Ndodh qe ka dhe MIRËNJOHJE


Kristaq Turtulli

Ndodh qe ka dhe  MIRËNJOHJE 

  

   tregim nga Kristaq Turtulli


Nuk e kuptoj përse më acaron nervat ajo femër e panjohur që vjen vërdallë edhe pse i vë fytyrës një shprehje mallëngjyese! S’më hyn në punë ky mallëngjim i pavlerë nga një femër që s’e kam ndeshur kurrë më parë në jetë. Mund të jem sa gjysma e moshës së saj. S’është as e re dreqi ta hajë, që... Përnjëherësh më erdhi turp nga vetja që mendova ashtu, si një zarbë. Eh, e njoh mirë veten. time Ah moj zonjë, s’jam nga ai brumë që mund të mendosh. Gjithsesi, do gjej mundësinë dhe të ta them me edukatë të më lesh rehat dhe, aq më tepër jam një copë hallexhi. E ngrita me borxhe këtë barakë, të nxjerr kafshatën e gojës, prandaj s’do ta lejoj mendjen të bredhë në shtigje të verbëta. Po sikur të jetë provokim? Djall o punë, si s’mu ndanë provokimet përgjatë jetës sime.

Ja, përsëri qëndron mbështetur në njërin nga gurët rrethues, të bustit. Në pellgjet e vegjël të trotuarit lëvizin me plogështi tre trumcakë, ndërsa ajo mbërthyer nga mëdyshja e mundimshme e lëvizjes. Tre trumcakët u afruan pranë gruas, i çukitën këpucët e vogla, të kafenjta. Gruaja uli sytë, vështroi krijesat e brishta d