top of page

METAMORFOZA


METAMORFOZA

Shumë nga ata që kryejnë vepra të turpshme, mbajnë fjalime të shkëlqyera! (Demokriti)


Malushi kishte ndryshuar shumë kohëve të fundit. Kështu thoshin të gjithë ata që e njihnin mirë qysh nga fëmijëria. Po, kjo qe e vërtetë dhe, atë e pranonte edhe ai vetë. “More, jeni në vete ju apo keni shkalluar? Unë, vërtet kam ndryshuar, por kjo nuk është ndonjë risi për mua”- pohonte me vete, e herë- herë, këtë ua thoshte edhe atyre pak miqve te zemrës që ende i qëndronin asaj besnikërisë së dikurshme. Dorën në zemër, tashmë ishte më ndryshe, sikur e kishte gjetur rrugën e Zotit. Ani, nuk thuhet kot: më mirë vonë se kurrë! Ishte bërë një Ago Jakup i vërtetë. Sillej mirë e fliste butë, saqë u dyshoje veshëve e syve të tu. Kjo dukej hapur dhe hetohej nga të gjithë, andaj edhe po e merrnin nëpër gojë dhe po e përflisnin kudo e kurdo. “Eu, eu, po ç’ia ka zënë rrota bishtin!- shprehej ndonjëri nga moshatarët e tij që ia dinte zorrët në bark. “Matufi, në pleqëri po mundohet me la m... me sh...!- shfrente tjetri, duke i rikujtuar paudhësitë e tij të mëhershme që patën bezdisur gjithë vendin dhe farefisin. Por, aq i bënte atij! Për të qenë, ore lum vëllai i dashur, në rininë e tij të hershme qe dalluar për të mirë. Si djalë ballisti pati hequr të zitë e ullirit. Mbase, për këtë edhe ia patën shtuar zullumin. Kudo, në shkollë, në shtëpi, në punë, madje edhe në gjumë, ishte i përcjellë nga hija e zezë e mosbesimit... Thyerjen e parë e përjetoi në hetuesi, kur e torturuan aq pamëshirshëm për pjesëmarrje në demonstratat e 68-së. Obobo, sa keq! Karshi shokëve të vet të pathyeshëm, qe treguar ligavec fare. Ata, deri edhe ai thataniku që pantallonat nuk i rrinin në trup, qëndruan si burrat e motit dhe nuk u dhanë dot. Me dara kuajsh ua shkulën thonjtë e mishin, por kot, çele guri gojën. Ky jo. Medet, medet! Fill ishte dorëzuar, si një kalama qa ende i pikon buza tambël. Një pakurrizor i qullur! Dhe, aq më keq, u bë vegël e tyre. Hajde botë, hajde! U bë argat i dreqit, siç thoshte i ati për hyzmeqarët e pushtuesit, i cili, duarlidhur e i futur nën akull te Pusi i Rakitës, kishte ndërruar jetë, në dimrin e egër të aksionit famëkeq të mbledhjes së armëve. Pësimet e tij evoluan rrokullimë. Kjo metamorfozë ciklike nuk e dëmtoi larvën fare. Përkundrazi, veçse e perfeksiononte dhe e fuqizonte. Me kalimin e kohës rrjeta e merimangës zgjerohej. U gradua dhe u bë i plotëfuqishëm. Ai vrante, ai kthjellti në gjithë rrethin e tij, që shquhej për rezistencë e atdhetarizëm. Emri i vajti larg e larg. U bë tmerr edhe për fëmijët në djep. Flini se erdhi Malushi! Kështu u thoshin nënat e shkreta atyre kur qanin e çirreshin dhe më s’dëgjoheshin për së gjalli. Sjellja prej kodoshi trutharë çmohej lart nga eprorët e tij të sojit tjetër, të cilët antishqiptarizmin e kishin në gjak, trashëguar nga etërit e tyre zbritur nga drunjtë e stepave karpatiane. Ata, me mjeshtërinë prej finoku, gjithë mllefin e urrejtjes patologjike e shfrenin mbi kurrizin e vendorëve të pafajshëm, përmes këtij të fuqishmi “hyjnor”. “Hajt Malush, hajt, se kungulli nuk shkon gjithë mbi ujë!- mërmëriste nëpër hundë plaku gungaç, që më një kërryle të trashë thane sorrollatej derë me derë nëpër katund e të cilin shumica e merrnin për të krisur. Por, jo. Kungulli i Malushit nuk po fundosej dot! Nëpër mbledhjet e gjata të partisë së kuqe askush nuk guxonte të deklarohej para tij se ishte agjërueshëm. Jo, ore jo! Kur dikujt nuk i besonte, edhe e sprovonte, duke ia afruar ibrikun me ujë. Devotshmëria e tij ndaj sistemit tiranik, që të vriste natën e të vajtonte ditën, dëshmohej e përforcohej përherë e më shumë. Bindja se Kryesatanai barkalec e me syze të trasha, kishte bërë shumë për etninë e tij, qe disa guxonin ta quanin edhe të mbërrimë, ende gjëllinte në shpirtin e tij të mykur. Mendjemykuri sylesh nuk po i ndjente fare rrezet e ngrohta të diellit perëndimor që kishin zënë të shkrinin acarin që pllakoste vatrat tona të stërlashta... Koha ecën lumë. Ngjarjet e mëdha ndryshuan ritmin e saj. Puhiza e lehtë e demokracisë ia shprishen ca puplat e kryefodullit. Në rrekët e gjakut mbiu LIRIA. Në sofrën e saj të madhe pati vend për të gjithë. Edhe për ata që, mjerisht, nuk e mbollën farën e mbarësisë. Ne nuk u thamë gjë. Ata, me sjelljet prej kameleoni, u përshtaten dhe vazhduan zvarritjen nëpër zigzaget e jetës. Stili i strucit, duke fshehur kokën të bëhen të padukshëm, nuk u ndihmoi dot, sepse të gjithë i njohin si farën e kuqe... Dhe, ja, sot, me një këmbë në varr e tjetrën mbi dhe, flokëthinjuri Malush, me një thurimë të bardhë në kokë e me tespihe të kuqe në dorë, ecën ngadalë si Sheh Miza i përrallave tona drejt xhamisë për ta zënë safin e parë. -Sa mirë që ekzistuaka ajeti i pendimit!- tha njëri që po e përcillte me sy nga kafeneja përballë. -Ah, sa mirë do të ishte të mos ekzistonte fare procesi i metamorfozës!- ia priti tjetri, duke ngritur gotën e dollisë...

6 views0 comments

Comments


Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif
bottom of page