MOSHA A SHTATËZANISË

    Updated: Dec 28, 2019


    Shefqete Gosalci

    Shefqete GOSALCI

    NDJENJË

    Hënë e grisur e leckosur

    Me shikon nga qielli për karshi

    Durimi im per ty ka sosur

    Ndaj do te nisem e do te vij

    Edhe pse rruga eshte e gjatë

    E male fusha ka në mes

    Ky malli im shemb dhe kalatë

    Ndaj pa të parë ty s’ po mund të vdes

    Ti je per mua fill i zjarrtë

    Prej rrezesh malli i gatuar

    Prandaj te unë nuk ka kurrë natë

    Jam mengjes i pambaruar

    Drejt teje vij e shkoj përhera

    S’ka gjë qe ti nuk e ndjen dot

    Me emrin tënd shemb çdo humnerë

    Mbështjell me urë tërë këtë botë

    Te dua them dhe buzëqesh

    Dhe ti diçka më pëshpërite

    Kjo urë që zgjatet midis nesh

    Është dashuri mbi dashuritë.

    FOLE MBI DALLGË

    E piva kafenë e mëngjesit edhe sot

    Po dita nuk do të ulet ballë meje

    Pardje ma qëlluan kot me kot ca idiotë

    Ata që edhe diellin e kthejnë kalë beteje

    E ju luta një pëllumbi të vinte tek unë

    Por ai me nje qiell pa adresë fluturoi

    Se dje nga parajsa me dhunë e përzunë

    E barot të shkrirë i hodhën në gojë

    Tashmë e kuptoi që kam hyrë në  një botë

    Që e imja s’u bë asnjëherë

    Këtu ku absurdi ushqehet me lot

    E çastet e lume miklojnë ne humnerë

    Ç’ të bëjë me ty dashuria ime

    Mbi dallgë kam ngritur fole

    Edhe shpirti m’u arratis nga ky burg i mishtë

    Mbi shtat qielli mbi re

    He fol ç’ të bëjë me ty dashuria ime

    Kjo kohë të gjitha dashuritë m’i vret

    Dhe pse me kushtoi nje mal me flijime

    Unë duart si ngre asnjëherë përpjetë.

    MEDALJONI

    Mbaj varur ne qafë

    Medaljonin e zbrazur

    Deshiroj te jem tokë

    Gjithcka nga unë të mbij

    Mes mallit e zjarrit

    Lumi të bëjë  shtrat

    Të freskoj trimin gjoksbaladë

    Që është vetëm i imi dhe i Lirisë

    Toka i ankohet nënëlokës

    Për lindje dhe vdekje të mëdha

    Gjaku ngjyros manushaqet

    Shqip t’u vie era stinëve

    Dashuria smirën përzen

    Ç’ të merr s ‘të kthen

    Mbi gjokse hedhim valle

    Dëgjoj ritualin e zemres

    Nën medaljon

    Përlotet dheu

    E guri buzëdridhur lëkundet.

    PREMIERË

    Flasim me vetëtima e rrahje

    E njëjta melodi nga e njëjta violinë

    Dhe i njëjti refren

    Në të njëjtën guackë

    I njëjti margaritar

    Dhe fat

    Heshtja ulet këmbëkryq

    Në sheshine miljona shkeljeve

    Djalli fajtor vetëvritet

    Me shishen e  verës

    Derdhet verë e mykur e shekullit të kaluar

    Nata grimos fytyrën me hithra

    Me nostalgjinë në roje

    E agun dëshmitar

    Lakuriq thejmë gotat e kristalit

    Natës i shfaqim premierë.

    HIMN 

    …erdhi ora çast

    Tri ditë dashuruam

    Në mbreterinë e ëngjujve

    Në një karneval lulesh e fotografish

    Të pashlyera

    Fshehur pas flokëve të gjata

    U bëra nuse malli im

    Ma humbe gjumin dhe mëndjen

    Ma more zemrën dhe dhimbjen

    E ëndrrën qëndise në gjergjefin e hënës

    Shikimi mugulloi heshtjen

    Me gërshetën dhe erën e blirit

    Mbi mykun e gurëve

    Nën qiellin e hirtë

    Dashuruam pa thënë asnjë fjalë

    Xixëllonjat vallëzuan gjatë me yje

    Spiranca me mbante në prill

    Me ty në krahëror

    Me dëshirën hyjnore

    Tek himni dashuror.

