NGJARJE TË PËRJETUARA


Bedri TAHIRI

Hazir Mehmeti, tashmë ka bërë emër në letrat shqipe. Një jetë të tërë në shërbim të çështjes kombëtare. Disa vite mësimdhënës shembullor e veprimtar i dalluar në Kosovë; mësues e pedagog i zellshëm në Vjenë, hartues tekstesh e abetaresh për nxënësit shqiptarë në mërgatë; publicist, tregimtar, poet, përcjellës besnik i të gjitha ngjarjeve kulturore të mërgimtarëve, pasqyrues i shumë të arriturave arsimore e shkencore në Austri e gjetkë si dhe gjurmues e hulumtues i historisë sonë në qendrat botërore.

Dhe, krahas të gjitha këtyre aktiviteteve, në shpirtin e tij entuziast, përherë qëndruan këmbëkryq ngjarjet më të rënda të historisë tonë, ato të përjetuara drejtpërdrejt, që lanë gjurmë të pashlyera në kujtesën tonë historike, helmimet e fëmijëve tanë.

Cerberët e përtej Tunës, që kur zbritën nga malet dhe vërshuan trojeve tona stërgjyshore, me vete morën egërsinë, ligësinë, gënjeshtrën, pabesinë. Iliria zu të tkurret nga barbaria e kësaj fare të mallkuar. Dhuna qe e paparë. Vrasje, masakrime, dëbime, djegie, plaçkitje, shfarosje. Në vitet e ’90-ta, edhe një krim i panjohur për botën e civilizuar: Helmimi i fëmijëve!

Shkollat tona u vunë në cak të kësaj lufte biologjike. Mësimdhënësit shqiptarë, të hutuar, përpiqeshin t’u vinin në ndihmë nxënësve të tyre. Serbët, në anën tjetër, bënin sehir dhe gajaseshin në heshtjen e tyre të zakonshme. Ata, me kohë e kishin paramenduar një gjë të tillë. Kishte kohë që ishin ndarë veçan, kishin bërë segregacion, siç i thoshin asokohe. Ata mësonin ndaras shqiptarëve, plan i eksperimentuar për herë të parë në komunën e Vushtrrisë. E para priu Prilluzha me drejtorin e shkollës TomisllavMashiq.

Dhe, helmimi vazhdonte sipas skenarit të sofistikuar e të përgatitur mirë e mirë në kuzhinat beogradase. Sakaq, ai përfshiu gjithë Kosovën. Numri i të sëmurëve arriti shifra alarmuese. Një dukuri e rrallë që mahniti botën e civilizuar. Diçka e paparë dhe e padëgjuar në historinë e re të njerëzimit. Ishte kjo një nga format e gjenocidit serb ndaj shkollës shqipe.

Pushtetarët serbë, mjerisht edhe ndonjë puthadorë shqipfolës, e mohonin një gjë të tillë. Por, dielli nuk mbulohej me shoshë. Zëri i mekur i mjekëve tanë nuk dëgjohej përtej ordinancave të tyre të ngufatura.

Mantelebardhët, ata që me zemër kishin dhënë betimin e Hipokratit, duhej pranuar realitetin, të cilin krimnxitësit përpiqeshin ta kamuflonin e t’i hidhnin gjithë botës hi syve. Dhe, një ditë, mjeku francez, Dr. BernardBenedetti[1] tha të vërtetën: Në Kosovë pati helmime!

Të gjitha këto i përjetoi, me trup e me shpirt, edhe mësimdhënësi i biologjisë në QAMO-në “MuharremBekteshi” të Vushtrrisë, Hazir Mehmeti, madje duke mbajtur edhe shënime në ditarin e tij personal. Ato, i barti në gjirmë të zemrës për më shumë se tri dekada, derisa e nxori në dritë librin “PRANVERË E HELMUAR”, në të cilin, në mënyrë analitike e përmbajtjesore, shtjellon këtë të keqe të madhe, që nuk duhet ta harrojmë kurrë.

