Nga cikli “Shën Valentinët e shkelur”


Nga cikli “Shën Valentinët e shkelur”

Paqloti


Nga Fatmir Terziu


Grashinë e "Kiarës" më zgjoi. Paqlot

gjunak në xhamin e skithët,

la çarmin e tij gri,

ngutshëm mori dorazi tinëz,

surratin e qiellit të nxirë,

pastaj menjëherë hodhi firmën,

për më pak errësirë.


Hundarak mbi Tamiz,

u shfaq dielli dhëmbëshkulur,

si një tapet persian që lëviz,

paqlotin për të shkundur.


Grafika të murrme me korda,

pushtuan xhamin tim,

litarët u shtriqën tek porta,

ishte thjesht një vegim.


Paqloti kish zënë mbi qepalla,

enkas të më gudulisë,

loti nuk qenka si në përralla,

edhe i paqtë kur lëviz.


Lulja ime


U shkul lulja e dimrit në Londër, mikja ime.

Erdhi stuhia “Kiara” me vrap.


Tashti shiu ka harruar turnet e sajdisja e tij është ditë e natë.

Në sytë e tu, ndjej një kopësht të përkujdesur stinëve

e tashmë po shoh si mbijnë të gëzuara gonxhet e zemrës

dhe gjethet marrin ngjyrën e buzëve.


Kujdes lulëzat, mikja ime, kujdes!

“Kiara” stuhi ka një ves,

lulet e tua janë farë Atdheu i zgjojnë dimrat,

prej tyre me siguri moteve është mbjell

bukuria shqiptare me të gjitha ngjyrat.


Buzët e tua të buta

u shtojnë aromën luleve.


Zemra jote e mirë mbush strofat e para të poezive.

Mirëmbetsh lulja ime, shëndetplotë!

Lulet, që shkuli “Kiara” u mbesin historive,

konvencione si brengat e dashu