Përtej syve nuhatja një lule mali erëmirë


Sytë e dashuruar

Fatmir Terziu


Një dritë e pastër, e paimagjinueshme dhe e kristaltë

rrëshqiti nga retina në trupin tim

duart e gllabëruan si të huaj

këmbët e morën ndër vete pa e trazuar

buzët e afruan akoma më shumë

me një perimetër të ri u shpërndanë duke u shquar

copa rrezesh të mirëfillta

dhe gjithnaja u dritësua, vetëm një palë sy shikonin një palë

engjëj të bardhë

u shpërdanë anembanë në kristal.


Dhe mbetën yjet të shastisura vërdallë

kemi nevojë për dritën e pastër o qiell!


Nga autobuzi

Fatmir Terziu