Qarku i z. Hutri



Se si u gjet z. Hutri në Qarkun e Pistë dhe të pyeturit e vetes në ngulm, ç’të bëjë tutje



Secili që është bërë i qenë, do gjetët dikund në këte universum. Në trajtat që nuk mund t’i imagjinoj! Dhe, kurdoherë t’a mendoj se ishte aty e është aty se dashti vetë, është lajthim. Tek është, është në kohen por Ai nuk zotëron as kohen as vendin…Do e dëbojnë po dashten do e lënë po dashten.Sekush…?!


Sikur të ikte nga zhurmë neveritse e qytetit e nën shi rrke po dhe nga shkaqe të tjera që dilnin nga puna në zyrë, më shumë se ditëve të tjera, nxitoj dhe kalojë nëpër kapërcimthin kalldermor të rrugës së parregullt dhe këtheu në të djathtë. Përmes një si ngushtice me akcesor drunor të vjetruar nga të dy anët u fut në oborr. Anashkalojë kuvlinë në anën e majtë të oborrit të mbuluar me një masë të zezë të cilën e këqyri me habi për pak kohë.Dhe ate, ndonëse që moti e vendosur aty, ai tani-mu kur binte shi-pa dijtur përse, e vështrojë për herë të parë me kërshëri të shtuar dhe vërejti se ishte aty si një ngrehinë druri e copëzuar dhe e vendosur nën një pemë të vjetër /duket të ketë qenë qershi/ me një kurorë të dendur e të gjerë gjethesh.

U ndje fare mirë që Lolo ishte brënda kuvlisë. Lolo, për historinë e të gjeturit të tij aty, kishte mësuar nga komshitë për aqë sa. Brënda sajë kishte dhe shpezë dhe të gjetur brënda në atë ngushti tok me Lolon, u habitë që nuk i pëngonin. Pëmëtepër, tek shihej ndonjëherë i buzëqeshur, sikur kënaqej me shoqërimin që i bënin . Banorët e qarkut që gjeteshin aty më parë se ai, i kishin rrëfyer se ai është zotëruesi dhe pronari i kuvlisë dhe se është më pasoja të cenohet. Ai mirej me te me përkushtim, dhe kur ishte i qetë dhe me qenin të vogël të zi që e kishte quajtur Besi. Shiu që binte, sikur një ninullë e qetësonte dhe bënte gjumin në gërhamë brënda në te i shtrirë mbi një dyshek të braktisur që e kishte gjetur në plehërishte dikund rrotull qarkut.

Z. Hutri, kalimthi gjurmoj domëthënësinë e kësaj, tek vazhdoj më një hap njësoj të përshpejtuar sikur druante nga zgjimi i tij, vajti drejtë. I ardhi mirë që nuk takoj asnjë nga komshitë. Në veçanti, Cani-ish shef i një tregtie i cili-i dëshpruar nga shuarja e tregtisë, evokonte gjatë kohen e ikur e ditet e lavdisë së tij.

Sapo ardhi tek podesti, e kaloj dhe ngjiti shkallët e drujta të përlyera, dhe përmes pjesëkalimit mbërrijti tek apartamenti i vetë në kat.

Qëllimtazi e kishte kontraktuar marjen me qera të apartamentit në kat, ashtu që, për aqë sa lartësia të bëjë t’mos e trazonin fëmijët dhe të tjerët po dhe të kishte një pamje më të plotë të oborrit. Në te hyhej përmes një dere të vjetër braon të mbylltë me plasaritje boje e cila , mu nga kjo shpërfytyronte historinë e moshës. Mu në mes të saj, në pjesën sipër kishte një vrimëkëqyrje që shikonte nga brënda jasht se kush qëndronte para. Pa emër të banuesit a ndonjë shënjë që do flitte për identitetin. Njësoj si gjithë të tjerat. Këte vrimë, për punë kurreshtjeje e nga kujdesia, pa detyrim ndaj pronaritr, e kishte instaluar nga xhepi i vetë ndonjë muaj pas vendosjes aty.

Po komshitë, në djerrakohësinë e vetë dhe nga nevoja të përcakton mënyren e të komunikuarit me te, intrigonin në trajtimin e apartamentit.

Kur ndodhte që z.Hutri ashtu rrallë ta thonte në takime të pakta me komshitë në Qarkun dhe t’a cilësonte apartament dhe këte e bënte nga një inercion ndofta edhe ngaqë nuk i përkujtohej ndonjë term tjetër po ndofta dhe ngaqë tingllonte më autoritetshëm, ata që dinin dallimet, ngrinin vetullen e bënin pyetje në vete nëse ishte i tillë për shkak të vogëlisë së tij. Ajo s’është tjetër veç një garzonjerë! Por numri më i madh i tyre, që të vetat i kishin vërejtshëm më të vogla e më të pista, pavarësisht se si e emërtonte ai apartamentin, ia trajtonin provë se Z. Hutri dallonte nga ata dhe e mernin si një autoritet që duhej t’i përkiste një shkalle kierarkike të poshtës-jo se jo. Aqë më parë që kishte dhe syrin e apartamentit. Habiteshin se si ishte gjetur aty. Logjikonin se të vendosurit aty, kishte ndodhur nga ndonjë presion. Si një ndëshkim , nga ndonjë bëmë e keqe e tjetrit, nga frika, falimentimi si pjesë e një shtrese, sëmira etj. Nuk mund të kishte një tjetër arsye-e mendonin ata. Por z. Hutri-përkundra pritjeve të tyre të jap shkakun e gjetjes aty, edhe kur gjetej midis tyre, duke injoruar kërshërinë e tyre, vetëm kishte heshtur…Përse duhej që para tyre të shpalos jeten e vetë-mendonte.