    MOSHA A SHTATËZANISË

    Nënës sime Gjyles që lindi 11 femijë, dhe te tjerave si Ty

    Hapin e moshuar

    Ballin rrudha plot

    Zemrën lot

    Harxhohemi pranë e pranë

    Fjalët gëlltisin njëra – tjetrën

    Dhe bien në rrjetë

    Ndihem guralec bri bjeshke

    Unë pjella jote e të gjitha stinëve

    Bletë me hoje të mbushura

    Me Ty pranë – Nanë

    Ndihem si lapsi mbi fletë

    Herë abetare, herë numratore

    E shkollës – jetë

    Erë buke e ftoi te vij

    Pranë arkës ngjyrë shekulli

    Ngjyen mallin eshkë

    Me gjuhën e sertë

    E duart damarefryra flasin për ngjyrat

    E njëmbëdhjetë luleve që mban në duar

    Në prëhër, në krah, në gji

    Ku merr forcë Oj e uruar?

    Jetën ta njomi trekëndëshi

    Djep, magje, bunar

    Mundimin ta di veç kova dhe litari i ngrirë

    Të tjerët le të heshtin

    Hyjneshë në fronin e gëzimit

    Zemrën e pjestove në emra

    Në zëra e ditëlindje

    Në orët e bardha të dashurisë

    Je vetë dashuria

    Po jetën ku e ke?.

    PASQYRA

    Shekulli i ri vetullngrysur

    Ruan mbi kështjellë

    Fidanen e vitit 1878

    Krijesa të mejmura fshehur

    Nën rrënjën katrore te formules 1244

    Hanë pjesën e trurit

    Mbetur ne Prizren e Prishtinë

    Tirana pasuron menynë

    – e sharjeve ndaj vetëvetes

    Mitrovica melodi e këputur

    Çamëria ai lot

    Sicilia këmbë djepi rrëzuar

    Satanet t’i nxorën fëmijet nga gjiri

    Thyen pasqyrën arbërore

    Si ngjyra keputur ylberit

    Shkupi me kollë Migjeni

    -han thonjët deri ne mish

    E Zara i bie një kitareje të vjetër

    Shkruan poezi per vete

    -dhe varkën e shpuar

    Tivari shkund pelerinën

    -e mykur nga mjegullat

    Pranverë e prerë në Qershor

    E Vjena flokëthinjur operon

    – nje hartë të vjetër

    Pastaj fshehurazi shikohet në pasqyrë

    Pas operimit plastik të fytyrës

    Durimit i mungon semafori

    Ballkani lëndon ëngjëllin e vet

    Rrena e enjtur përkund

    -mohimin asht e lëkurë

    Kujdes- mos nënshkruani fatin

    Me doreza.

    KAFSHIMI I PLAGËS

    Te luta Kosovë shumë herë

    Të ta puthja faqen e zhuritur

    Të ta fshija së paku një lot

    Të pashë ëndërr me stoli

    Nuse në Çamëri

    Ti kërkova duart, të majtën ma dhe

    Se të djathtën dhe gishtin e di ku i ke

    Dhe sytë e ylbertë tek ëndrrat i sheh

    Desha të të puth Atdhe, s’ më le

    S kishe kohë as atëhere, as sot

    Desha kokën në gjoks të ta ve

    Jo m’u përgjigje -digjesh

    Cilën pjesë të JO- së sate nuk po e kuptoj

    Në arenën e heshtjes vetëm unë

    e Ti Kosovë

    Mbeten të paputhura

    Mes nesh flamuri e plaga

    Dua të ta puth ballin e përndritur

    Tek hëna zë pusi

    Dua të ta bëj një djalë

    Prap njëjtë më përgjigjesh

    Vitet mi dekorove me pritje

    E vargun me ty

    S ‘ pajtohem Kosovë, s’ është viti ’81

    S’e dëgjoj as Solomonin

    Do te bëhem Rozafë, buzeçara ime e skuqur

    Dashuria dhe plaga ime e kafshuar

    Djepi, kafshata dhe unaza ime e ngjyer në diell

    Kalo Kosovë mbi mua

    Njomi buzët në murin tim të lagur.

