ZJARRI I BUZËVE





Rabije Bytyqi

ZJARRI I BUZËVE

Buzët digjen nga zjarrmia Mos përvelo, të djegtë perëndia Shuaj zjarrin e dashurisë Kënaqi epshet e brendësisë. Mos urre ,por dashuro .

Shëro buzë-mos shkrumbo...

VJESHTË

Si formë e eklipsuar  vjen nga kohët e unë e strukur rrathëve danteskë, në përhumbje të rrezeve përflakje, shtegëtimit,   larg qenies time në horizont.

Rrathë që ngrihen shtjellës mendim e dihatje e kraharorit tim të pafajshem, që lëngon pas imazhesh të bukurisë qiellore e mbetet përjetë, paskohës vjeshtë.

ZJARRE TË PAFUNDME

Nata është e errët dhe unë  e heshtur skutave të saj Hëna fillikate, e përvetme, “Nudo” nëpër qiejt e terrtë dhe unë me vëshrimin përhumbur e vetme përballë  tyre shikoj me sytë gri, pak dritëz nga ylli më i largët rrëzëlluar mbi lëkurën e bardhë.

RRËSHQITJE TË ËMBLA

Rrëshqet një trup i huaj misterioz prej hiri. Afrohem t'i prek buzët, veçse një rënkim puthje pafundësisht.

Sikurse qiriri që digjet e vera kthyer kupash derdhur relivesh derdhur mijëra buzësh

YLLI DHE HËNA

Shkrihen nëpër Kumtër e perdet flakur natës çjerrur edhe grisur.

DRITA E KOHËS

Koha zë e qan Në pikëza lotë shiu drita vetëtimë përflak trupat e shkrirë dashuri e thellë, as parë e dëgjuar mëton kupën e qiellit në zjarre të pafundme.

PËRMASAT E EKLIPSIT

Për çfarë sot të belbëzoj Koha e huaj më ka katandisur Duart të hedhura në ajër nuk gjejnë ngushëllim me çka ta shtjelloj detyrën e ditës?

Me epitafe të zbehta nëpër kujtesë me eklipsin e zgjatur të diellit me kaosin e djepave të thyer me thëngjillin e çative të djegura apo nga vaj i qyqes t'i përgjërohem feniksit për tokën e djegur dhe trupat e mbjellë gjithandej që  harresën  refuzojnë...

Për çfarë sot të belbëzoj kur përmasat e jetës një copë buke e turbullojnë qiellin dhe lisat flasin jermishëm të gjunjëzuar nga pesha e kohës..

(Poezi e shpërblyer me çmimin e tretë në “Flaka e Janarit” - 2014)

MOS M’I TRAZONI KUJTIMET

Si drenushë e bardhë afër lumit të prita, në livadhet gjelbëroshe vargëzova kurora lulesh.

Mallëngjehesha afër Lumbardhit me fletoren e vogël plot kujtime me lapsin shumëngjyrësh. Flisja me diellin , hënën dhe yjet...

U rrëfeja për sytë e bukur si kristal, për zërin e bilbilit duke u  kënduar luleve.

Si ke ecur në korridorin e gjatë të asaj kohe Kur hapa derën dhe si ëngjëll erdhe në krahëror. Buzëqeshjen e kishe ngrohtësi shpirti Shikimin  plot rreze dielli.

Si dy engjëj të  padjallëzuar Si dy të dashuruar në një romancë  filmi. Në një të bukur udhëtim ishim.

BUQETË MAGJIKE

Në imagjinatë, në kopsht të kujtesës dola me dëlirësi të bëja një  buqetë. Nga Migjeni mblodha apologjinë e bukës dhe  dritës Prejt Lasgushit lulet e feksura të liqenit pa kufi Nga Podrimja lule gjaku që përflaknin shkëmbit egër dhe nga Dritëroi fjalë shpirti të mbetura në rafte libri.

Panteone kurorash u thurën. E dizajnuar në ajkë antologjish Nektarin dhe aromën e tyre mblodha Të freskoj dhe  ushqej shpirtin tim.

LOTI PRANVEROR

Lumë  lotësh rrodhën syrit tim Valë detesh e oqeane trazim Për ty shpirti im, që të kam aq  larg, në mërgim.

Sa zjarre duhen shuar me lotë, që të kuptosh  se më mungon. Sa shumë vullkane do të digjen dhe shkretojnë të bardhin shpirt.

Mos të bëhem loti i harresës, por vaji im i mungesës... IMAZH I PASKTHY