top of page

NJË CIKËL ...


Pa koment!

Nga Fatmir Terziu

 

Tip,

i palodhuri komentator

ti ke lindur me të mirat lëmenj,

me një telefon në dorë,

dhe me dridhjet e gishtave të mëdhenj.

Unë kam lindur me një laps,

një copë letre,

një zarf të thjeshtë,

një pull poste me pështymë

dhe me durim të vërtetë.

Shpresoj ta vini re,

duke e lexuar këtë poezi në internet.

Pa koment!

 

Në pije më pyeti një mik i mirë!

Nga Fatmir Terziu

 

Dje pimë raki. Raki

në shtjellë. Në llafe. Muhabet me histori.

Në letërsi.

Një mik më pyeti:

si është të shkruash një poezi?

 

Doja të thoja, të flisja, të tregoja,

heshta, pastaj pse fola nuk e di,

i thashë: mbylle veten në një dhomë,

bërtit derisa të të vij një zë,

pastaj i shtova: dëgjomë,

veço atë zë nga një asgjë.

 

Fryji venat dhe pompo sa më shumë gjak

derisa sa të ndjesh kockat të kërcasin

pastaj zhytu tutje në një botë pa kthim

janë fjalë të pastra

dhe pikëllim,

vepro sikur je diku në gara

ngit kuaj në mjegull mbi re,

nis të dëgjosh pendimet nga e para,

dhe tashmë shtrihu të flesh…

… kështu ke kohë të korrësh më të mirën

dhe nuk do të kthehesh për një kohë

deri sa e ke mposhtur brenda teje errësirën.

 

Sepse të shkruash poezi është të udhëtosh

nëpër të shtatë shtresat e Ferrit

dhe mohimi i çdo gjëje është i gabuar se të josh

të kalosh në vrimë të gjilpërës majën e perit.

Harroje ta duash veten

kur gjithçka që ke është një stilolaps dhe një letër

fjalë që në kompjuter të treten

e të bëhen modë e huaj

shkrirë në kyçin e dorës që prehet

kur dikush troket në kafkën tuaj

duke thënë kthehu tani:

Paralajmëroni fqinjët se nëse kanë dëgjuar zhurmëra

është vetëm shpirti yt që vuan

duke u përpjekur për të hyrë në derën e përparme

ku një qen a një bishë gjithnjë me shkelma gjuan.

 

Pra, mëso si të jesh vetëm.

Mëso si të humbasësh gjithçka që ke

për të ndjerë lirinë,

mëso se si të ndjehesh vetëm si i dehur,

tani e tutje jeton me poezinë.

 

Pastaj vazhduam prapë të pimë. Në pije më pyeti ky mik i mirë,

si është të jesh poet medoemos.

Gjithçka që thashë ishte një vargëzim i lirë,

Por ti, i thashë ndjehu mirë! Më saktë mos!

 

Rrënjët

(Poetit të pavdekshëm Agim Mato “Mjeshtër i Madh “ në ditëlindje, (se Poeti ka vetëm ditëlindje,) ose duke ia behur një identiteti të vargut)

 

Nga Fatmir Terziu

 

Më kot kërkova kartonët që mblidhnim për ti shitur në dyqanin e letrave,

letrat i kishin të bardha. Lëshonin dritë nga zymtia,

germat dhe vargjet, fjalët dhe strofat,

tufanet e strukura dhe dielli i të nesërmes

mbaheshin fort në vallen e tyre...

                                              tek dashuria.

Të durueshëm si dallgët e Jonit dhe si vetë Fterra,

brenda kartonëve kishin zgjuar e rilindur emra,

bashkë me poezinë, me Sarandën, me detin,

poetit ia pikturonin portretin.

Këto kartona jepnin jetë, edhe kur librat ‘vdisnin’

të dënuar si frymorë,

se edhe jeta, familja, babai, nëna e të gjithë të tjerrët

iknin e vinin mes tyre gazmorë,

se aty Agim Mato strukte rrënjët...

Më thoni në u arratis poeti, aq edhe kartonët. Gojëkyçur

qëndruan por nuk heshtën.

Folën dhe qeshën sa deshën,

bunaca, guralecë, stërkala, madje edhe palmat nuk u përfjetën,

në këmbë ndejtën zgjuar. Vetëm kështu nuk qaseshin,

me frymën që kishte tërbuar edhe detin,

edhe vajzën që duhej dashuruar,

edhe puthjen që largonte sikletin.

Librat u bënë karton. Kartonët u bluan me muaj,

i varën në mure, i ngarkuan me kuaj,

kur flisnin me gjuhën e tyre të rishkruar,

njerëzve u ngjanin në gjuhë të huaj.

Njësoj ishin ato tretje si vrasjet me barut. Lavomat i mbushnin me karton.

Por fjalët e poetit nuk vdisnin. Edhe një shpirt shuhej, edhe një rilindej.

Kur librat në karton ia tretëm.

Kish lidhje me Perëndinë e fjalës.

Poeti nuk ishte dhe s’mbeti i vetëm.

Zyrat ia behën me politbyronë bylyqe.

Lukova dhe Saranda u ndezën. E dinin.

