Për Ana Maria Montin*



Rrëmova në bodrumet e mendjes Dhe mësëfundi të gjeta diku. Të kish ngjizur shkrimtari mes dhembjes, E hedhur kishe mbetur, në flu.


Dhe ndjeva freskinë e Çikës, Mbuluar me borën e Majit Se shkrimtari këtu kishte lindur, Të kish dhën’ aromën e çajit.


Të kish veshur me shkumë deti, Me të bardhin, të fundin fustan. Një dasmë gjëkundi nuk shkrepi, Ndaj mbete në detin kallkan…


Ti erdhe me luftën, Ana Mari. Ç’kërkoje: Pasuri a gëzim? Mbi supe kishe marr veç uri. Përqark, katrahur e mjerim.


E solle tek ne lirin’ e trupit Dhe e le në vendin tim, këtu. Shtatë ditë në “Qytetin e fundit” Pëshpëritej vetëm për ju.


Të mundi një “vështrim i zjarrtë”. Një të tillë s’kishe parë tjetërkund. Po në stinën e urrejtjes së gjatë, Ai s’mund të kish tjetër fund…


Dhe një ditë, në kohë të ndryshuar , Ana Maritë, këto bija të mundit, Mbi supe liri dhe uri ngarkuar, E ndërruan “Qytetin e fundit”…