BEKSHIU I PIQERASIT


Miho Gjini "Mjeshter i Madh"

BEKSHIU I PIQERASIT


Nuk e di nëse e ka apo jo, fjalori ynë, spiegimin e kësaj figure njerëzore që ruante dikur pronën e fshatarëve të mi, si gjënë më të shenjtë, pas kishës e Manastirit të Kremesovës, atje lart, afër qiellit. Dhe qe njeriu më i besuar, më i urti e i drejti, si të ishte gjykatës i ndershëm e i paanshëm.Dhe e kishte për nder kur asgjë nuk prekej, nuk vidhej e shkelej. Gjithçka qe e të zotit dhe e Perëndisë. Mirëpo, kjo kohë i përkiste periudhave më te vjetëra të historisë e të shoqërisë dhe ndruhem se do na i marrin për ters shëmbëlltyrën e levdatën për të! Për të vetmen arsye që fjala Bekshi, e mbetur që nga Turqia do të thotë "Roje i Arave të Miletit!" dhe kur sot, nuk ka më roje, as "ara të fiksuara me ferman", ndërkohë që "mileti ka marrë arratinë, nëpër botë! Po përse e kujtojmë përsëri këtë figurë në fshatin tënë, pasi kemi folur edhe për kulturën e qytetërimin e njëhershëm, që e sillnin kurbetllinjtë që venin e vinin nga detrat e steretë e largëta, për këngët e vallet që gjëmonin në sheshin me pllaka guri, në Pashkën e Madhe e në Pashkën e Vogël të Gushtit, për shtëpiat dy katëshe prej guri, mbuluar me çatitë e kuqe që ndërtonin, për brezaret shekullore të ullinjëve e të agrumeve qe i ngritën etërit tanë me thonjë, si edhe për ujësjellësin e lashtë që furnizonte me ujin e pijshëm të Bunecit varkat dhe anijet e shumta, tona e të huaja?! Sepse, është bërë për turp që ta themi këtë gjëmë që ka ndodhur, me zë të lartë: MASAKRËN E PRONËS,zhbërjen e saj, tjetërsimin, bile edhe shkatërrimin. Agrumet shkojne drejt zhdukjes , ndërsa ullinjtë janë bërë pre e hajdutërive dhe e njerëzve më të pandërgjegjshëm që i gjymtojnë, i sakatojnë e i presin rëndshëm, gjoja "për krasitje", persona aspak specialistë(!), vetëm për dru zjarri, duke harrur se me to, me vajin e ullirit fshatarët e mi risnin fëmijët e mbanin jetën gjallë. Kur, brenda fshatit kishim edhe 14 qendra artizanale, lutërvi që bënin vajin dhe kur gjatë dimrit këtu, mbushej fshati edhe me punëtorë me mëditje, kryesisht nga gegëria, që vinin e ndihmonin në shkundjen e transportin e tyre, ndërkohë që ishte krijuar tashmë edhe kjo figurë besnike dhe fisnike:BEKSHIU, që ruante fshanë dh