Shtatë orë në Bruksel


Resmi Çorbaxhi

S H T A T E O R E N E B R U K S E L


T r e g i m


Resmi Çorbaxhi


Padashur kishte rene ne nje nga ato gropat e padukeshme qe shpesh krijojne valet e detit para se te shuheshin ne breg te detit.

“Uuuu, qenka i ftohte.” – leshoi instiktivisht nje pasthirme dhe foli me vehte si te kishte dike prane.

Ishte e vetme. Zakonisht preferonte vende te qeta dhe me pak njerez. Kete fundjave ishte ngritur heret. Ndjente nje kenaqesi kur lindja e diellit e gjente aty ne breg nen zhurmen e qete te valeve dhe pa bezdine e njerezve te tjere. Keshtu kishte menduar deri ne momentin kur degjoi fjalet e dikujt qe e kishte terhequr pasthirma e saj.

- Me sa duket tani je zgjuar. Akoma s'te ka dale gjumi.

Ketheu koken nga erdhi zeri. Pak hapa me tej ndodhej nje djale i ri, me i gjate se ajo, me trup te lidhur.dhe te rreshkur nga rrezet e diellit. Floket i kishte te dredhur dhe te bukur. Syte gjithashtu. E vetmja gje qe nuk i pelqeu ishte mjekra. E gjate dhe pa forme, si nje tufe leshterikesh te dala ne breg te detit.

Nuk iu pergjegj. Qe te largohej prej tij hodhi hapa te tjera drejt thellesise se detit. Papritur nje vale erdhi deri ne supe duke i shkaktuar te renqethura kur uji i kripur preku lekuren e saj te thate. Humbi ekuilibrin. Rreshqiti brenda vales se ngritur mbi koken e saj. Nxorri perseri koken duke u kollitur.

- Mos ki frike, m'i jep duart. Megjithese ishte rritur buze detit u ndje e pasigurte mes ftohtesise se ujit dhe vales se papritur qe e zuri ne befasi.

E trembur zgjati duart ne drejtim te tij i cili e terhoqi drejt vehtes. Nuk e mori vesh sa shpejt perfundoi brenda kraheve te tij te forte qe e udhehoqen drejt bregut. Ndiqte hapat e tij pa i shkeputur asnje cast duart nga krahet ku mbahej. Vuri re se ishte me e shkurter. Nuk e kalonte lartesine e supeve te tij. U be xheloze. Ishte me i bukur se ajo. Kete ndjenje e fshehu brenda syzeve qe nuk te lejonin te shihje syte e saj te frikesuar. Dukej me terheqese sa here qe nje tufe flokesh kerkonin te loznin ne afersi te vetullave gjysem mbuluar nga syzet. Ndersa ai… Ndjeu dicka te bute rreth supeve te saj qe ende dridheshin nga flladi mengjezor I ngopur me lageshtine e detit. Ngriti koken. Kerkoi te thoshte dicka por ai nuk e la te fliste.

Eshte peshqiri im. Nuk e kam perdorur, neqofte se e pranon

Faleminderit. Quhem Sofia. Jani – zgjati doren ne drejtim te saj.

Me duhet te iki, por...

Por... - tundi koken Jani

Mund te shihemi ne mbemje. -

Si te duash, une ketu jam, – zgjati koken ne drejtim te vendit ku kishte ngritur cadren e kampingut.U ndane. Ishte i bindur qe ajo te vinte. Hera heres bindja e tij merrte nje te krisur. Ndoshta... Perse duhej te vinte? Kush ishte ai?! Rikthehej ne kohe gjate takimit t tepapritur aty buze detit. Frika e saj per asgje. Edhe sikur te mos ishte ai perseri nuk do te ndodhte gje. U tremb kot, fare kot. Ishte nje arsye per tu takuar perseri. Kur shpresat kishin filluar te veniteshin, e shkundi zeri i saj:

- A ka njeri aty?

- Mund te hyni – kerceu menjehere dhe levizi fleten e saj qe sherbente si hyrje. Nje llampe vendosur ne qender te saj ndriconte zbehte hapesiren e ngushte. Ishte e vogel dhe e mjaftueshme per dy vete.

- Ketu qendron?

- Po!

- Nuk eshte ftohte gjate nates?

- Jo, nganjehere kam vape.

- Frike?

- Frike?! Nga kush?

Mblodhi supet,pa ditur te pergjigjej. Nuk e kuptoi se perse kishte ardhur. Por duhej te justifikonte viziten e premtuar.

-Erdha tju falenderoj per ndihmen tuaj ne mengjez. - justifikoj viziten e premtuar. Ju ndihem borxhli.

-Nuk bera....

-Po, - e nderpreu Sofia, - per ju dicka e vogel... Jani qeshi.

-Perse qesh? Ndoshta jeni mesuar. Si duket rrini me teper ne uje se ne toke.Si duket qendroni me shume ne uje se ne toke. Mund te isha mbytur..

Nuk ishte ajo qe kishte njohur buze detit. Kishte nje veshtrim magjeps. Mendimet ia preu ne mes zeri i saj.

-Ne qofte se jeni i lire kete mbasdite...

-Une i lire jam njezetekater ore non stop..

- Edhe une. Mund te kalojme mbasditen se bashku.

- Patjeter!

- Mos ndoshta keni ndonje plan?

Jo!

-Ku doni te shkojme?

-Nuk kam preferenca, kenaqesi te jem mysafiri juaj.

Je shume i kendshem. Mund te shkojme diku ketu afer, ose ne apartamentin tim. Mund te gatuaj per ju.

-Ju jeni vetem?

Po, banoj ketu afer.

Ne qoftese nuk eshte problem pse jo. Nuk dua te shpenzoni…

Shkojme! Sofia e terhoqi per krahu. Nje buzeqeshje e lehte i shpetoi ne cepat e buzeve. – Cilido te jete cmimi do te bej me te miren per nje mysafir si ju. Shkojme ne lokal, si thua?Prane tij ndihej mire, sikur te ishin njohur prej kohesh. Mbajten kembet ne lokalin e pare qe ndeshen. Zgjodhen nje tavoline me fytyre nga deti.

- Pamje shume e bukur.

- Eshte hera e pare qe vini ketu?

Jani tundi koken. – Po ju?

Qendroj gjithe veren deri sa fillon shkolla. Me pas kthehem ne Selanik.

Vertet!

Po!

Jemi nga i njejti qytet.

- Nuk me besohet. Ku banon?

- Napoli.

- Une… - belbezoi ajo -ne Kri….-

- Ahaa, po truproje ke?