Ndodh qe ka dhe MIRËNJOHJE


Kristaq Turtulli

Ndodh qe ka dhe  MIRËNJOHJE 

  

   tregim nga Kristaq Turtulli


Nuk e kuptoj përse më acaron nervat ajo femër e panjohur që vjen vërdallë edhe pse i vë fytyrës një shprehje mallëngjyese! S’më hyn në punë ky mallëngjim i pavlerë nga një femër që s’e kam ndeshur kurrë më parë në jetë. Mund të jem sa gjysma e moshës së saj. S’është as e re dreqi ta hajë, që... Përnjëherësh më erdhi turp nga vetja që mendova ashtu, si një zarbë. Eh, e njoh mirë veten. time Ah moj zonjë, s’jam nga ai brumë që mund të mendosh. Gjithsesi, do gjej mundësinë dhe të ta them me edukatë të më lesh rehat dhe, aq më tepër jam një copë hallexhi. E ngrita me borxhe këtë barakë, të nxjerr kafshatën e gojës, prandaj s’do ta lejoj mendjen të bredhë në shtigje të verbëta. Po sikur të jetë provokim? Djall o punë, si s’mu ndanë provokimet përgjatë jetës sime.

Ja, përsëri qëndron mbështetur në njërin nga gurët rrethues, të bustit. Në pellgjet e vegjël të trotuarit lëvizin me plogështi tre trumcakë, ndërsa ajo mbërthyer nga mëdyshja e mundimshme e lëvizjes. Tre trumcakët u afruan pranë gruas, i çukitën këpucët e vogla, të kafenjta. Gruaja uli sytë, vështroi krijesat e brishta dhe s’lëvizi. Dikush mund të mendojë që s’lëvizi ngaqë s’do të trembte zogjtë, ndërsa për mua është ndryshe. Gruaja e panjohur dhe dje kreu të njëjtin veprim; u mëdysht një copë herë, në trotuarin përballë, pastaj kur s’e prisja më mbiu përpara. Më nguli sytë mallëngjyeshëm. U mat disa herë të fliste, por kur pa shikimin tim të bezdisur, ndërroi mendje. Hapi çantën me vrull, bleu çokolatën ‘Hilal’ dhe iku me ngut.

 ‘S’është e nevojshme të vijë përsëri,’ u grinda me vete dhe vështrova nga ajo me bezdi, si t’i thosha: ‘Moj ti, e kupton, më shqetëson dhe pikë’.

Trumcakët fluturuan. Gruaja u shkëput me nervozizëm, ndoshta e ftohu guri ku qe mbështetur dhe, lagur nga shirat. Shtriu pa qenë nevoja fustanin e gjatë, të errët, të modës së vjetër. Ajo ka trup mesatar, flokë gjysmë të zbardhur, të mbledhura topth prapa kokës. Duket vërtet e shkuar në moshë.

 Gruaja qëndroi pa lëvizur në cep të trotuarit, shtruar me pllaka betoni dhe, pellgore të vogla. Ngriti krahët, i kryqëzoi lart mbi kokë dhe futi një karficë të plotë në topthin e flokëve, ndoshta me ndjesinë e shpupuritjes së papritur të flokëve.

-Ç‘është e vërteta, klientë dua,- murmurita si të qetësoja veten dhe vendosa në raft çokollata dhe mastika të tjera.

 Përgjoja me bisht të syrit nga ajo. Gruaja qëndroi buzë të trotuarit. U ngurtësua si busti i Naum Veqilharxhit. Era mëngjesore luante shkujdesur me cullufen e zbardhur të flokëve të gruas.

S’ më shqiten nga mendja fjalët që tha para dy javësh i dehuri, ithtari i një partie. U ngul si gollozdrum përpara derës, shpërndau cërka pështyme dhe hungëriti:

‘Hej ju të përmbysurit, me këtë një palo barakë keni ndërmend të mëkëmbeni. Ha, ha ç’ju gënjen mendja; u thanë lumenjtë e vjetër u ngritën përrenjtë e rinj!’

‘ Lumi, lumë mbetet,’ i thashë dhe mezi përmbajta inatin. Çdo fitoja në e godisja me grusht.

