PUTHMË



    Jacques Prévert (Frëngjisht: [ʒak pʁevɛʁ]; 4 shkurt 1900 - 11 Prill 1977) është një poet dhe francez skenarist. Poemat e tij u bënë dhe mbeten për të njohur në qytetin frëngjisht-folëse, drejtuar në shkolla. Filmat e tij më të vlerësuar formuan një pjesë e lëvizjes poetike realiste dhe përballë Les Enfants du Paradis (1945).


    KUR TI FLE

    Natën ti fle

    unë vuaj nga pagjumësia

    të shoh të flesh

    kjo më bën të vuaj.

    Sytë e tu janë të mbyllur trupi i madh shtrirë

    diçka qesharake kjo por më bën të qaj

    dhe ja papritur ti qesh

    qesh me të madhe ndërsa fle

    po ku ndodhesh vallë në këtë çast

    ku je nisur vallë vërtet

    mbase me një tjetër vajzë

    shumë larg në një tjetër vend

    dhe ti qesh me të ti më qesh mua

    Natën ti fle

    unë vuaj nga pagjumësia

    të shoh të flesh

    kjo më bën të vuaj

    Kur ti fle unë s’e di në më do

    më afër por dhe larg

    unë shtrëngohem pas teje nudo

    por njëlloj sikur ti të mos ishe aty

    megjithatë unë dëgjoj se rreh zemra jote

    pa e ditur në rreh për mua

    unë s’di asgjë unë nuk di më

    do të doja që zemra të mos të të rrihte më

    nëse një ditë ti s’do të më duash më

    natën ti ëndërron fle

    unë vuaj nga pagjumësia

    të shoh të ëndërrosh

    kjo më bën të vuaj

    Ç’do natë qaj gjithë natën

    dhe ti ëndërron dhe qesh

    po s’mund të vazhdohet kështu

    sigurisht një natë unë do të të vras

    atëherë edhe ëndrrat e tua do të marrin fund

    dhe pastaj meqë dhe unë do të vras veten

    do të marrë fund edhe pagjumësia ime

    dhe kufomat tona të bashkuara

    do të flenë së bashku në krevatin tonë të madh

    Natën ti ëndërron

    unë vuaj nga pagjumësia

    të shoh të ëndërrosh

    kjo më bën të qaj

    Zbardh dita dhe ti zgjohesh menjëherë

    tani ti qesh me mua

    me diellin ti qesh

    dhe unë për natën s’mendoj më

    dhe ti më thua përherë po ato fjalë

    «Ke kaluar një natë të qetë»

    dhe unë si një ditë më parë të them sakaq

    «Po, i dashur, kam fjetur qetë

    kam ëndërruar për ty si çdo natë.»

    PUTHMË

    Ishte një lagje e qytetit - Dritë

    Ku bën përherë errësirë ku s’ka ajër kurrë

    Dhe dimri si verë bën atje përherë dimri

    Ajo ishte mbi shkallë

    Dhe ai pranë saj dhe ajo pranë tij

    Ishte natë

    Binte erë squfur

    Sepse pasdite kishin mbytur çimkat

    Dhe ajo i thoshte atij

    Bën errësirë këtu

    S’ka ajër

    Dhe dimri si verë bën përherë dimri këtu

    Dielli i Zotit të mirë nuk ndriçon këtu te ne

    Ka shumë punë në lagjet e të pasurve

    Shtrëngomë në krahë

    Puthmë

    Puthmë gjatë

    Puthmë

    Më vonë do të jetë tepër vonë

    Jeta jonë është tani

    Këtu plas gjithçka

    Nga vapa dhe të ftohtit pastaj

    Ngrin bën vapë

    Ajër s’ka

    Nëse ti pushon së puthuri mua

    Besoj se do të vdesësh nga vapa

    Je pesëmbëdhjetë vjeç, jam pesëmbëdhjetë vjeçe

    Të dy bëhemi tridhjetë

    Tridhjetë vjeç s’je më djalë i ri

    Jemi pra në moshë pune

    Kemi pra të drejtë të puthemi

    Më vonë do të jetë tepër vonë

    Jeta jonë është tani

    Puhmë pra, të putheml !

    KU SHKOJ, NGA VIJ

    Ku shkoj, nga ç’vend vij,

    Pse jam lagur.

    Shkojmë, s’është e vështirë ta kuptosh.

    Po bie shi.

    Unë eci nën shi - dhe pastaj,

    Dhe pastaj asgjë tjetër.

    Shkoni në rrugën tuaj,

    Si unë timen.

    Pse llokoçitem në baltë?

    Sepse më pëlqen.

    Po shiu, më bën për të qeshur.

    Qesh me gjithçka,gjithçka, gjithçka, gjithçka.

    Po patët lot në xhep,

    Është mirë që të ktheheni në shtëpi,

    Është mirë që të qani veten tuaj,

    Por lërmëni, ju lutem, lërmëni, lërmëni,

    Po, lërmëni, ju lërmëni.

    Tingullin e zërit s’dua ta dëgjoj,

    Shkoni në rrugën tuaj,

    Shkoni në rrugën tuaj,

    Si unë në timen .

    I vetmi njeri që doja

    Ishit ju ata që e vratë,

    Që e rrahët me shkop, që ecët mbi të...

    Që e goditët për vdekje.

    Pashë gjakun e tij të rridhte,

    Të rridhte në prroskë,

    Në prroskë.

    Shkoni në rrugën tuaj,

    Si dhe unë në timen.

    Njeriu që doja vdiq.

    Koka në baltë.

    Ah,sa mund t’ju urrej.

    T’ju urrej... është marrëzi... është e pabesueshme.

    Dhe ju mallëngjeheni,

    Ju jeni të mirë,shumë të mirë me mua,

    Eh po,besomëni,tepër, tepër të mirë.

    Të mirë... të mirë si vrasës minjsh ,me minj,

    Por një ditë... një ditë të bukur,miushi do t’ju Kafshojë...

    Shkoni,shkoni në rrugën tuaj

    Njerëz të mirë... njerëz për së mbari.

    Përktheu: Faslli Haliti

    9 views

    Shkrimet e fundit