top of page

QIELL DHE PUTHJE


QIELL DHE PUTHJE



Në galeri buratinësh

orbitën e hënës ula

dhe rrezet e diellit ngriva

përtej shikimit tënd xixëllonjës.

Në natë fishekzjarrësh të ktheva

dhe me blunë e fijeve të vetëtimta,

të vizatova rrathët e syve,

në telajon e krisur të Krishtlindjes.

Orët e mbrëmjes ndalen

të parakaluara nga ti

që më pret në tavolinën shpirtzbrazur,

brenda vinotekës së vreshtit gri.

Mbërrij me kasën bosh

të një violine,

harruar në grindjen e ditës së kaluar dhe me dhuratë,

zemrën time të plagosur

në një kuti argjendi,

kyçur me çelësin “Të dua!”.

Qirinjtë shkrijnë nga fjalët

që heshtja shkruan,

një puthje endet në ajër

si një avion i vogël pa krahë.

Në cep të dhomës,

një lot i qeshur

derdhet në grykën e një shisheje vere…




PATRICËT DHE PLEBEJTË

O njeri me shpresën e së nesërmes së panjohur,

sa do të ndihesh i përkohshëm në këtë botë,

fantazmë pas dere në bishtin e fshesës, hije e ngrohur

apo një copë kockë e vjetër nga lufta e ftohtë?

Pse zjarri i gjakut nuk të zë në ditët e sotme,

pse lotët e ngrirë si borë e kripur nuk janë tentakula akrepi?

Shpatën e Spartakut flakur si hedhurinë në eksponate,

po leckat me ngjyra pse sot i gëlltit te grepi?

Sa do të vazhdosh të jesh plebeu i kodrës Aventino,

patricëve t'iu shesësh indulgjenca për pjesën tjetër të Romës,

kur do të kuptosh se ata nuk janë si mbreti i feakasve Alkino,

por Neronë të rinj me Colosseun në pjesën më të madhe të botës.




KAM KOHË

Kam kohë…

që s’kam shkruar një poezi,

se lulet nuk kanë ngjyra të çelëta

e lulëkuqja ngeli një gonxhe pa formë.

Gjinjtë e vajzave me portrete memece,

më duken si gorrica të egra.

Vithet e grave syvrara

më ngjajnë me ato të lavireve të plakura.

Luanët nuk kanë krifë

e çiftosen me hienat e mekura.

Kam kohë që nuk shkruaj,

se shkronjat jo më tridhjetë e gjashtë

dhe librat me kopertinë pahapur

kanë aromën e pluhurit të mykur.

Hëna nuk u bë kurrë e plotë,

meridianët i ngjajnë draprit të shtrembër,

deti fle dhe nuk zgjohet,

si një kënetë pa kallamishte

e yjet magjivdekur

mbytur në mjegullën qiellore.

Kam kohë që nuk shkruaj më poezi,

sepse ti ma deformove botën,

si një bostan i shtypur në lule

nga urithët e bredhur netëve.

Mungesa e takimit tënd të përmalluar

nuk e ndez kurrë flakën e shuar

e epshi ofshan i plagosur

si një hije e madhe në agoni.

Kam kohë që nuk shkruaj më

se poezia nuk udhëtoi me mua

kur kapërceva dete dhe një oqean

si një shi i vetmuar dimëror.

Kam kohë…



BALADË E HUMBUR

Mëngjesi erdhi përsëri

e nuk mungon kurrë

në ty,

në çastin sa shkel dielli

në shtegun e malit lindor.

Me ekuacionet

që shkruhen mureve të dëshirave,

jetojmë së bashku

në skajin e fshehtë të botës.

Arinjtë polarë,

në bardhësi absolute,

trembin ëndrrat e poetëve në brigje;

një baladë e verbër endet pyllnajës,

pa gjetur rrugën.

Muzgu vjen,

arratiset kthesave të orëve të natës,

errësira çahet si një bambu;

ndërsa drerët vrapojnë e vrapojnë,

në kërkim të baladës së humbur…



DELUZION

Të shihja pa t'i hequr sytë,

si një zakon dashurie

i një riti mistik,

të një tribune xhungle.

Keqardhja jote grisur nga vjetërsia,

nuk mbjell asnjë shpresë të zbehtë që rrit krahët

e kapërcen oqeanin

e ndarjes.

Heshtja e zbrazët nga inde ndjenjash,

më vishte fytyrën me ngjyrën e vdekjes

e prapë dëshira e vjetër

sa vetë takimi i parë,

ndizte hemoglobinën e gjakut

e më skuqte të verdhën e zverdhur të lëkurës.

Mëngjesi im ka sytë e tu,

ajri është fryma jote e nderur në eter.

Mbrëmja,

me qeshjen e trëndafiltë,

mbyllte muzgun e pushtonte natën,

me zërin tënd ofshamë...




STATUJË

Zogjtë shtegtarë,

nuk lanë asnjë kujtim;

vjeshtës së tretë

ikin e ikin...

Lot kuajsh

në parqe e gjethe,

mëngjeseve

me vesë e mjegull.

Pse qenka e thënë

kjo vuajtje ferri

me regëtima shpirti?

Dhembje engjëjsh të gjymtuar

në betejë me dashurinë

e vrarë.

Ti,

statujë e gjallë

që ndriçon

edhe errësirën e fundit të detit

si një far i përjetshëm,

mos u zemëro me sytë e mi

të shuar.

Zogjtë shtegtarë,

nuk lanë asnjë kujtim;

vjeshtës së tretë ikin

e ikin...



