SIMBIOZË ME NAIMIN




(përsiatje)

.1.

U linda në dheun tënd, Naim,

edhe fati,

edhe nderi im.

Gjeta të shkruar fjalën,

gjeta ndezur qiririn,

gjeta të gjelbër pyllin,

të lartë malin e lisin,

të shenjtë bagëtinë,

të gatuar me zjarr zemrën

që merr vrapin e s' ndalet,

kërkon mëmësinë.

Yti ish dheu im,

o i mërguari, Naim,

E lërove me penë,

grëc-grëc me penë,

i fale qëngjin dhe delen,

këngën e bilbilit,

xhyranë,

burimin e ujit të ftohtë,

bimën, frutin, kopenë.

E rilinde me penë.

2.

Qindra e mijëra shpatarë,

fituan dhjetra beteja,

grinë mijra barbarë,

vanë,

në varret e të shumtëve flenë.

Sikur kurrë nuk ishin,

sikur kurrë s'u panë.

Vanë.

Lisat e gjatë janë prerë

dhjetë herë, njëqind herë prerë,

cungjet kanë mbushur dhenë,

degë e gjethe u kalbën,

farërat ndërruan folenë.

Ti, këtu,

në çdo çukë,

në çdo kodër, gërxh e pemë,

grëc-grëc me penë

3.

Rrapo Hekali thirri, malet tundi,

nga tujet pashanë e shkundi,