NËPËR RRJESHTA VJESHTE


    Brahim (Ibish) AVDYLI:

    NËPËR RRJESHTA VJESHTE

    1.

    Trokasin në sy

    përballjet

    e zhveshjes vjeshtake.

    Çfarë të mledhë

    në shportat e prishura

    të ditëve,

    nuk kam çka të marr

    vetëm nëse i mbledhë

    fletët e shkundura nga furtunat,

    ndonjë petale lulesh

    me lotin në pejza

    e ka mbyllur jetën,

    tani

    nuk është koha

    kur ia shpallnin botës

    bukurinë!...

    2.

    Lugjeve të dhembjes

    bredhë kot

    me gjysëm shpirti

    të zonuar

    e nuk e di ku hargjohen

    rrjeshtat e gjata

    të kësaj stine,

    pak nga pak

    afrohet stina e bardhë

    të zbresë

    nga qiejt e mendimit

    e ku të gjëj

    ofshamën e kalbur

    për kokrrat e njoma!...

    3.

    As pemën e mbushur

    plot me fryte

    të mburrjeve të mira

    nuk e gjëj,

    nuk e di

    çka do t`ia pëshpërisin

    njëra tjetrës me vaj

    fletët e lëkundura nga erërat

    në rremb

    ende ka fletë të mbetura

    nga çdo dhembje

    vjeshta është

    stinë e harlisur-

    dhembja dhembjen e shkel!...

    4.

    Çka ishte

    t`ua marr lakmi

    para zverdhjes së gjollit

    në gjethe

    lisave të gjatë të maleve

    përballë kryengritjeve

    të Diellit të Këngëve,

    tashmë

    në shportën e viteve

    nuk gjëj vargje të reja

    e u desh ta mbush

    një shportë të fryteve

    e mos ta djegë zbrazëtia!...

    5.

    Ylberat e fjalëve

    vijnë nga lart

    e ne i hedhim

    papriturazi

    në koshat e plehrave.

    Më ka mbetur

    gjysma shportë e djegur

    gjysma tjetër

    e thatë,

    pa kurrorë frytesh

    varur nëpër degë

    përpjekjesh!...

    Çuditërisht,

    bjen nga pak Diell

    në mes të vargjeve!...

    NGJYRAT E MENDIMIT

    1.

    Papritmas

    i bie lisit të vërejtjeve tona

    një dorë drite

    derisa i shkundin fletët e mendimeve

    në një çast të ikjes

    nga bashkëkohësia.

    2.

    Lotë rrjedhin

    nëpër rrugëtimet e zemrës

    nuk e kuptoj pse më bëjnë aq të ligë

    kur të tjerët

    i vjerrin aureolat e rrejshme

    përball meje

    edhe pse Diellin e Alpet i kam në dorë

    e copëtohem krejtesisht

    për ta dëshmuar Drejtësinë!...

    3.

    I zhgënjyer

    përplasem nëpër cepat e mjerimit

    qenia më copëtohet

    me ngjyra të thyera drite,

    e poshtë është vërejtja e urtë

    më lartë ngritet pabarazia

    vazhdimisht i vendosë

    një nga një parejtësitë...

    Dikur,

    ngriten përpjetë

    ngjyrat e mendimit

    për ta vendosur ku nevojitet

    portokallin e kuqrremtë të dhembjes!...

    4.

    Më në fund

    dhembja pëlset

    kuq si gjaku në mjedis të ndjenjave

    pingultas

    duke ecur

    nëpër rrugicën e dritës

    e shpërdahet

    në qindra ngjyra

    vetmia e durimit

    llogaritë e pritjes

    duke i mbledhur

    me shpirtin e bluar të dhuntisë!...

    5.

    Atëherë

    vetmia bëhet kurorë pikëllimi-

    kush lidhet me këngën e braktisur,

    askush nuk tregohet

    aq i prekur

    me fjalët e pakuptuara-

    është e kot të shtresojmë ngjyrat,

    le të bjerret ngadalë

    kupola e mendimeve

    e të rreshë me to

    gjethe të thara jete!...

    PËRPLASJA NË DET

    Po të mos kishte qenë

    kjo stuhi e dalur bese

    me vetëtima të kobeve

    e stërkala të tmerrshme

    nuk do të përplaseshim në det

    me pamëshirën e dhembjes

    se fundi i detit të fjalëve

    do t`i ruante fshehtësitë

    e nuk do të ngriste gjithë këtë llum

    në krye të valëve

    për të goditur pa mëshirë

    brigjet e heshtura...

    Athua fundi i botës përpëlaset

    nën këtë tmerr qiejsh

    që pëlset ndër vetëtima

    e murmurima fjalësh-

    të ligat i kemi shehur në det

    e veç puhinë e lehtë

    e kemi përcjellur në valë!

