Stalinit



Stalinit

Kasem Trebeshina

Si vetëtim’ mbi globin lajmi shkon:

“Stalini…” – Jo! Nuk mund, nuk mund të jetë!…

“…parmbrëm’, papritur”… – Hidhërim’ i thellë

gëzimin e lë prapa me të shpejtë.

Nënës kur i thonë se djal’ i vetëm

i vdiq, hutohet dhe nuk i besohet,

më von’ i bindet lajmit, ngashërehet,

me lot’ kërkon atë që nuk ndryshohet.

Dhe ne dëgjojmë lajmin por s’e duam,

e largojm’! S’ikën! Rishtaz lajmëron!

Goditj’ e dhëmbëshme na rëndon zemrat,

korenti-ngjethje trupat na përshkon.

Fjalën e prindve foshnja sa dëgjon

“Babi, Stalini ç’ka!” – pyet i habitur.

Ata shihen në sy, po nuk guxojnë

t’i japin lajmin që i ka tronditur.

Ngul këmbë foshnja me “pse” pambarim,

po fuqi “pse”- ve t’u përgjigjen s’kanë

dhe mundohen me fjalë të tërthorta

përtej, ku s’duhet, t’a nxjerrin mënj’anë.

Armiqt’ gëzohen e s’guxojn’ t’a thonë,

Zagarët lehin rrotull dhe s’mbarojnë.

Po le të lehin! Për ata ne kemi

zëmrimin dhe kamxhikun kur ulrojnë! –

Prej polit gjer te poli lajmi shkon :

me besim barkën drejton peshkatari!

Minatorët, dokerët shtrëngojnë grushtat,

më me guxim lirin mbron luftëtari.-

Po sillet vdekja! Po veten gënjen!

Jo! Prometheu s’vdes sa njerëz t’ketë,

gjersa një tym i vetëm ngrihet qiellit

nga zjarri që ai hodhi në jetë. –

Ti Promethe nuk more vetëm zjarrin,

Ti perëndit’ nga Olimpi i rrëzove;

zjarrin dhe botën njërzve u dhe

e tyrja ishte, në ‘të i qëndrove!-

Dhe vdekja sillet, por vetëm gënjen!

Natyra çfaqet prap e përtërirë,

po pret që ne në lule t’a mbulojmë,

jetën të ngjallim dhe në shkretëtirë, –

Se fëmija sa lindi ajrin thithti

dhe zemr’ e sajë për luftim trokiti,

një brez i tërë në shekull u ngrit

mendimi yt plot drit’ atë e rritit! –

……………………………………..

Mëngjez’ i sotshëm një mbledhje kërkonte,

një datë donte kohëve t’u vërviste,

një çast që burrat në provë t’i vinte

syt’ e papërlotur në lotë t’u ndriste! –

Burra që s’qanë qajnë dhe ngashërehen,

po për këtë njeri s’çuditet sot!

Enveri?!… Po! Po qan! – Të gjithë qajnë!

Si foshnjë qan Mehmeti, s’mbahet dot! –