Rrathë mbi liqen


Irini Nanushi

Poeti


Gjysmënjeri, gjysmëshenjtor

Ti vet'e di se ç'heq!

Mban gas e dert në kraharor

Dhe ndihesh mirë e keq.


Gjysmëshenjtor, gjysmënjeri

Në tokë dhe mbi re.

Mes njerëzish gjithë ditën rri,

Mes yjesh ngjitesh fle.


Ti rron e vdes e prapë rron

S'ke thembrën e Akilit.

Nuk dashuron as gradë, as fron,

Por këngën e bilbilit.


Di çfarë urren, di ç’dashuron

Në zemër ke qëndresën.

Ti shkrepëtin dhe zjarr lëshon

Kur të plagosin shpresën.


I bukurive je dashuror

Pa lajka e kurtherënë

Të dehësh botën s’e ke zor

Veç me një majë pene!


Vjeshtë në luginën e Vjosës


Ç’janë këto ngjyra? Vallë ku i gjete,

Vjeshtë moj, që më bën të derdh lot?

Të gjitha, sa pashë, i mora me vete

Dhe prapë nuk ngopesha dot!


Luginës përrallore, ku Vjosa vraponte

Si të kish një të fshehtë takim,

Fshihej e dilte, përsëri gjarpëronte

Gjithçka sikur kish një kuptim.


Në krahët e detit, Vjosa ëndërrimtare

Nxiton me vrull e pasion

Përkëdhel shpejtas brigjet ledhatare

Zhurmon, shkumon e s’ndalon


Dhe binin gjethet si copëza yjesh

Dhe lumi i ngiste në det…

Krenare, shpërfillëse, e bukur sa s'dihet

Kur Vjosa kaltëron në Përmet!


Vrapoj në urën lëkundëse mbi Vjosë,

Ashtu, si dikur një fëmijë e pafrikë

Nuk di, në ti vjeshtë sot mendjen ma more,

A vetë e lashë të më ikë?!


Perëndesha Afërditë


Fluturoi gur më gur

Ishujve të Mesdheut

Perëndesha e dashurisë

E bukurisë së dheut


Nga vendi, ku ajo lindi,

Qipro lule drite

Kaloi detet tej e tej…

Doli në Ohride.


Mbet pa gojë kush e pa

Dashuritë buisën

Trëndafila, perla deti…

Trup e rrugë stolisën.


Thonë; Një dorë, qe xhelozia

I buroi nga zemra;

Mori gurin dhe qëlloi

Të shtrenjtën te thembra.


Perëndesha – Perëndi

Gojën, nuk e hapi

Zemërzezën plot zili

E zuri mëkati…


Pikturat e galerisë


Pikturat e galerisë së qytetit tim,

Peizazhe, kompozime, portrete,

Me fotot e fëmijëve të mi në çdo shtegtim

Unë edhe imazhin tuaj mbart me vete.


Liqeri, Mali iThatë, Voloreku e Shën Naumi,

Motivet lasgushiane e kuteliane,

Qilaret me bute të verës, korani e bodrumi

Në penelin e Tasos1 e në çdo kumbim kambane,


Piktura që ju sodita në galeri

Nga Poradeci, në Bukuresht e në të tjera qytete,

Unë bashkë me fotot e fëmijëve të mi

Edhe imazhin tuaj mbart me vete.


_________________________________________________________

1.Anastas Kostandini, piktori i shquar poradecar


Kush të bën të bukur?


Dikush m’i pati sharë sytë

Me fjalët : "S’i ke të bukur!"

E pati më të lehtë t'i shante

Se sa t’i bënte të lumtur.


Po vitet si zogjtë shtegtarë

Më sillnin ca thënie të tjera

Dhe fjalët që më patën sharë

S'e di si i mori era.