Poeti piktor i fjalës dhe i imazhit i ndiqte,

tërbimet tashmë kishin zënë radhën.

Dhe ashtu me duar të gjakosura mblodhi labote, lëpjeta,

larëza, boronica, trakaliça, burdullakë, hithra e radhiqe,

të mbante gjallë poezinë, larg atyre guhmave ofiqe.

Poezia. Kushtrim i një shpirti që s’vdiste,

majë Kurveleshit, Borshit e në krejt Rivierën përshpirtej.

Një shpirt poeti e dinte,

se ajo një ditë do të ringrihej.

U mblodhën sot në një mal poetik crrogët,

cull e mull të gjithë ‘kartonët’,

për të festuar ditëlindjen. Njëri u ul nga larg buzë Tamizit në Londër

dhe foli me vargun e tij të etur. Nuk shkulen poetët me libra të tretur,

nuk i mundin kartonët,

e vetmja gjë që është dhe mbetet për tu treguar,

është forca poetike që harbon më ‘balozët’.

Këto kartona japin jetë, edhe kur librat ‘vdesin’

të dënuar nga kohëra, apo frymorë,

se pena, vargu, mendja, ideja e të gjithë këngët

u ngritën e qëndruan mes kartonëve me forcë,

ku Agim Mato i nguli rrënjët...

 

Pluhur

(“Pulvis et umbra sumus” - Ne jemi veçse pluhur dhe hije).

Horaci

 

Nga Fatmir Terziu

E kam një grimë pluhur nga trupi yt. Koha

më diktoi që ta ngjesh mes thasëve të ajrit,

në çdo udhë e hapësirë ku iki pafund,

mundohem ta mbaj fort pas meje, s’e shkund,

e di është pluhur, por Ty të kërkoj ndjesë,

është nga shpirti yt dhe me të dua të vdesë,

në çdo kohë më kërkohet të pastrohet pluhuri,

në çdo të tashme më qepin inspirim të detyruar,

nga çdo e shkuar më afrojnë së nguturi,

sadopak pluhur nga pluhuri i tyre i helmuar.

Unë e njoh pluhurin tënd dhe e dua,

furçën e shmang dhe s’e heq prej meje,

s’është pendim, të mbaj erën tënde,

nga harresa ajo vetë kthehet në pluhur,

edhe pse më thonë se është vrer,

bëj përzgjedhjen time të duhur,

se e di mirë, pluhuri yt asnjëherë,

mua grimëzën tënde nuk më vret.

Dhe tani qërroj ashklat nga gjumi im,

si pas betejave kur i pastrojnë këmbën kalit,

pak pluhur nga ashti yt më bën trim,

më jep natyrshëm forcën e djalit,

këndellur, por jo pas gjurmëve të tij,

gjarpëri nga pluhuri u ngrit në Xhenet,

kush shkund pluhurin tënd duhet ta dijë

se dashuria e zemrës edhe atje e vret.

Terri lemeritës i vapës mendore,

shpesh kthehet padashje në pluhur,

bart drejt njeriut emocionet foshnjore,

kur egoja i ndot kostumin e (jo)duhur,

me ciklat e rehatisë shpirtërore,

pluhuri i Atdheut s’duhet shkundur,

është shpirti i tretur i masës njerëzore,

kur merr mes lotëve,valixhen për dore...

Nuk mund të të lë të jetosh në pluhur,

edhe pse borxh po e marë me vete patjetër,

do të ngjiresha duke u lutur,

pluhuri yt të mbetej vetëm në këtë letër,

se i yti pluhur atje duhet shkundur,

ta ka lënë ndotje një kohë tjetër,

vëllezër, bëni gjithçka të mundur,

pluhuri mbi Atdheun, vret edhe mbretër!

 

Biografi

Nga Fatmir Terziu

 

Nëse je i padurueshëm

më këshillonte Gjyshi

do mbetesh poshtë goricave

në korijen që rritet... ndanë pylli.

Nëse je i padurueshëm

më thoshte gjitonia,

ndoshta do të duhet

të ujisësh kadifet e mia.

Nëse mbetesh i padurueshëm

më thoshte shoku nga klasa

do të ndihmoj patjetër

që të ngjitesh tek caraca.

Nëse jeton me më shumë durim

pra, durueshëm, i heshtur

më ka thënë dikur doktori im

(Le ta themi thjesht pa u dehur

në shkallët e jetës, i qeshur)

Ti do kesh jetë të gjatë

sa ... Sa një mal i lartë.

Miq që atëhere

durimi më pret pas dere.

 

DITË-DASHURIA

Nga Fatmir Terziu

 

Pas emrave që iu ngjizën

duhet të jetë një magji, fat, mrekulli,

mes 365 ditëve,

disa lule që mbijnë diku, madje në gur,

fap u mbijnë syve.

Ndodh, jo radhë,

i merr e i ndez me frymë,

i rimbjellë lulëza me ëndëra të reja,

në zemra të zjarrta me humusin Hyjnor.

Në ditët më pas qëndrojnë

jo thjesht si datë në kopshtin e breznive,

ditë-dashurinë e mbajmë si medalion

përtej të gjitha arsyeve festive.

