Mos thuaj kurrë


Sabile Keçmezi-Basha



Sa pak oksigjen


Sa shumë sorollatje

Për pak oksigjen

Dhe për frymëmarrje

Në stinën e djegur

Në ecjen vertikale

Në mëkatin e pabërë

Në fushën me gaca shtruar

Të minuar... nga ofkëllimat


Sa shumë lëngatë

Dhe... harroje

Pritjen në katakomb

Dhe

Harroje nusen

Me fustan borali

Të ngrirë në muranë

Të përgjumur nga tymnaja

Të skalpuar nga bisturia

E brinjëve tua

Imzot...

Premtimin e dhënë

Harroje

Siç e kanë harruar

Në një kohë tjetër

... të paardhur

Në një proces – katalizator



Dëshmi


Pa argument

Mos ma zë rrugën

As mos ma vargëto yllin polar

Se të kollofisin katallanët


Eh...

Të isha në një kohë tjetër

Do të tregoja se si mund të jetohet

Dhe të ta nxjerr nga vetja

Krejt këtë tharm jete

Dhe përsëri

...përsëri

Hurbat e tua

Të kenë shije mjalti

Në buzët e thekura



Mos thuaj kurrë


Mos thuaj

Se kurrë më

Nuk do të kthehemi

Me kthimin biblik

Në tokën e djegur


Se Liria ngeli depozitë

e kohës shtatzënë

Mbete Ti ende në nisje

Kur binte shi

kërpnajë


Mos thuaj

Kurrë më... mallkuar qoftë

Fjala e thënë... e pathënë

Në ritakim

Në rindarje