NDËSHKIMI



Resmi Osmani

Kur Nënëmadhja, e pruri në shtëpi, ishte kotele e vogël që sa i kishte hapur sytë. Mashkull, i bukur, me gëzof të butë, larush me të bardhë e të përhinjtë dhe turiçkën të bardhë me njolla të kafejta rreth syve. Por aq i vogël sa një grusht. Ditët e para ai qau e u mjaullit që e kishin ndarë nga e ëma aq të vogël.Më së shumti për ardhjen e tij u gëzuan fëmijët. E ushqyen me qumësht të vakur nga nje shishe me biberon që ai e thithte si të ishte sisa e s’ ëmës, gjersa barku i mbushej pllëckë.Për të ndenjur e fjetur i sajuan një kuti kartoni me shtroje leshi. Rritej dita ditës. I rrethuar nga kujdesi dhe dhimbsuria e Nënëmadhes dhe fëmijëve që luanin me të si të ishte kukull, hodhi shtat.U bë gazi i fëmijëve, kanakari i nënëmadhes dhe tmerri i minjve që u futën vrimave.Të gjithë e donin, përveç Rukies, nuses së shtëpisë ,nënë e fëmijëve. Asaj i dukej se i ndotëte enët dhe se i binte shtëpia era mace. Nuk ndodhi që ta mirrte me të mirë. Kur ishin vetëm, ajo i rrëfente edhe bishtin e fshesës.

Ndjehej i tërfuqishëm në mbretërinë e shtëpisë së tij.Emrin ia vunë Pasha

Çastet kur Nënëmadhja e mirrte ne prehër dhe e ledhatonte dhe e kruante lehtësisht pas veshëve i falnin prehje dhe lumturi të vërtetë.Netëve flinte mbi jorgan prefund këmbëve në shtratin e nënëmadhes.

Vitet shkonin dhe Pashai kuptoi se në shtëpi kishte ndodhur një mynxyrë. Hynin e dilnin shumë njerëz, dëgjoheshin të qara ofshama e rënkime, të gjithë të shtëpisë ishin të pikëlluar.Ai pa sesi një tufë burra mbanin mbi supe një gjë të madhe e të rëndë por nuk e kuptoi se çfar ishte.Ditë me radhë, pasi rreshtën hyrje-daljet, ai kuptoi se nënëmadhja kishte shkuar diku, nuk ishte në shtëpi dhe shtrati ishte bosh.

Erdhën ditë të vështira. Askush nuk po kujdesej më për të. Fëmijët ishin rritur.Mbeti në dorë të Rukies. Herë ngrënë po më së shumti i pangrënë, i uritur, erdhi e u dobësua dhe shkëlqimi i gëzofit të bukur iu zbeh.

Një ditë nga ditët, duhet të ishte prag dimri se ai po e ndjente të ftohtit, uria iu bë e padurueshme dhe ndjeu boshllëk të madh në bark që i sillte pafuqi dhe këputje si një lëngatë.E kishin lënë pa ngrënë. Nga dollapi i ushqimeve vinte aroma e këndshme e peshqve. Si t’ia bënte? Duhej të merrte një vendim, por po ta mendonte gjatë nuk do të vepronte, andaj s’u mendua dy herë. Brofi mbi dollap dhe me çaponj tërhoqi rrjetën e hollë të telit të kanatës së dollapit. Kanata u hap. Me putrën e zgjatur shtyu pjatën e alumintë dhe ajo bashkë me peshqit u rrokullis në dysheme. Hëngri si i babëzitur dhe i shijoi shumë. I nginjur doli të shullëhej nën diellin vjeshtak. Ekuptonte, me aqë sa mund të arsyetonte, se kishte bërë faj, por uria ishte e padurueshme dhe faji nuk ishte i tij.E kishin lënë pa ngrënë.

Kur Rukia u kthye nga vizita te komshija sa për një kafe e ca muhabete, me mendimin se duhet të gatuante peshqit për drekë, shqeu sytë për atë që kishte ndodhur dhe i hipi tërbimi. Maçoku kobash e kishte tepruar zullumin.I duhej të sajonte drekën, por edhe t’i rrëfente vendin Pashait. Ç’të bënte me të? T’i jepte një dru të mirë, apo t’a helmonte me bar miu? Hall I madh.I shoqi e shihte Pashain si një amanet të së ëmës, dhe, fëmijët si pjestar të shtëpisë. Për të shfryrë dufin, iu turr me bishtin e fshesës, por ai hovi mënjanë,iu shmanga goditjes dhe ia theri vrapit nëpër kopsht.