    ÇMALLU

    Kujtesa me delikatesë ndez llullën

    Lëshon spirancën në kryeqytetin e harrimit…

    Ndez një tym me kullën

    Viti sylidhur ua nënshkruan stinëve

    Pasaportat e reja me vulë temperature e afat uji

    Pranverën e dënon me vdekje për vonesën

    E verës ja pren vetëm thonjtë

    Të mos e pengojë diellin

    Pastaj i uron vetes ditëlindjen zero

    Me një borzilok në dorë

    Ec zbathur nëpër netë gushti me xixëllonja

    Si vajzë në takimin  e parë

    Shekullit ia ngre veshët për shurdhëri

    Dhe një flakareshë fytyrës për papastërti

    Dhe hapat e gjumit për humbjen e ditarit

    Ja jep dryrin e një arke të vjetër

    Me je ftua brenda

    E merr ne prehër dhe ja lëmon flokët

    E ushqen me gji, fara kungulli dhe vaj ulliri

    E mbështjell me pelena malli

    E ja flet njeë fjalë në vesh

    Konstandin përgjërou Zotit e kujtesës

    Merre me vete edhe Zanën

    E nise nga fillimi çmalljen.

    I SHKRUJ SHPIRTIT TË SHPIRTIT ME SHPIRTE

    Shpiti im kristal i fshehur

    N’ oqeanin e pikëllimit

    Gjymtyrë e këputur Atdheut

    Nga gërshërët e pushtimit

    Shpirti im kristal i thyer

    Nga çekani i tundimit

    Paloi vitet e durimit

    Si monedha në arkë t’ kursimit

    Shpirti im kristal i thyer

    Rënë nga duart e skulptorit

    Shpirtrat n’ xixellonja kthyer

    I bëjnë dritë dhe meteorit

    Edhe Zoti do ta shkruajë

    Në ditarin e njerëzimit

    Si lufttoi në jetë një shpirt

    Ta gjejë rrugën e gëzimit

    Shpirti im ushtar i ditës

    Rrethuar me terre

    Në t’u dashtë për dritërimin

    Ta fal – merre, merre.

    PUTHJE LOTËSH

    Edhe kur s’ju njoha

    Ju dëshirova

    Ju dashurova

    Ju ënderrova si në përrallë

    Ju pikturova agimeve vesore

    Me ngjyra shpirti

    E kur u takuam

    Edhe lotët na u puthën.

    NËNTORËT DHE NËNTORËT

    Nje shekull qielli qau

    Nën të toka gjëmoi

    Dhe ndodhi kurorëzimi

    Një Nëntor në Vlorë

    Qielli e toka vunë kurorë

    Me unazë dielli

    Me sep të një ylli hëna solli ftesën- urdhëresën

    Ju mund të bashkoheni

    Pasi të keni dhënë jetën

    E vdekje jeta ndodhi

    E madhe mal

    Yllësia zgjodhi Hyjnitë

    Ne fronin  e ndritimit

    Gjaku përflaku qiellin

    Fundnëntorin e acartë ngrohu diellin

    Mbushi djepat

    Shqipen e strehoi në flamur

    Për të tjerët varret s’ patën vend

    Jeta na mbet në duar- dhuratë

    Të vritemi disa herë në ditë

    Të akuzohemi, të fyhemi, të përbuzemi

    Prap në Nëntore

    Djepin ta përkundim thatë

    Me orë të ndalur.


    #Shefqete #GOSALCI

    31 views3 comments

    Shkrimet e fundit