Agim Bajrami: Mësuese në pension

Mësuese në pension

Vijnë për çdo ditë tek kafja e lagjes

( Të trija si gjithmonë)

 Qyteti ka qindra lokale

Por ato kurrë se ndërrojnë

Rrufisin kafet dalëngadalë

Me filxhanët në duar

Seç ka një shije të veçantë

Këtu kjo e bekuar

Përballë tyre, ngrihet shkolla

Oborri mbushur plot

Ato këtu kanë kaq kujtime

Që s'mund ti fshijnë dot

Çdo herë kujtojnë nxënësit e tyre

S'ngopen duke kujtuar

I'u duket vetja prapë mësuese

Me regjistra në duar

Paçka se rrudhat, i'u janë shtuar

Dhe flokët i'u janë zbardhur

Ato jetojnë kohën e tyre

Dhe kohërat që s'kanë ardhur

Mjafton të shohin ndonjë nxënës

Qe i kanë dhënë mësim

I'u ndrisin sytë si qiej marsi

Shndërrohen  në gëzim

Harrojnë kockat që i'u therin

(Diabetin kaq tinzar)

Të ndihen prapë vajza të reja

Si dikur, kohë më parë

Qëndrojnë çdo ditë pranë njëra tjetrës

( Rrallë  herë ndërrojnë ndonjë fjalë)

Ky është një çast që  koha ndalet

Dhe vitet  thonë : Më fal.