NJË NDARJE E DHIMBËSHME


Edmond Llaçi
  1. E mori atë të përpjetë me sheshpushime e shkallë të shumta me vështirësi të madhe. Tek porta e hapur e rrethimit të shtëpisë u ndal. Pasi drejtoi shikimin nga i zoti tij i cili ndodhej disa hapa më larg, u nis duke hedhur hapat mbi asfalt si me përtim. Në mënyrën se si komunikonte me të lëshoi një lehje dhe më pas disa të tjera. Me to deshte ti thoshte se nuk mundej. Nuk mori përgjigje por ndjeu se ai po e dëgjonte. Më kupton vazhdoi ai katërkëmbësh trupmadh duke mos ja ndarë shikimin. Nuk mundem, s’kam fuqi. Tashmë ti e di se diçka po ndodh me mua. Mu përgjigj. Me atë tundje të lehtë të bishtit shfaqi kënaqësinë e përherëshme kur i shkonte pranë. Qëndroi përballë tij duke u mbështetur në dy këmbët e para. Për një çast nuk ja ndanë sytë njeri-tjetrit. Të dy, tashmë e kishin kuptuar se çfarë po ndodhte. Edhe vet i zoti tij nuk mund ta çonte ndërmënd atë që kishte vendosur të kryente. I dukej e tmershme. Nga të gjitha format dhe mundësitë kjo ishte më e drejta për të. Duhej ta kryente atë veprim. I kërkoi ta ndiqte. Tek po ecnin, në mendjen e të dyve po përpunohej përjetimi i pjesës tjetrës. Për atë krijesë besnike ishte shumë e frikshme të ndahej prej tij. A do të mundej i vetëm në atë botë me errësirë të frikëshme. Në çast tek po ecte, si ato vetëtimat tek çajnë qiellin të shoqëruar me një dritë të fortë, ndjeu diçka të nxehtë ti përshkonte trupin dhe me mundim të madh u përpoq të mbahej në këmbë. Por do të ishte miku i tij i përhershëm që do ta shpëtonte nga ai moment i vështirë. Do ta ndjente veten në krahët e tij të fuqishëm. Psherëtiu i mallëngjyer. I u kujtuan momentet e para. Ashtu i vogël kur ai e mbante në pëllëmbë të dorës duke e prezantuar me njerëzit e familjes. Dhe me sytë e tij ende të pa hapur, mundohej të nuhaste aromat e tyre. Ndërkohë midis dëshirës dhe asaj që po ndodhte e lëshoi edhe më tepër trupin. Çuditërisht ndjeu atë që mendonte ku herë herë po i pëlqente. Atje tek po rrëshqiste në atë pafundësi, ai trimi i tij, bëri një ulje të detyrueshme. Nuk mundej më. Duhej të shlodheshin diku, poshtë kurorës të një pishe të mbirë aty pranë rrugës. Kishin ende rrugë përpara për të kapur lartësinë aty ku kalonin orë të të ra sëbashku. Ndoshta ai ishte qëllimi i të dyve. E ndjeu lirshëm veten mes atyre duarve të fuqishme. Në pamundësi ta ndiqte me shikim, duke e shoqëruar me d