Pengu i një miqësie të vonuar


Resmi Osmani


Mëngjesin e 15 qershorit, si zakonisht hapa kompjuterin.Në feisbuk, që në krye, mu shfaq porteti i Moikom Zeqos dhe sipër tij tre fjali që lajmëronin ikjen e tij nga jeta. Kumt i kobshëm në vetëm tri fjali. Nuk u besova syve, thashë se dikush kishte lajthitur,hyra te gazetat.Lajmi ishte i vërtetë. Më hipi një ngashërim dhe sytë mu mbushën me lot. I telefonova Enver Kushit. Me zë të ngadaltë, të pikëlluar e duke rënkuar, më pohoi se Moikomi kishte pushuar së jetuari. Ata ishin të lidhur me një shoqëri vëllazërore. E ngushëllova.

Moikomi na la. Gati e pabesueshme. E parakohshme ikja. Kur ai, sido i sëmurë, por me dashuri për jetën, me kurajo dhe një vullnet të pazakontë shkruante, publikonte dhe botonte librat e tij të mrekullueshëm.

Emri dhe krijimtaria e Moikom Zeqos, ishte e njohur për mua qe në vitet 70-të, por njohje të afërt s’më kishte ardhur rasti të kasha, edhe pse e dëshiroja. E kush ishte ai që nuk do të dëshironte të kishte njohje dhe të këmbente mendime me Moikom Zeqon?

Rasti e