MEMISHA GJONZENELI TREGON …


Harallamb Fandi

Mendime per librin "Pendimi " ku : MEMISHA GJONZENELI TREGON …


... Dikur, një i ri i rikthyer në jetën që po e quajmë të zakonshme, ndonëse për të nuk ishte e tillë, se vinte nga burgu ku ishte futur në moshë fare të re, u ul përsëri në bangat e shkollës. Mundësia e vetme për të mësuar ishte “shkolla e natës” meqë gjatë ditës i duhej të punonte si ish “i burgosur politik” në punët më të rënda dhe më të vështira. Por ai ishte kalitur tashmë dhe i bënte shkëlqyeshem si punën edhe shkollën. Dhe nuk vonoi shumë për t’u shquar ndër të tjerët, sidomos në letërsi: në një prej mbrëmjeve, kur mësuesi i letërsisë nisi të lexonte hartimet më të mira, i riu priste gjithë ankth rezultatin. U lexuan njëri pas tjetrit 3-4 hartime të shokëve dhe ai e mblodhi mendjen që nuk kishte për t’i dalë emri midis më të mirëve. Mësuesi e përmendi të fundit, vërtet, po tërë kënaqësi, për hartimin më të bukur ndër të gjithë. Ndonëse e kishte të qartë se ajo që ndodhi në atë çast ishte “përjashtim nga rregulli”, sepse edhe shkollën ”e kishte tepër”, palè lavdërimin ai, ish i burgosuri politik, mezi gjeti forca ta fshihte gëzimin. Por prirjen e tij i riu nuk nguroi ta zhvillonte dhe, pasi lexoi dhe studioi pa rreshtur, shkruajti shumë për gjithçka përjetoi në rrugëtimet e tij të jashtëzakonshme gjatë jetës.