Ndjesë


Daim Miftari

Nga Daim Miftari

Dhembja

Niset drejt apartamentit tim,

sa herë që i bie ndër mend.

Shpërfillshëm

kalon përmes kalimtarëve

të rastit,

përmes fqinjëve

shkallëve tek ngjitet.

Kur ndodh

që i zënë me ndonjë punë

                                           të jem

ose jam duke kërkuar

një titull libri në raft

që më humb

                    përpara sysh

ajo qetë e plot durim

pas dere më pret,

derisa unë derën ia hap.

Ulet në tavolinë

dhe ha nga pjata ime,

mbushur gojën plot

si e vdekur nga uria.

Në krevat shtrihet

dhe më miklon me ëndje

si kujtim fëmijërie

Kur ndodh

që në shtëpi mos të qëllojë

ajo ulet dhe më pret

në stolat përballë

pranë hyrjes së apartamentit,

në dimër a në verë,

në borë,

në shi a në diell.

Më del përpara

si fëmijët e përmalluar

që në mëngjes

i kam lënë duke fjetur

dhe ma rrëmbejnë qesen

nga dora

për të marrë gjërat e veta.

Lehtësisht më dallon

në dritë

a në terr,

kur jam vetëm

a mes njerëzish.

Ndjesë

Ndjesë, koka ime, jam sjell

keq shpesh me ty. Sa e sa

herë në qafë të kam rënë,

gati për hiçgjë. Të kam

shqetësuar pa arsye, kot së

koti të jam vërsulur. Të kam

munduar sa herë e sa herë,

dhe ti sërish ke pasur