Londër: 09, Mars, 2018

 

Fjalë dashurie

Nga Fatmir Terziu

 

Eh, thjesht aritmetikë. Dashuria

s’paska të bëjë me vitet, njohjen, jetën, arritjet,

paska qenë dhe mbetet e pranishme si ajri

në ditët e lindjes, fëmijërisë, djalërisë sime,

në lojërat me të njëjtat mjete e kukulla,

në plagët pas lojërave në të njëjtat rrugica,

në dhëmbët e mpira pas kumbullave të tharta,

në lulet e ëmbëla të ftonjve pas ditëve të gjata.

Eh, thjesht aritmetikë. Kujtesa

një lojë kukafshehti mes sinqeritetit,

nga skuqja e fytyrave tek ndjesa

për fjalën e pagjetur të ndjenjës nga zemra

kur tiklonim me sy shoshoqin,

nga e njëjta bankë kemi dashur të njëjtën mësuese,

nga e njëjta kujtesë kemi trazuar blloqet e kujtimeve.

Eh, thjesht aritmetikë. Dëshira

shëtit me shkopin magjik kopshteve

ku ëndërroje të bëheshe inxhiniere, doktore, poete,

ku trazoje librat në format më paduruese

ku kërkoje të bëheshe dhe u bëre pastaj mësuese.

Eh, jashtë aritmetikës e dashur. Ëndërra

na bëri paq fatet për vete,

ti ashtu si dhe unë ke qenë lënda

me të cilin gatuam ashtin e fortë

duke i dhënë gjerdanit të trashëgimeve,

tre Yje të Artë për këtë Botë.

Eh, le ti lëmë pak aritmetikat. Fjalët

e njëjta mund të pluskojnë lartësive

vetëm kur mbeten fjalë dashurie!

 

Ninullë e Elbasanit

Nga Fatmir Terziu

 

Kënga është stil tek ti. Oksigjen

që të mbush poret e trupit

dhe të kthen në një,

zog të artë, që vallëzon mbi tehun e ujit,

të lehtë e të mprehtë të Shkumbinit,

valëzim i pafjalë i flladit,

engjëll sy dashurie të ndjej,

pos i trembem mëkatit.

I ndjej dihamat e tua si zogj të prillit,

kënga një zanë e hutuar,

mbretëron violinës së Myzyrit,

pos isoja e lehtë e Krastës,

dirigjim i lodhur i mesnatës,

dremit mbi buzët e tua flakë,

shtrin Egnatias shekullore,

thimthat e rruzares epshore.

Jam unë dëshira e fjetur në shtratin tënd,

në timin shtrat të shtruar në tis,

duhet të të mbaj siç më solle me këngë,

ti je vetë stili i mrekullisë,

për një Zonjë që më jep vrull,

dhe i fundit zë po të bitisë,

unë do të kthehem ninullë.

 

Sonet në ditëlindjen e nënës sime

Nga Fatmir Terziu

 

Kënga e zogjve, e vetmja orë në shtepinë tonë

masnim me të tendosjen e Dimrit,

ajo njoftonte stinën kur çelnin karakaftet

dhe kur duhet të nxirnim këmishën e vetme nga rafti...

Prej zogjve dinte nëna kur duhej mbledhur balta

që të thurte çerepat e bukës së ngrohtë

e dinin, zogjtë, kur shfaqej ‘jorgani i fukarait’*.

Dëgjonim kështu me sy të pafjetur. Kënga e zogjve

na zgjonte në mesnatë dhe bëheshim palë

me ikjen e lehtë të nënës

që shkërmoqte gurë nën këmbë të zbathura

duart dhe sytë i bëheshin pikë

larg mungesës së babait

edhe duke ecur sikur qëndiste pajën e motrave.

Kënga e zogjve lajmëronte edhe lulet rreth shtëpisë

Skalitur pranverat me lëndina bari të gjelbër

Anës mureve të gurta dhe rrethit të avllisë

Zogjtë gjenin qoshkat e mureve dhe ngrinin foleza

se kudo gëlqerja kishte shenjën e gishtave të nënës

brezi me ngjyrë dheu të kuqërremtë

ndante të bardhën nga e zeza dimërore.

Sot e kësaj dite falenderoj këngën e zogjve

Edhe pse ndonjëherë kam mëkatuar me ta

Gurë dhe çarqe u ngreja atëherë mes arës

me gjasa se mbroja ‘vjedhjen’ e kokrave të misrit

ndjej edhe sot dhimbjen therëse të pendesës

mungesën e këngëve të zgjimit të natës së gjatë

që mbase gdhiu prej këngës së tyre lutëse, prekëse...

U jam mirrënjohës zogjve, të gjithë qiejve

Më së shumti atyre që ndodhi të vinin në atdheun tim

u ndjehem borxhli që kurrë nuk i falenderova

për zgjimin herët në Ditëlindjen e Nënës...

me drojtjen mos i bënin fajtor edhe ata...

*Dielli ishte një legjendë më vete e ardhur nga kohërat. Ai quhej ‘jorgani i fukarait’.

 

13 views0 comments

Comentários


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page