Njerëz që ta ‘paketojnë’ Pejën në Zemër


Njerëz që ta ‘paketojnë’ Pejën në Zemër

Reportazh nga Peja

Nga Fatmir Terziu


Mendo për një çast një rrugëtim të ëndërruar. Mendo diçka që lidhet me fatin e një rrjedhe të treguar, me fatin e një gjaku të paharruar... Mendo udhëtimin drejt Pejës, qytetit të perceptuar si kryeqyteti i Dukagjinit, qyteti që posedon histori të pasur dhe peisazhe të bukura, atraktive për tu eksploruar. Por mendo se në këtë udhëtim me një nga biznesmenët më të fuqishëm e më të susksesshëm shqiptaro-britanik, Lutfi Gashin, ndjeshesh disi ndryshe. Ndjehesh akoma më tepër kur në makinën që udhëton ke një djalë të zgjuar, nipin e Lutfiu Gashit, që frutet e zgjuarsisë i përmbledh me pak fjalë: “Jam përzgjedhur dhe më kanë afruar vend për studime disa Universitete...”. Në këtë udhëtim që nis nga Hoteli “Sara” në Prishtinë, me mua në makinë është edhe Lutfi Vata, njeriu aktiv i Komunitetit shqiptar. Është në fakt një gjuhë që rrëshket lirshëm mes të katërve në atë udhëtim tejet të kujdesshëm e me shumë shaka... Por, vetëm aq sa diku në afërsi të Pejës, në rrugën kryesore të saj, një sinjal policie na ndal. Dhe makina e drejtuar nga Lutfi Gashi frenon pa problem...

“Keni harruar të ndizni dritat...”- thotë polici me uniformën e Policisë së shtetit më të ri, Kosovës, dhe Lutfiu i zgjat menjëherë dokumentacionin e kërkuar.

Ne ndjekim me kujdes veprimin e policit. Ai merr dokumentat. Shikon pas xhamave, sikur bënte evidencë... Ne i buzëqeshim dhe ... kaq. Makina sërish në rrugën e saj. Dhe biseda në gjuhën e kanalin e duhur. Shaka, rrëfenja dhe pyetje e përgjigje. Lutfi Gashi nget e nget. Nipi i tij, një talent i gjithanshëm, na shtron tregimin më tej...

Peja shtrihet në 602 km2 me qendrën e qytetit dhe me 95 fshatnat qe I ka dhe në këtë hapsirë jetojnë 170,000 banorë. Lartësia mbidetarë e Pejës lëviz nga 395 metra deri në 2.552 metra lartësi tu ja maru nje reliev shumë t’bukur me një qendër të rrafshët dhe male t’thepisuna. Peja është një nga ato qytetet në Kosovë ku bukuria i buron nga qendra dhe nga Bjeshkët e Nemuna të cilat e rrethojnë dhe ngriten lartë që të krijon ndjenjën që po e përpin qendrën e rrafshët ku shtrihet qyteti.

Dhe pastaj kthehemi disi nga rruga kryesore. Një kthesë e vogël pune për biznesmenin Gashi. Janë disa uniforma që duhen marrë. Pjesë biznesi. Pjesë investimi... Njeriu, shqiptari i mirë që mendon për Kosovën, Pejën. Me këtë bisedë në mend ndalemi tek njëri prej bizneseve të tij në Pejë. Është autolavazhi në zemër të Pejës, që sipas Gashit, tashmë ka ekskluzivitetin të lajë tërë makinat e EULEX-it. Aty është edhe qendra që komandon “Taxi Londra”, një pjesë e investimit të vëllezërve Gashi. Pastaj takimi me poetin, mikun dhe publicistin Bllaca. Takimi me Zojën, zonjën e tij të nderuar. Takimi dhe kafja, vodka e mikpritja bujare në shtëpinë e bukur dhe madhështore në Pejë. Ndjehemi si në shtëpi. Unë shakatoj, Vata pyet e pyet... Ngacmoj librat e shumtë shqip të Bllacës dhe Zoja shpejton të bëj detyrën e mikpritjes. Foto të fiksuara.

Janë do njerëz që kurrë nuk i harron, janë do njërëz, aq të mirë, që rrallë i takon në jetë. Thone se njerez te tille e shoqeri te verteta takon e krijohen, ose ne burg,ose ne emigracion. Kuptohet ,pra se shoqeri te tilla farketohen ne lufte e perpjekje, kur lufton ne te njejtin front, kur e shikon dhe e ndien mundimin dhe sfilitjen e shokut, dhe perkushtimin e tij;kur e ndien doren e tij te ngohte dhe kur, smirexhiun, mashtruesin, dallaverexhiun apo hipokritin i ke ne krah dhe u ruhesh thikave te tyre pas shpine, te cilat presin te te eleminojne ne çastin me te volitshem. Kete ndiesi nuk e perjeton nga kushdo,por nga atdhetare te flakte e njerez te ndershem si Sherif Bllaca i Pejes ketu ne emigracion, siç e kane provuar shoket e tij pejane me mbeshtetjen e perkrahjen e Bllaces ne vendlindjem, apo breza te tjere, me te hershem-nga Rame Bllaca-luftetari me fame i Kosoves dhe i gjithe Shqiperise.