    DHEMBJA E GJYKIMIT

    1.

    Në e kërkoftë dikush

    fjalën e sertë

    ballë për ballë

    me të Drejtën

    bluani

    në mullirin e shpirtit

    gufimet e gjakut

    e me buzëqeshjen tuaj

    vetëm kthene

    fjalën e urtë!...

    2.

    Në i kërkoftë dikush

    faktet e gjalla

    ballë për ballë

    me të Vërtetën

    hapeni ju

    arenën e ndjenjave

    qe të marrë frymë

    e kthene

    me përkushtimin permanent

    fjalën e sinqertë!...

    3.

    Në i kërkoftë dikush

    ballë për ballë

    mendimet e ndritshme

    të Diellit

    e secili që e quan

    vetveten Njeri

    hapeni zemrën tuaj

    siç e thotë

    qenia e gjallë

    dhe lëshoni ngadalë

    e bindshëm

    dashurinë polivalente!...

    4.

    Në e kërkoftë dikush

    ballë përballë

    të Njohjes

    secili që i thotë

    vetvetes autor

    peshoni fjalët tuaja

    me peshoren e artit

    e mendja e juaj

    do ta prehë

    lirshëm

    aftësinë e gjykimit!...

    5.

    A do të quhen

    proporcione të sakta

    e shkëndijat e dritës

    apo balafaqimet

    më të përpikta

    të qëndrimit tuaj

    nuk e zë goja të thotë

    por e përmbajnë

    dhembjen e gjykimit!...

    AMAZONAT E KËNGËS SONË

    1.

    Një enigmë e madhe

    prapa kodrave qëndron

    prore më shtyp

    në zemrën e viteve,

    më lë të pa të fjetur

    e as të zgjaur

    me mendimet e pa fjalë-

    enigmë e pazgjidhur

    si mjegull e paqartë!

    2.

    Për gabimet e vogla

    të dy djemve të mëdhenj

    qaj e kërkoj falje,

    për gabimet njerëzore

    në përgjithësi-

    fati bëhet edhe pafat

    pafati sillet me furtunë

    futunat përfshijnë të pafajshëm

    në vend të ligut shkon i miri

    mezi mbetet ndonjë vend

    për të Drejtën

    e të Vërtetën...

    Çudi,

    a duhet që të jap jetën

    për nipa e mbesa

    e t`ua mbush kështu

    duart e zbrazura të fëmijërisë!

    3.

    Ndonjëherë dëgjoj

    zëra të tjerë nga historia

    i ndjejë fëmijët

    që flasin e buzëqeshin

    shqip nga Dodona

    e lozin me gëzime,

    midis tyre

    më duket Demetra

    në atë ëndërr apo zhgjëndërr

    me gasin e bukur,

    grushtin e mbushur të kallinjëve

    i mbanë në njërën dorë

    e me tjetrën

    draprin ma tregon

    prandaj rrezet e dritës

    i lëshohen pas koke

    ndriçon prej andej

    aureola e mbretërisë!

    4.

    Kudo i kam pranë vetës

    amazonat e fuqishme të këngës

    nuk e di a duhet të jenë

    muza të vargjeve,

    e ngrehin trupin e ngjeshur burrëror

    sikur në antikë

    e herë herë më ngjallen në Kosovë

    apo në një kohë tjetër,

    mendohem gjatë me dhembjet e mia

    shqetësom e vuaj

    në një enigmë,

    a u kam hak amazonave të mia

    edhe pse më mungojnë

    për dhjetra vite-

    pore ndër ëndërra

    nuk më lënë të qetë!

    5.

    Një monedhë

    e mbaj nëpër duar,

    kur e kthej në anën tjetër

    është gruaja-

    zotneshë,

    Galatea ishte nëna e jonë

    e vargjeve të pa këputura,

    ilirisht i kemi gëdhendur

    duke shtuar

    shpresën e ditës sonë,

    me emrin e saj

    jemi përkundur ndër valë

    deri në Azinë e Vogël,

    Babë, Polifem

    pse nuk na e ke thënë

    se në damarët tanë

    e kemi

    prej atëhere

    gjakun e këngëve!

    6.

    Duke lundruar nëpër detra

    i shikonim Yjet

    për të na e dëshmuar

    rrugën e kthimit

    derisa i kërkonim

    Lopët e Diellit

    me vetëdijen e pështjelluar

    të sirenave...

    Kështu shpenzuam energjinë

    duke i menduar Zotat

    me një trup njeriu,

    vetëm ata na e përtërinin

    mbi valë fuqinë

    e mbetëm Yllor!

    7.