‘Ha, ha, ha!

E përzura me gjakftohtësi nga baraka. Doja t’i thosha atij qelbësire; Në përrenj vegjetojnë krimbat dhe zhabjakët. Heshta. Mos vallë e kjo femër është mike e ithtarit të partisë dhe anëtare e grupit mynxyrës së vjedhësve. Qëllimisht shfaqet me mallëngjim të trishtuar. Gruaja të bënte mirë të ndiqte rrugën që çon lart në këndin e lojnave me dorë. Ndërtuar me gurët e gdhendur nga prishja e katedrales së Shën Gjergjit, por tashmë braktisur.

Nëse dëshiron, le të vazhdojë rrugën në të djathtë, mes pallateve pesëkatëshe me tulla të kuqe, gati të ronitura, të ndërtuara me kontribut vullnetar, duke përfunduar në varrezat e qytetit, të Shën Triadhës.

Gruaja e panjohur u shkëput me mundim prej trotuarit dhe eci me hapa të ngadalta. U ngreha dhe sa për tu gjendur në punë, lëviza, rregullova në raft çokollatat dhe mastikat. Raftin e kisha vendosur përpara barakës së vogël, të ngritur shpejt e shpejt me llamarina të vjetra, gjetur në pazarin e vjetër. Një grup fëmijë të zhurmshëm kërkuan të blinin mastika. Më përshiu puna dhe nuk pata kohë të mendoja gjë tjetër. Çamarrokët e këndshëm vinin çdo mëngjes dhe kërkonin të blinin mastika me lodra brenda.

Silueta e gruas së panjohur lëvizi pjerrtas disa metra larg meje. Kur u ktheva vrulltas me bezdi të dukshme u ndesha me shprehjen mallëngjyese vizuale dhe pafajësi çarmatosëse. Më acaroi. E pashë i ndërkryer. Ajo u përskuq në fytyrë nga vështrimit im dhe, për të mposhtur turbullimin duar dredhur hapi çantën e madhe, zbërtheu me zhurmë zinxhirin dhe gërmoi në kuletën e vogël. Prej andej nxori një njëqind lekëshe dhe, e zgjati drejt meje kartëmonedhën e palosur më dysh:

-Ju lutem një çokollatë Hilal.

Pa vështruar nga ajo i zgjata çokollatën dhe tërhoqa kartëmonedhën e qullur. Sa shpejt u qullkan lekët nga gishta të hollë dhe delikatë! Gruaja e panjohur më falënderoi por s’ u largua, pa më ndarë shikimin e lagësht që më acaronte aq tepër. Më kot shpresova në ikjen e saj.

            -Ju lutem, mund tu pyes diçka?- dëgjova zërin e ulët të gruas.

-Pa hë,- i thashë me ton të akullt.

-Djali i Petros dhe Artemisisë jeni?

            -Po- u përgjigja mbytur.

            -Ah sa gëzohem!- u ngazëllua ajo e lehtësuar dhe shtoi:- S’më njihni. Keni të drejtë.

Drejtova trupin, u ktheva ballas dhe e pashë ngulët gruan e panjohur. Ajo uli sytë dhe, me plogështi futi kuletën e vogël në çantën e madhe, mbylli zinxhirin. Çokollatën e blerë e mbajti në dorë, pa e pasur mendjen grisi letrën e kuqe, të ndritshme, ndau çokollatën në mes dhe, një copë më zgjati mua. E vështrova i habitur dhe bëra me dorë lëvizje kundërshtimi.

-Ju lutem merrni çokollatën,- më tha ajo:- S’ është keq të ëmbëlsohesh.

Gruaja zgjati kokën dhe i brodhi sytë brenda barakës së varfër të izoluar me letër plastike ngjyrë të kuqe për të mos lejuar erën të hynte, ngaqë kornizat metalike ishin salduar shkel e shko. Fytyra bardhoshe i mori shprehje të ngrirë dhe kafshoi çokollatën me majat e dhëmbëve të përparme. Më erdhi turp edhe inat prej varfërisë banale së barakës, letra plastike e kuqe ishte shqyer në disa vende prej rrëmetit të papritur dhe ngjitur me ngut. Më shumë më acaroi kurioziteti i tepruar i saj. U bëra nervoz por s’kisha ç’ të bëja.