Dhe për vendosjen aty, jo që kishte e as që sekush dinte se ka një vendim të ndonjë instance të ndonjë pushteti /ndofta dikund edhe ishte përfolë a krijuar rrethanat sa t’i detyrohet largimi nga një vend për t’u vendosur aty/. Por sigurtë, jo nga dashje e prerë, konkrete e tij. Kurse komshijve që e pranonin autoritet, ua përforconte këte bindje njëfarë rregulli i brëndëshem i apartamentit që kishte ai dhe vetë ai më dukjen e vetë të kullandrisur, misterioze e të palexueshme, në veçanti me pafjalësinë e tij dhe shikimin që rezonte një thellësi të pambrrijtshme për ta, tek imagjinonin se aty ndodhte diç e rëndësishme.

Vijes së kësaj bindjeje vëte dhe mënyra e veshjes: përherë i pastër, në të shumtën rroba të errta, i ruar e me flokë të rregulluara por që i hikte ndonjë ble floku për t’i rënë në fytyr dhe të një sjelljeje të qëndrueshme anise jipej midis të frikësuarit dhe të hutuarit por pa prajtë gjentil dhe me një buzqeshje të çiltër të shkurtër. Shtesë kësaj dhe ardhja kohëpaskohe e një femre të re, të rafinuar, qëndrimi tek ai për më gjatë kohë dhe shikimi i saj edhe gjentil edhe refleksiv.

…Sa mbërrijti tek dhomë e vetë, mori një peshkirë dhe me te fshiu kokën paksa të laguar dhe tek e fërkonte i hedhi një sy oborrit dhe për të dyten herë u befasua se si, tek kaloj s’pari vijen kufitare në hyrje të Qarkut nga qyteti menjëherë pas mesdite e më pas tek kaloj dhe oborrin, nuk e vërejti assekush ose sëpaku nuk reagoj assekush në hyrjen e tij. Herave të tjera, sërish përkujtoj dhe i ardhi mirë që, komshitë kurreshtarë dilnin para deres dhe në heshtje këqyrnin ecjen e tij. Ndonjë lëvizte kokën në shenjë përshëndetjeje e ndonjë dhe e përshëndette memzi dëgjueshëm. Sikur të zemruar me te a të frikësuar…

Tani duke u përgatitur për prehje, përkujtoj se kur nën shi u gjetë mu në fillin e oborrit në çast ngriti kokën nga ballkoni këqyri në kat komshiun që banonte pothuaj në dhomën ngjitur për apartamentin e tij, dhe pau se ishte, Xhemo Fermeri- ai që tek shikonte nga dritarja, përherë trette shikimin në një largësi të papërceptueshme, në gjurmim të një kohe të hikur dhe po ai që e kishte takuar që në fillim të gjetjes aty.

Kishte mbështetur llëmat e dorës dhe fytyrën për xham, bile kishte shtypur paksa dhe hundën dhe kishte deformuar pamjën e saj në një frikësuese dhe shihte me interesim lëvizjën e tij. E shihte përmes një shikimi pyetës në pritje që në një çast do marrë dhe përgjigje.

Në dritaren tjetër të dhomës bri Fermerit, pau dhe bashkëshorten e tij e cila përkundrejtë dallimit në moshë, kishte një admirim të vërejtshëm për z.Hutri dhe-tek ia dinte kohën e këthimit, vendosej tek dritarja nga edhe e shihte. E shihte plot emocion e me një qeshje të butë, disi mikluese.

Nga tani, sa iu poqen shikimet ajo sikur dridhtoj, me një qeshje të çiltër megjithate të dobët e të zorshme që jipte personin paksa të frenuar nga diçka, i buzëqeshi dhe ngriti gishtat që duke lëvizur lehtë i përcollën përshëndetjen.

Kjo ishte zonja Zinka. Gruaja e Fermerit. Dhe kjo është një storie që i ardhi në mendje z. Hutrit për ndonjë cast.

E ardhur nga një mjedis tjetërfare në kohen kur ishin fshirë kufinjtë e lëvizjes ose ishin plogshtë të mbikëqyrur dhe martuar pas një ngacmimi reciprok me burrin më gjatë të përsëritur, tek kalonte rrugen për në shtëpi kur linte punën. Paksa e bëshm