Anjeza Musollari: Mos e gjykoni dhimbjen që nuk e keni jetuar

Kur një shoqëri dështon: historia që duhet të na turpërojë të gjithëve

Ka histori që nuk lexohen… përjetohen.Ka dhimbje që nuk tregohen… ndihen në heshtje.Dhe ka tragjedi që nuk janë thjesht të një individi, por janë aktakuzë për një shoqëri të tërë.

Historia e Noelia Castillo është një nga ato histori që nuk duhet thjesht të na prekë, duhet të na tronditë, të na shqetësojë, të na detyrojë të shohim veten në pasqyrë dhe të pranojmë një të vërtetë të hidhur: Ne kemi dështuar.

Jo vetëm si individë.Por si shoqëri.Si njerëzim.

Një histori që nuk duhet harruar

Një vajzë e re. Një jetë e shkatërruar nga dhuna. Një shoqëri që në vend ta mbrojë, e gjykon. Dhe një fund që ngre më shumë pyetje sesa përgjigje.

Historia e Noelia Castillo nuk është thjesht një lajm. Nuk është thjesht një ngjarje tragjike që kalon në rrjedhën e përditshme të informacionit.

Është një alarm.

Një thirrje që godet ndërgjegjen tonë kolektive dhe na detyron të pyesim:

Ku kemi gabuar si shoqëri?

Sepse kjo histori nuk fillon me fundin. Ajo fillon me dhunën. Vazhdon me heshtjen. Dhe përfundon me një dëshpërim të thellë.

Përdhunimi: plagë që nuk shihet, por nuk shërohet kurrë plotësisht

Përdhunimi është një nga krimet më të rënda që ekzistojnë. Por shpesh, ajo që nuk kuptohet është se dëmi i tij nuk është vetëm fizik.

Ai është: shkatërrim i identitetit, humbje e besimit tek njerëzit, frikë e përhershme

traumë që rikthehet çdo ditë

Një viktimë nuk e “kalon” thjesht këtë përvojë. Ajo jeton me të. Dhe kur kësaj traume i shtohet gjykimi i shoqërisë, dhimbja shumëfishohet. Kjo është dhuna e dytë. Një dhunë pa duar, por me pasoja të thella.

Kur viktima bëhet e akuzuara

Në vend që të mbështetet, viktima shpesh përballet me pyetje si: “Pse ishte aty?” “Çfarë kishte veshur?” “A është e sigurt që është e vërtetë?”

Këto nuk janë pyetje të pafajshme. Janë forma të maskuara të fajësimit.

Shoqëria, në shumë raste, nuk është një vend i sigurt për viktimat.Është një gjykatë pa drejtësi. Dhe ky realitet është i frikshëm. Sepse i dërgon një mesazh të qartë çdo viktime tjetër:

“Mos fol.”

Kur jeta bëhet barrë

Pas një tentative të dështuar për vetëvrasje, pasojat fizike mund të jenë të rënda.

Por ajo që shpesh harrohet është se dhimbja më e madhe nuk është gjithmonë ajo e trupit.

Është ajo e shpirtit.

Të jetosh me: traumë të pandërprerë, dhimbje fizike, mungesë shprese, ndjenjë braktisjeje, është një betejë e përditshme.

Dhe jo të gjithë arrijnë ta përballojnë.

EUTANAZIA DHE DEBATI MORAL

Mes ligjit dhe ndërgjegjes

Në disa vende, eutanazia konsiderohet si një e drejtë.

Por kjo çështje mbetet thellësisht e ndërlikuar.

Nga njëra anë: dhembshuria për vuajtjen, dëshira për paqe

Nga ana tjetër: shenjtëria e jetës, besimi se jeta nuk duhet ndërprerë nga njeriu

Kjo nuk është një çështje e thjeshtë. Nuk ka përgjigje të lehta. Por një gjë është e sigurt: Asnjë ligj nuk mund të zëvendësojë mungesën e dashurisë dhe mbështetjes.

Një thirrje për ndryshim

Kjo histori nuk duhet të na lërë indiferentë.

Ajo duhet të na ndryshojë.

Sepse çdo herë që: gjykojmë një viktimë, heshtim përballë padrejtësisë, minimizojmë dhunën.

Ne bëhemi pjesë e problemit. Është koha për të reflektuar. Është koha për të vepruar.

Sepse një shoqëri që nuk mbron më të dobëtit, ka humbur humanizmin e saj.

Ajo luftoi me dhimbjen… ne e mbytëm me heshtje

Mos e lexoni këtë si një histori të largët.

Shiheni si një realitet që mund të ndodhë kudo.

Dhe pyesni veten: Në cilën anë do të jeni?

Në anën e gjykimit… apo në anën e njerëzimit?

Ndaloni dhunën.Ndaloni gjykimin.Mbroni dinjitetin njerëzor.