QAJ, DHE TI QAN FILLIKAT


QAJ, DHE TI QAN FILLIKAT

Mihal GJERGJI


“Të rrosh, a të mos rrosh?” Kjo është dilema hamletiane. Edhe njerëzore. Ka vetëm dy rrugë; të bëhesh pardon ose shërbëtor. Dhe padron s’mund të bëhesh lehtësisht. Duhet ta flakësh ndershmërinë. Veset duhet të bëhen ushqimi yt i përditshëm. Atëherë shoqëria të pranon, sepse bashkëudhëtarja jote është pasuria, të cilën mund ta bësh në njëmijë mënyra. Ndryshe duhet t’u shërbesh të tjerëve, si punëtor me mëditje. Të rrosh, por të pranosh fatin tënd prej të përunjuri. Shteti s’të lejon ti shërbesh vetëm vetes tënde. Edhe ai kërkon pjesën e tij. Kush je ti, që mund të guxosh të zgjedhësh, të kërkosh minimum jetik, prona dhe punë, liri mendimi, liri fjale dhe publikimi? Ti je askushi. Ti vetëm duhet të dëgjosh dhe të bindesh. Mos e kthe kokën mbrapa. Nga kujtimet e hidhura shtohen lotët. Po lotët e tu s’i blen askush. (Sikur të shiteshin lotët!). Mos kërko largësitë me shikimin tënd, as lartësitë. Rruga nëpër të cilën do ecësh është paracaktuar. I vogli ecën me këmbët e madhit. As lutje s’duhet të bësh. Mos u gënje nga kryqet dhe minaret. Lutjet e tua s’dëgjohen. As pranohen. Zoti, janë “Ata” lart. Mos guxo të pyesësh se kush janë ata, ç’emra kanë, ç’bindje, ç’përkatësi. Çfarë gjaku, kombësie apo shtetësie, s’është puna jote. Ti je kurrk