HESHTJA E VRARË

Lëviz heshtja me zë,

si një tingull i shuar në rrebeshin

e gugatjes së pëllumbave;

udhëton si valë eterike

në trafikun e ngërdheshjeve të ngurta.

Përplaset në kafka të boshatisura

e kërcen midis tyre

si një pesëlekësh në xhepat e një lypësi kokëthinjur,

duke më buzëqeshur në agoni.

Qeshjet tuaja,

mbarsur nga cinizmi,

si grekët e natës

në barkun e kalit të Trojës,

vrasin heshtjen,

gardianen e buzëve të mia.

Një pasthirrmë e vonuar

u dogj si meteor

e qau me zërin e klithmave të vdekura.

Lot të kuq, të ngrirë e pa vëllim,

mbledhur në mjekrën time.





NUK KUPTOJ

Nuk kuptoj,

pse toka më ftoh

me shkëlqimin e diellit

e stinët përdridhen

në brinjë ditësh të thyera,

pa vegimin e ringjalljes?

Nuk kuptoj,

pse fluturat ngecin në mureve

të stomakut njerëzor

dhe vdesin një kohe gazmore

që tretet e vrarë fundit të saj?

Nuk kuptoj,

pse ironitë tuaja si gurë bilardoje

më përplasen në sferat e lotëve,

si një kore buke e sapogjetur,

në urinë e një endacaku?

Nuk kuptoj,

pse një turmë laramane

më mjegullon sytë

rrugës së ndriçuar e shtruar

me petale lulëkuqesh;

dhe pse të tjerët

ikin si kufoma eunukësh,

në anën tjetër të korsisë së vdekur?

Nuk kuptoj,

nuk të kuptoj dot,

pse më do pa më dashur

dhe ikën në takime

mendimesh të turbullta

fshehur nën strehëzën e nënqeshjes?

Nuk kuptoj…



NDIEMË

Të thërras fort emrin,

i cili laget në çdo shkronjë

nga dashuria ime,

sikurse laget trupi yt i bukur,

nga shiu i mjegullt.

Dëgjomë...

nga skutat e panjohura të shpirtit;

fjalët pëshpëritje të copëtuara

të diftongut “të dua”

më përplasen buzëve

në një maratonë të pambarimtë.

Ndiem se si po t’i zhyt duart në flokë,

si nëndetësja që nuk do të dalë

në pasqyrën e detit pa dallgë.

Lulëkuqet midis trëndafilave blu,

ngjiten në lëkurën tënde të avullt.

Puthmë që të rroj,

se asgjë midis nesh nuk hijezohet.

PEIZAZH

Bymyer nga lagështia

e lotëve të hënës,

yjet jepnin koncert në qiellin blu

me re të pambukta;

meloditë vallëzonin në det

me vela psherëtimash të thyera.

Poezia shkruhej me tinguj fluturash.

Në parkun e vjeshtës,

diku larg një saksofon,

shoqëronte trishtueshëm

një qyqe me zë të mekur

e para derës së kishës,

fikur një qiri i tretur.

Nata prangosej

gropëzave të hapura,

mbushur me shira shpirti.

Fluturave të shkronjave

iu varën krahët me pluhur të verdhë yjesh.

Poezia në pentagramet e avullt

nuk mbaroi kurrë…




STINA E EMIGRANTËVE

Si hije trupash, ne ikim larg,

avionë të mbushur me hije ngrihen,

jetojmë në kohën, "Jam emigrant",

fjalët e zemrës heshtja i thyen.

Hije trupi hije dhe shpirti,

i lëmë ku lindëm në tokën nënë,

në sy na ngrijnë lotët e mallit,

të rrjedhin jo, s'qenka e thënë.

Kaq pak bashkë, më shumë vetëm,

dhe dielli i verës, po i vetmuar,

një grimcë gëzimi sa feks te syri,

zhduket papritur si yll i shuar.



ETYD I THYER

Lule të këputura pa petale

ofshanin thellësisë së kohës,

në udhën pa emër.

Ca njerëz

ngroheshin në një zjarr,

ndezur me fletë libri dhe taste pianosh.

Britmat e kordave

të klaviçembalos së kishës,

me dhembjen e tyre

kompozuan një etyd të thyer.

Nga qielli

rrodhën lot pëllumbash të bardhë

dhe copëra pentagrami

të një marshi funebër.



MELODI


Mbi supe hedhur

gjumin e mëngjesit,

tabelat e rrugës

më sillnin kujtimet

e një tjetre...

Një poezi pa fundin e saj

tentoi të më rrëmbente pa u zgjuar,

duke më gënjyer me një melodi.

Nënqeshjen e këpucarit plak një ditë më parë

e harrova në shprehjen

"I dont care!"

dhe poezia me fundin e ngrënë

u arratis me një re të grinjtë pa shi.

Melodia u zhubros

si një tekst i grisur,

shkruar tre herë…





PLUHUR LOTËSH

Në harqet e thyera të urës,

krahë lirikash të vjetruara,

pluhur lotësh...

në degët e akacies

mbajta frymën e fundit.

Nën rrënjë të bardha

mbiva si mështekne,

ujitur me fëshfërima

serenatash.

Fletë dhembjesh shfletova

shkruar me safir blu,

në pergamenë shpirtrash.

Një larvë u ngrit me krahë të ngrirë

duke zhurmuar si bulkth,

në hijen e muzgut.

13 views0 comments

Opmerkingen


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page