METAFIZIKË


URDA ZJARRI

Nga Fatmir Terziu

Në prill dhe në maj

ajri bëhet pakëz i ngrohtë.

Duket si një hapësirë ujore

ku dielli hepon me mjeshtëri,

një materie së pari e profiluar, tornuar

gjersa është bërë gurgacë, flakë minerale,

ama flakë e zjarrtë, e ndezur si buzët

që skuqen në tehun e territ,

grashina e flaktë rituale,

që jep bardhësinë fosforeshente,

të pastër dhe nënujore

të acetilenit... Prill, Maj

dy muaj që i veçojmë, i duam

na ndjekin ndryshe të dy

dielli na zjarrmon drejt e në sy.

Qëndruam në skelën e tyre të ajrit

si dy diej imitues me dritën e ndezur prej fatit

një urdë e ndezur mbi dy ikona

tejçoi në ujëra zjarret tona...

Dhe ujërat alarmuan menjëherë

u shkund nga gjumi hapësira mbarë

kur ti u zgjove,

bota ishte në zjarr.

PËR ATË VEND ANTIK

Nga Fatmir Terziu

E pashë një njeri nga një vend Antik

fliste me veten: “Dy këmbë të gdhendura prej guri,

qëndronin në hapësirë ... Afër tyre, në ballë,

dy gjysëm-koka valëviteshin pa u ndalur, prej të cilave,

një gojë e hapur, e përtharë dhe mëndafshi me komandë të ftohtë,

kujtova se ishte skulptor kur e pashë kokë e këmbë me baltë,

ndjeva se e kishte në gjak këtë pasion

për të mbijetuar heshtjen e trazonte me fjalë,

por kur nata i nxiu dhëmbët përjashtë

njeriu nisi duart ti bëj krahë, fluturoi në qiell të bardhë,

të tjerëve u la vetëm fjalët:

“Atje lashë një egërsirë, disa grabitqarë, gjakpirës dhe imoralë,

dola nga tufa e tyre e mjerë plot frikë

të bëhem njeri të paktën një ditë

për atë vend përrallor Antik...

Kur ktheva sytë asgjë s’kishte mbetur në atë cep. Rrotull

vetëm në Frymë, në gjunjë dhe në gjoks

vetmia tkurrej e bëhej kockë.

SKAJ