PENGU …


Odise Kote

Bimi është harakati plak i deteve. Deti është shtëpia e tij. Ai nuk e mban mend kur u zhyt për herë të parë në ujërat e Jonit. As kur notoi me fundo, fundit të çuditshëm e të paprekur të tij. Bimi beson se ka lindur në det. Flokët i ka të bardhë, të gjatë e të spërdredhur si litarë spirancash që shndrijnë fort në dritë dielli. Edhe njerëzit janë si deti, më tha njëherë, shkëlqejnë kur ka diell, po bukuria duket në shtrëngatë, nëse e kanë fuqinë e përballimit brenda vetes. Bimi ngjan me ata marinarët e dy apo tre shekujve më parë. Kapellua blu, me spreth të bardhë i nxjerr në pah atë ngjyrë të përjetshme bronxi që lëkura e tij e ruan si të ishte pasuria më e shenjtë e jetës. Ajo lëkurë është si një papirus deti. Qyshkur e pabesueshme, po ky është një mister që lidhet ndoshta me jetën e tij prej harakati, gjithnjë ujrave, në kiç të anijes. Po ta gërvishësh me guaskë, aty lexon aventurat, udhëtimet, trishtimet, fërshëllimat, pendimet, këngët, shkruar me dallgë e furtuna që kanë kaluar nga njëra plagë në tjetrën. Në sytë e tij, dy limane blu të thellë, ngjan se vallëzojnë mijëra stërkala e dritëza dallgësh, ndërsa bluza e bardhë me spiranca blu e detarit të vjetër, tundet eshtrave të trupit. Bimi është vetëm eshtër. Eshtër e kripur me ujë deti. E lëmuar. Në cep të mjekrës, pak nën buzën e sipërme, ka një të çarë oblike që i shkon deri rrëzë veshit të majtë. S’ia ka rrëfyer askujt shkakun, por të gjithë besojnë se është dhuratë deti. Se deti të bën dhurata të tilla. Sidomos kur zemërohet! Dy - tri vitet e fundit, Bimi sikur po mësohet disi edhe me tokën. Si çdo marinar sojli që ndjen se si afrohet anija në breg, ai ndjeu se si po largohej e shkuara prej tij. Në fund të jetës mbase, ndodh shpesh që kur zgjohesh prej gjumit në mëngjes, i thua vetes se është e kotë, mbaroi. Nuk ia dal dot më! Por pastaj qesh me veten kur kujton se sa herë të tjera je ndjerë njësoj. Trishtimi vjen prej mençurisë. Sa më shumë i kupton disa gjëra, aq më shumë do të doje të mos i kuptoje.. Më në fund Bimi e ndau mendjen. Ngriti një kashtore në kthinë shkëmbi, mbi pllaka, kapur me litarë të gjatë në të dy anët, si ndonja dhjetë metër të gjatë, varkë në ajër, që herë pas here përplaset nga dallgët dhe aty tregëton uzo me peshk të pjekur e sardele. Te kashtorja e Bimit vijnë pak pushues. Pjesa tjetër shkon në resorte me shumë njerëz, me muzikë e taverna ku gatuhen gjithëfarë ushqimesh. Te kashtorja e Bimit ka vetëm peshk të pjekur në zgarë dhe sardele. Është ditë e shtunë dhe Bimin nuk e mban toka. Si të ketë festë a diç tjetër. Vrapon sa në një cep të kashtores në tjetrin. Bën qoka. I qeras të gjithë, kthen gota me uzo dhe askujt s’i tregon përse. Vrapon si të ketë zjarrin përbrenda, në kërkim të diçkaje që nuk gjendet. Ndoshta prej frikës së përballjes me vetveten, mbase me frikën e të qënit vetëm. Mposhtjes s