    Duke e përfytyruar si njeri

    do të kishte qeshur

    me anomalitë tona

    energjia kozmike,

    Maria Magdalena

    rri pranë Jezus Krishtit,

    e në mes të tyre

    qëndron hapësira “V”

    si Viktoria,

    nuk mund të jetë ndryshe

    pos një Fitore

    me vuajtjet e mëdha

    për të fituar

    origjinalitetin!...

    8.

    Ka ardhur koha

    të gjendet e Vërteta,

    në kokë e mbajnë fshehtësinë

    të gjitha religjionet,

    pas tyre qëndron

    një femër-

    herë Shiva e herë amazonë,

    tjera herë kthehet

    përsëri në Dodonë

    i shpërlanë gurët e mykur të kalasë

    e bëhet pëllumb i bardhë

    për të mbjellur paqen

    mbi njerëz,

    Zoti i jonë qëndron

    mbi Galaktika

    ne jemi fluska të dhembjes së tij-

    rrënjë e madhe

    e përkujtimeve tona!...

    9.

    Rri në këmbë

    para befasisë

    papritmas bëhem fëmijë

    e te kulla e plisit të hekurit

    fërkemin e kalit

    e kërkoj ndër ëndërrime.

    Dy motrat e mija

    të zemëruara tej mase

    i bërtisnin shekujt në mua,

    këkoja diçka

    nëpër themelet e kullës

    së mbushur me therra

    nga e keqja,

    e fjalën e nderit

    të familjes e mbronin

    me thuprat e ngjeshura

    të fëmijërisë sime,

    kishin frigë

    nga orët e maleve

    Zanat e Kullës së Diellit!

    10.

    Befas

    nga të qarat e fëmijërisë

    të etur për rrënjë

    të kësaj kulle

    e të këngës sime

    doli nga therrat

    Ora e Shenjtë

    përtej realitetit të përceptimeve

    vraponte drejtë mesh

    mbi barin e gjatë

    duke e thirrur në emër

    motrën e madhe

    që godiste

    dhembjet mbi mua

    e qante vetë!

    11.

    Askush nuk guxon

    këtë djalë ta rrahë

    ndonëse kërkon diçka

    te Kulla e Plisit,

    e poqese e thyeni

    njëherë këtë Besë

    për ditën e madhe

    të Ilirisë

    do të më keni mua

    me goditjet magjike

    mbi shpatullat e dhembjes

    e kurrë nuk do të më shihni

    nga vetja e juaj

    pos vegimit të fjalës!

    12.

    Nga flokët e arta

    drita shndërrohej në Diell

    e prej andej

    prore i kujtoj

    Orët e Maleve tona.

    Herë herë më lidhet

    në mërgatë

    me vajzën pllavushkë

    që shkoi nga bota

    pas dymbjetë viteve

    duke u kacafytur

    për mua

    me prindët e vet,

    e sa të tjera që kalirojnë

    mbi erërat e qiellit

    e nuk e di

    nëse janë të parat

    apo amazonat e këngës,

    muzat e lirisë!

    E ARTA VJESHTË

    Vdekja

    nuk është vjeshtë

    me ngjyrat e arta

    të hijes e të dritës,

    ajo dridhet

    në një gjeth të zverdhur

    në vibrimet vjetore

    shportave të dhembjes,

    është mbledhja e artë

    e të gjitha meditimeve

    rezultatit të ndenjave

    e grumbullimit të gjërave

    apo e medimeve

    deri në skajin e ngjyrave

    nëpër furtunë erërash...

    Kjo është vjeshta

    e të korrurave tona

    prej tri stinëve,

    bjerret dikur ngadalë

    nga të gjitha fjalët!

    TË KORRAT E ARTIT

    Disa pjeken përpara

    disa pjeken pas kohe,

    vjeshta e zgjatë dorën

    të mbeldhë të korrat e saja

    para dimrit...

    Të gjitha krijimet

    e artit të gjërë dhe lirikës

    shprehin aureolat e bukurisë

    në këtë stinë...

    Pëpiqemi që ti mbledhim

    tingujt e vegjël të melodisë

    te bjeshkët e mendimeve,

    e t`i masim përherë

    me dridhjet e zemrës!...

    Zemra e ndjenë

    valën e gjërave

    sytë e mbasin

    dridhjen e territ e të dritës,

    veshët i marrin

    zërat e largët

    para dhe pas kodrave të shiqimit,

    gjithçka peshon

    pastaj mendja jonë,

    e shpirti është ndjenja më e lartë-

    i ndjenë fjalët e pathëna

    edhe të thëna...

    janë të korrat e artit

    të korrat e fatit!...


    #brahim #abdyli

    4 views

    Shkrimet e fundit