Normalisht shprehja “ Ju duhet te luftoni me shume, nuk duhet te dorezoheni” eshte jo e pa pranueshme per shume e shume njerez kur eshte fjala per perpjekjet tona ne jeten e perditshme per te arrritur ate qe deshirojme te gjithe. Pra, ky percaktim, i ka qendruar dhe i qendron kohes edhe sot.Por, siç dua te them,per disa,ne momente te caktuara te jetes dhe ne stade te veçanta te veprimtarise- kjo eshte jo vetem pa vlere, por madje ofenduese; edhe pse te thuhet nga shoku,miku, apo kolegu.

Le te shpjegohem,pasi fjala eshte per nje rast konkret, eshte pikerisht per Sherif Bllacen, kryetarin e shoqates “Peja” (Le te me kritikojne shoket ne se kjo nuk eshte e sakte), nismetarin e Bashkimit te Shoqatave Shqiptare ne Angli ne fundvitin e 2008-tes, njeri prej aktivisteve me te shquar te tyre. Nuk me kish qelluar here tjeter te organizonim nje mbremje argetuese ne nje lokal aq te ngushte ketu ne Londer si ai i Vitit te Ri 2010. Tavolina ime dhe e Shkelzenit ishin ngjitur me ate te Sherifit dhe Fatmirit,por une me Sherifin rrinim kurriz me kurriz.

Pra,per te biseduar duhej te ktheheshim te dy, balle per balle. -Kthehu pak,o Ruzhdi,- me thote Fatmiri dhe, kur edhe Sherifi u kthye, m’u duk se ia pashe, bashke me ate fytyren e tij babaxhane, dhe shpirtin e bardhe si drita dhe aspak s’i verejta shqetesim. Nga qe e dija se çfare kish ndodhur, i thashe menjehere:

“Ti duhej te kishe luftuar e te mos dorezoheshe!..i fola si xhaxhi dikur anetareve te Byrose… “ Ndoshta vendi si burg apo diçka tjeter, ose te dyja se bashku, me “detyruan” te prodhoj kete slogan. Dhe s’di si vijoi me tej biseda, por m’u duk se diçka ne shpirtin tim u thye si qelqi, teksa Sherifi rregulloi me mire karrigen e tij, duke e larguar paksa nga e imja. Pastaj mori xhaketen dhe m’u be sikur iku,por ai ishte prape aty,veçese tani me shpine nga une. Kaq. Kisha “ofenduar” shokun dhe mikun tim te ngushte.

Te kesh nje shok dhe mik te respektuar si Sherifin eshte sikur te kesh nje vella, a nje te aferm me shume. Sepse e therret per te diskutuar, per t’i marre nje mendim,per ta pyetur per nje iniciative dhe gjithnje do ta kesh te pranishem. Dhe gjithnje ai, me gjithe shpirt dhe zemer te ndihmon, te respekton e te vjen nga pas kudo:ne takime e mbledhje,ne bahqen qe e ke bere per komunitetin, ne kafe etj.Dhe ke deshire ta degjosh tek shkemben mendime per traditat dhe pasurite shpirterore e kulturore te popullit dhe per kete duhet te flasesh me shume kujdes e pa u ngutur me mjeshtrin e madh te fjales, zotin Bllaca, qe pa frike mund ta quaj Artist te Madh te fjales se mençur te popullit. Se, mendimi pa lidhje i vret njerezit,- thote ai qe nuk eshte dorezuar edhe para harbuterve me te eger qe ka njohur historia e Kosoves, para UDB-se dhe bimbasheve te tjere, ku nje fjale e thene pa menduar mund t’i kushtonte jeten atij dhe shokeve te tij.

Dhe, Sherifi eshte nga ata njerez qe i vlereson dhe analizon fjalet e tjetrit shume,aq me teper kur ka te beje me kolegun,me gazetarin,me profesorin apo me drejtuesin. (Kujtoj ketu poezine e tij “Fjala e e keqe”).Dhe shton me tej: po te humbasesh nje shok te mire, humbet nje lidhje, humbet nje arterie gjaku .

Ate qe e ke patur shok kur ke ardhur ketu si mund ta lesh ne rruge, ate qe e ke patur perkthyes, si mund ta injorosh, ate qe e ke patur nisemtar si mund ta anashkalosh, atij qe te ka ardhur ne shtepi si mund t’ia mbyllesh deren, ate qe e ke nga fshati apo qyteti si mund ta ofendosh?! Keto ia prishin shpesh terezine Sherifit,mbase e lene edhe pa gjume, kur ndonjeri eshte i mesuar e nuk i ben pershtypje.Per njerez te tille, qe ai i ka patur shoke dhe ndoshta nuk i ka me, thote: “Ata, ose jane frikacake dhe i druhen ballafaqimit dhe debatit,ose nuk me kane degjuar kurre kur une kam folur dhe ndihmuar. Ne debate e ballafaqime te tilla, Sherif Bllaca eshte absolutisht i pathyeshem.

Takimi me Sherifin dhe njohja me mire e Kosoves dhe veçanarisht e komunitetit Peja kane lene mbresa te pashlyeshme tek une.