Para një pesë ditësh ndodhi vjedhja e dytë, në harkun kohor tre mujor. Thyen çelësin e trashë të derës së barakës. Nga frika e vjedhjes së paralajmëruar çelësin e futa brenda kasës së trashë metalike, aq sa disa miq nënqeshën me mëndje shkrepjen time. Duke u zgërdhirë më thanë:

‘Dhe depo e armëve të socializmit të ishte, s’do ia vlente barra qiranë për mbyllje hermetikë dhe jo për një barakë të rëndomtë e qoshkut të humbur, me mall qesharak.’

U fola për vjedhjen e parë të shëmtuar. Miqtë përdrodhën buzët me nënvleftësim dhe shtuan:

‘E para vjedhje ishte zhgënjim dhe pësim për hajdutët e rinj, prandaj përsëritja e vjedhjes do jetë mendjelehtësi’.

Por thyesit mafiozë të kasës së trashë metalike nuk ishin të kësaj mendje. Ata qenë durimmëdhenj, nuk çanin kokë për hollësira banale. Duhet të kenë qenë hajdutë qejflinj monistë dhe pasiononte ndaj barakave varfanjake, sidomos ndaj përfaqësuesve të klasës fisnike të përndjekur. Kur e dinin fort mirë që mbaja pak mall, ngaqë e fillova tregtinë nga hiçi, por përsëri nuk përtuan të harxhonin kohë nën dritën e mekur të hënës, të shkatërronin kasën e trashë metalike dhe të thyenin çelësin. Shkulën me zhurmë llozin, hapën derën dhe hynë brenda. Kjo gjë kërkonte kohë dhe shkaktonte zhurmë të madhe. Shqyen me sende të forta letrën plastike si hakmarrje kur gjetën pak mall. Hajdutët nuk u ligështuan për misionin e vështirë të paramenduar, por përlanë pa ceremoni varfërinë time dhe humbën nëpër natë, duke lënë përdhe një barominë, si një paralajmërim ogurzi për një vjedhje të tretë. Ky paralajmërim më bënte të dyshoja në këtë femër të panjohur.

Eh, ç’të bëja, s’ munda të kënaqja hajdutët fanatikë! Mallin që kisha në barakë e huajta te një i njohur në pazarin me shumicë. Hajdutë fanatikë joshen lehtë prej vështirësive me thyerje e nxirosje kundrejt lehtësive të kollajshme që kanë dyqanet qendrore, të mbushura me ushqime dhe veshmbathje, shitës me eksperiencë të gjatë në tregti. Me ekonomi të siguruar, depozita bankare dhe, stabilitet shumë vjeçar në politikën moniste.

Ngaqë isha brokë nga paratë, qysh në fillim bëra marrëveshje jo fort të këndshme me të njohurin, pronarin e mallrave me shumicë; kur të shisja mallin do ktheja paratë me një përqindje fitimi dhe ai do më jepte mall tjetër. Hajdutëve s’u interesojnë hollësitë, përdorën leva të forta të thyenin çelësat e mëdhenj, dhe asnjë nga komshinjtë s’ u tund nga vendi të shihte çfarë bëhej jashtë në rrugë, ose të lajmëronte policinë. Në inat e sipër ua thashë në sy, por ata ma prenë shkurt:

-Hej, akoma s’e di që policia ka frikë nga hajdutët.

Dikur komshinjtë kundërshtuan ashpër në lagje për ngritjen e barakës sime, sidomos për shfaqjen mes tyre të filizit delikat të tregtarëve të djeshëm, që quheshin të fshira njëherë e përgjithmonë prej listës së ekzistencës. Lumenjtë e mëdhenj të ngritur në qindra vjet u thanë bërë qilizmë, prej më se dyzet e pesë vjet dhe atyre nuk ua pranonte arsyeja të shfaqej një rrëkezë e vogël në atë tokë të tharë. Të zhbërët nuk mund të bëheshin më. E pranonin me zë plotë dhe botërisht s