Përballë një fotografie të dy figurave të letrave shqipe: Sadik Bejko dhe Namik Dokle


Së bashku ... një herë më shumë

(Përballë një fotografie të dy figurave të letrave shqipe: Sadik Bejko dhe Namik Dokle)


Nga Fatmir Terziu



Ne ishim dikur fëmijë.

Ne ishim dikur të egër.

Ne ishim dikur lakmitarë të heshtur.

Ne të mardhurit e dimrit, që përshëndetëm ftohjen,

bashkërisht u drodhëm

nga rrahjet e zemrave të ngrira

dhe në errësirë,

kurrë nuk ndjemë kaq ftohtë

vetëm vitet.

Vrapuam nga dimri, sepse jeta duhej t’i bashkëngjitej

të ftohtit,

sytë mbyllur

dhe ende shikojmë atje në vijën e frontit.

Të rinj dhe të drenazhuar, vetëm një trup i trullosur.

Të mbushur plot zhurmë,

kështu që pranë gjithçka që kemi pasur:

mbetet zhurmë,

zhurmë,

tingull i tmerrshëm.

Sa i padrejtë ishte fati ynë,

mësuam veten të jetojmë vetëm.

Tani e kuptojmë vetvetiu se heshtja nuk ishte armiku,

stuhia e dimrit vazhdon të bjerë

ende kemi një akull në duart e lira,

me të shkruajmë.

Mos u shqetësojmë?

Vetëm sa lëviz tastierën.

Mos u shqetësoni.

Kam parë shumë stuhi dimrash

i kam mbijetuar mrekullisht

të gjithë stuhitë.

Sytë janë shumë të mjegulluar për të parë dritën,

sidoqoftë ...

bashkërisht kemi shpresuar natën dhe ditën

Pra, këtu jemi, jo më në gjumë:

së bashku

një herë më shumë.


87 views2 comments

Shkrimet e fundit