në dorë i vëllezërve Rusi

Kur miqësia bëhet shtëpi dhe buka kthehet në poezi

- Pritje me zemër në dorë i vëllezërve Rusi për miqtë e tyre durrsakë tek "Gurra e Lekës"

BUJAR QESJA

Ka ditë që nuk maten me orë, as me kilometra. Ka udhëtime që nuk bëhen për të parë vende, por për të prekur zemra.

E tillë ishte kjo ditë, kjo pritje, kjo drekë që nuk ishte vetëm një tryezë, por një akt fisnikërie, një ceremoni e heshtur e traditës më të bukur shqiptare, mikpritjes dibrane.

Nga Durrësi, me zemër të hapur dhe miqësi të vjetër, u nisëm drejt Dibrës, drejt atij vendi ku fjala “mirë se erdhët” nuk thuhet, por jetohet. Na prisnin vëllezërit Rusi. Baftjari, avokati me emër e peshë morale dhe Demiri, poeti i spikatur, zëri i ndjeshëm i shpirtit dibran. Gjithashtu edhe Rustemi, vëllai i madh, rrënjë e fortë e fisit, që nuk është shkëputur kurrë nga vendlindja e tij, Homesh.

"Gurra e Lekës" aty ku uji bluan miell dhe zemra bluan dashuri

Dreka u shtrua në një vend që vetë është poezi, Hotel–Restorant “Gurra e Lekës”, në Kovashicë të Shupenzës. Pronari, Blerim Leka, nuk ka ndërtuar thjesht lokal, por ka ruajtur një trashëgimi.

Aty pranë rreh ende zemra e një mulliri me ujë 300-vjeçar, që bluan për gjithë zonën.

Tre shekuj histori. Tre shekuj që uji nuk është lodhur së kënduari dhe guri nuk është lodhur së punuari. Edhe sot, mulliri punon. Si simbol. Si dëshmi se tradita nuk soset, kur ruhet me dashuri.

Tryeza u shtrua bujare, ashtu siç di vetëm Dibra.Jufka me zogj, me aromën e shtëpisë dhe dorën e nënës, byrekë të hollë, të ngrohtë, që flisnin vetë, mësore të ndryshme, si pasuri e kuzhinës vendase. Troftë e kultivuar aty, e pastër si uji që e rrit. Ishte një meny që nuk ushqente vetëm trupin, por edhe kujtesë edhe rrënjët.

Njerëzit, pasuria më e madhe e kësaj dite

Në këtë sofër ishin mbledhur zemra të mëdha. Rustem Rusi, me bashkëshorten burrë i tokës, i fjalës së dhënë, i vendlindjes Homesh.

Baftjar Rusi, me bashkëshorten avokat i njohur, por mbi të gjitha njeri me etikë, urtësi dhe respekt për miqtë.

Demir Rusi, me bashkëshorten poet me mbi 20 botime, që di ta kthejë jetën në varg dhe mikpritjen në art.

Atli Mani, miku i madh, punëtor i jashtëzakonshëm, me bashkëshorten banor i fshatit Pejk të Melanit, shembull i njeriut të ndershëm.

Besim Merja, i afërm i Rustemit, pjesë e fisnikërisë familjare. Miqtë nga Durrësi, Elsa dhe Vasil Hila, Kostandina dhe Bujari.

Nuk ishte formalisht një drekë. Ishte bashkim shpirtrash, shkëmbim respekti. Një tryezë ku fjalët, nuk u ngritën kurrë më lart se zemra.

Dollitë kur fjala bëhet besë

U ngritën dolli për miqësinë që nuk konsumohet nga koha, karakterin që nuk thyhet, sinqeritetin që nuk shtiret, vazhdimësinë, që e bën këtë miqësi të trashëgueshme.

Demiri fliste pak, por çdo fjalë kishte peshë poezie. Baftjari shprehej me maturinë e njeriut, që e di se drejtësia fillon nga tryeza e miqve.

Rustemi buzëqeshte. Është ajo buzëqeshje, që vjen nga toka dhe nuk ka nevojë për shumë fjalë.

Trevë e bukur, njerëz të mëdhenj

Kovashica, Shupenza, Çereneci, Klosi, vende që nuk janë thjeshtë pika në hartë, por hapësira ku njeriu mbetet njeri.

Pas drekës, u ndalëm për kafe në Çerenec, më pas në Klos, tek lokali i njohur i Bajramit, vend ku fjala dhe humori kanë adresë të përhershme.

Vonë në mbrëmje u kthyem në Durrës. Por në të vërtetë, një pjesë e shpirtit tonë mbeti në Dibër.

Kur mikpritja bëhet trashëgimi

Familja Rusi nuk të pret, të merr në gjak. Baftjari dhe Demiri nuk organizuan një drekë, ringjallën një traditë. Një traditë që nuk shkruhet në libra, por trashëgohet nga zemra në zemër.

Kjo ishte mikpritje dibrane, në formën e saj më të pastër. Ishte art pa kornizë, poezi pa letër, drejtësi pa gjykatë. Ishte nder, ishte besë, ishte dashuri njerëzore.

Dhe kur u ndamë, nuk thamë “lamtumirë”. Thamë vetëm:

Mirupafshim vëllezër!