Mbrëmanet,kur pjestarët e familjes u mblodhën në shtëpi, Pashai, me droje e frikë hyri Brenda. Rukia bëri sikur se pa dhe e kishte harruar atë që kishte ngjarë. Por ajo e kishte marrë vendimin e saj.

Nuk kishte kaluar java, kur Pashaj dëgjoi se po e ndillnin.Ishte Rukia me tasin e ushqimit. Ai u afrua.Rukia bëri sikur do ta përgëzonte, por e kapi fort dhe Pashai e pa veten te rrasur ne një thes.Rukia i lidhi grykën dhe e rrasi në një shportë. Pashai mjaulliti i zemëruar, u përqall, e grreu me çaponj thesin, por pa dobi, si të mos mjaftonte, ai ndjeu një goditje të fortyë grushti në kokë sa u trullos. U bind se asgjë s’bënte dobi heshti dhe iu nënshtrua fatit.

Rukia shkoi në stacionin e trenit.Pashai ndjeu vërshëllimën e njohur të lokomotivës dhe rrapëllimën e rrotave mbi shina. Nuk e dinte sa udhëtuan, por në stacionin e partë, Rukia zbrit hapi grykën e thesit dhe i tha: ”Shporru, hiqmu sysh!”Pashait që i vrau drita sytë dhe s’dinte ku ishte, brofi dhe zuri vrapin pa ditur për se ku.Teksa Rukia, e lehtësuar,priti trenin e linjës që të kthehej në shtëpi.

Për këtë ajo s’vuri në dijeni askënd.Kur u vu re mungesa e tij në shtëpi, u bënë merak se ku kishte shkuar.” Mos kini gajle,- tha Rukia-si ashik i përvëluar ka shkuar pas ndonjë maceje që të shtojë rracën e tyre”

Pashai u step. Ku gjendej? Ç’ishte ky vend?Pse pikërisht i braktisur këtu?Dukej që ishte qytet i vogël. E përshkonte nje rrugë mespërmes, ku herë pas here kalonin makina. Pashai u hodh në këmbësore që t’u shpëtonte makinave.I hutuar, i lodhur, i dërrmuar.Njerëz,makina,zhaurimë e zhurmë. Pallate dhe më larg shtëpi të ulta. Mbi udhë ngrihej kodra dhe shtëpitë me kopshte. Lëvizte me kujdes, frikë e droje. Një rrugicë e nxori në tregun e mbushur me tezga dhe njerëz. Atij nuk I kishte rastisur herë tjetër të shkonte në një treg. Shitësit thërrisnin blerësit dhe lavdëronin mallin.Pranë një tezge e tërhoqi aroma e salçiçeve dhe sallamit. I lëshoi goja lëng dhe në stomak ndjeu atë boshllëkun e urryer të urisë.Ishte e kotë. Uria nuk shuhet duke nuhatur, mendoi ai dhe doli nga tregu e u ngjit rrugicës së kodrës. Një vilë e bukur, me portë, mur rrethues e kopsht. U afrua. Kaloi nëpër një plasë të anës së portës.Rrugica ishte e shtruar me pllaka, anash postate me lule që zgjateshin deri te shkallët e mermerta.Aty e priti një dac i zi si nata, vetëm sytë i ndrinin.

-Ndal aty, mjaulliti plot autoritet ai-ku shkon ?

-Më ra rruga aty pari, dhe thashë të shoh një herë se kush rron këtu.

-Ja e pe.Kjo është mbretëria ime.

-Nga vjen, ç’e mirë të solli.

-Nuk e di, por është një qytezë e vogël. Nuk më pruri e mira por halli- Nuk deshi t’i thoshte sepse e kishin zbuar nga shtëpia.

-Si të quajnë?

-Pasha.

Daci i Zi u gajas gazit.

-Po ty?

-Mua? Sulltan- dhe ai u ngrefos, nxori gjoksin përpara dhe vështroi serbes.