top of page

SHPIRTI BRENDA SHPIRTIT TË SHKRIMTARIT


XHAHID BUSHATI, për frymëzimin, procesin krijues, kohën...

SHPIRTI BRENDA SHPIRTIT TË SHKRIMTARIT



Para disa ditësh, dorëzova për botim librin tim më të ri “Magjia e një letërsie…”, studime dhe ese për letërsinë shqipe për fëmijë e të rinj (vëllimi i parë), në një shtëpi botuese në Shkodër. Vepra në tërësinë e vet do të jetë prej 10 vëllimesh. Një punë e nisur në vitin 1986, kur mbarova specializimin pasuniversitar në Tiranë, për kritikë letrare. Mbrojta temën: “Letërsia fantastike- shkencore dhe fëmijët”.

Si për këtë vepër, ashtu edhe për ato 37 vepra që kam shkruar, edhe për të tjerat që kam në planet e mia krijuese (duke shpresuar…), komunikimi me veprën është jetik për shkrimtarin dhe veprën e saponisur a sapo të përfunduar. Ky komunikim është dialog, por në fakt është monolog, sepse ka parakohën, kohën dhe pas kohën. Me këto “bisedoj” në laboratorin tim krijues. Sot, e kam përjashtuar moshën e rinisë, jam bërë më i maturuar fal eksperiencës, talentit në rritje dhe i të ballafaquarit me studime e lexime e të një optike që zgjerohet vazhdimisht, teksa shikon “ecjen” e realitetit ekzistues.

Shkrimtari përmend çdo dukuri e detaje të komunikimit me veprën, përmend sekretet (sa të shkrimtarit aq dhe të veprës), paharruar, edhe ‘Frymëzimin, këtë personazh që frymon dhe mbart, e bën të jetueshëm shpirtin e krijuesit. Për mua ‘Frymëzimi’ është shpirt brenda shpirtit të shkrimtarit, edhe pse nuk përmendet e që rri “i heshtur”. Rri i heshtur, dritëdhënës brenda lavdisë apo dështimit të krijuesit. Ai jeton gjatë brenda shpirtit të shkrimtarit, si dhe pas vdekjes së tij.

Edhe kur ‘Frymëzimi’ nuk përmendet, ai, në fakt, përmendet. Është i thirrur përjetësisht, i pashpjegueshëm e magjik. Edhe sot e kësaj dite nuk arrij ta shpjegoj ardhjen dhe “jetesën” e tij tek unë, edhe pse çdo ditë kësaj letërsie të shenjtë për fëmijë i fal shumë orë. Në këtë marrëdhënie me frymëzimin jam fatlum, sepse kohës dhe lexuesit të vogël i fal të sotmen dhe të nesërmen e tij. Ç’dua të them? Në marrëdhënie me letërsinë, pra me krijimin, unë jam plotësisht i lirë. Për mua kjo është liria e vërtetë, se shprehem i ndershëm në lirinë time e për lirinë time për t’jua dhënë, po kështu në këtë dimension, edhe lexuesve të mi. Në një farë mënyre edhe frymëzimi që “vjen” tek unë si pakuptuar e i domosdoshëm më fal lirinë e vërtetë. E, kjo liri shpesh është në konflikt me kohën dhe realitetin ekzistues. Shenjtëria e lirisë së krijimit dhe ajo e frymëzimit, ende i pakuptuar, e sfidon kohën reale, triumfon mbi të; ndonëse krijuesit të vërtetë shqiptar në udhëtimin e tij dinjitoz e dimensional, i paraqiten shumë mure, disa falë talentit të tij i kapërcen, disa nuk i arrin t’i kapërcejë sepse nuk e lënë forcat regresive, provincial e mentalitetet e mykura, disa mure të tjerë (gurë e tulla) i bien përsipër. Por shkrimtarin e vërtetë nuk e lënë të vdes vepra, liria që ai prodhon dhe frymëzimi fatlum që e jetëson. Këto drita janë udhërrëfyese për mua. Më ndriçojnë dhe i ndriçoj!

7 views0 comments

Comentários


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page