Libri “PRANVERË E HELMUAR”, të cilin e pata në dorë si dorëshkrim dhe e njoha që në embrion, përben një mozaik të shkëlqyer të ngjarjeve më tragjike në historinë tonë të re. Shkëndijë e parë që ndezi imagjinatën e autorit për ta vënë në skenë këtë tragjedi kombëtare, padyshim, qe Ditari i tij personal, i cili, po ashtu, është histori në vete.

Materialet e shumta: Dëshmi, foto, faksimile gazetash, mendime, kujtime, vlerësime, përjetime e ritregime, të mbledhura lule me lule, si bleta nektarin, për të qenë me të kapshme për lexuesit, autori i ka konceptuar dhe sistemuar kryesisht në gjashtë kapituj e në disa nënkapituj.

Në kapitullin e parë, titulluar“GJENOCIDI SERB KUNDËR SHQIPARËVE NË SHEKUJ”, jepet një pasqyrë e përgjithshme e barbarisë serbe mbi shqiptarët autoktonë. Që të mos dalë subjektiv, autori flet më shumë me gjuhën e të tjerëve, duke treguar bindshëm shpirtligësinë e pushtuesit serb, që në gjak ka egërsinë dhe gënjeshtrën. “Për serbët, armiku më i madh është e vërteta. Ajo e rrezikon ekzistencën e tyre“,- konstaton LeoFreundlich.

Ky gjenocid i vazhdueshëm, argumentohet edhe me paraqitjen e elaborateve serbe, hartuar në vijimësi historike nga krerët e tyre, me të vetmin qëllim: spastrimin etnik të trojeve iliro-dardane.Mjafton të përkujtohet princi serb, MilanObrenoviçi, i cili thoshte “Merita më të mëdha ndaj shtetit dhe kombit serb do t’i ketë ai, i cili do të arrijë të zhdukë e të shpërngulë më shumë shqiptarë!”, thënie, që, edhe sot e kësaj dite, e mbajnë vath në vesh të mallkuarit. Ashtu vepruan përherë, qysh kur këmbë e tyre shkeli këndejpari, funvitin e 1912-së e deri te suprimimi i autonomisë, duke arrirë pikën kulmore me helmimin masiv të fëmijëve...

Kapitujt vijues sjellin fakte kohe: mendime e vlerësime të ndryshme, nga të huajt dhe nga tanët, për helmimet, shkrime nga shtypi i kohës, në gjuhën shqipe dhe në gjuhët e huaja, reagimet e personaliteteve shqiptare e atyre botërore, siç ishte Dr. BernardBenedetti, i cili, pasi kthehet nga vizita që kishte ber në Kosovë, deklaroi: "Afirmoj, deklaron ai, se mbi tre mijë të rinj dhe fëmijë të moshës së mitur kanë qenë të helmuar qëllimisht. Pjesa më e madhe e tyre janë nxënës të shkollave shqiptare".

Nga shtypi shqiptar autori ka konsultuar gazetat Rilindja, Bujku, Zëri, Shkëndija, Zëri i Popullit, Bashkimi dhe Mësuesi, të cilat i dhanë hapësirë të duhur helmimit të rinisë shqiptare, si një nga format më kriminale të një regjimi çnjerëzor.

Derisa gjithë bota e civilizuar dha alarmin për një gjenocid të paparë dhe shtypi gjerman, francez, britanik, paskëtaj ai i Zagrebit, i Sarajevës etj., i dhanë jehonë kësaj ngjarjeje, serbët, aq më keq edhe mjekët e tyre, e mohonin një gjë të tillë, duke e cilësuar si një aktrim hollivudian dhe si një aksion të organizuar nga separatistët shqiptarë!

Në Zagreb, madje, u organizua edhe Simpozium për helmimet në Kosovë, nga u bë thirrje për ndërgjegjësim botëror (Simpoziumi "Kosova sprovë e ndërgjegjes mjekësore").Dr. Anton Dolenc,kryetar i Komisionit të dytë Federativ, në simpoziumin për helmimet, tha:"Ky raport është punuar për 24 orë, që është kohë shumë e shkurtër dhe nën trysni politike", dhe u distancua publikisht, duke mos e nënshkruar raportin federativ.