MBRËMËSORE DASHURIE


JANIS BARBERIS

MBRËMËSORE DASHURIE


Qyteti me mishra në heje kremton tjetërkund.
 Në Stacion të Peloponezit, drekëherë e vonë pashke në një stol 
 veç ti dhe unë, moj nënë, jemi ulur. 
 Qenkemi pleq tashmë të dy 
 dhe unë, gjersa vjersha shkruaj, 
jam më plak. 
Po ku paskan vajtur gjithë ata njerëzit tanë ?
 Brenda një jave 
 s'paska mbetur kush. 
Javë e Madhe 
ish sigurisht, plot vuajtje, tradhti e kryqëzime - 
mos dashkan shumë që kokën ta ulin vdekatarët?
 Ashtu pikërisht, nga Lari gjer më sot 
 do të duhej edhe ne disi të ishim nxënë.
 Por Pashka mori fund, oj nënë.
 Po ne ç'do të bëhemi 
 ulur në një stol 
 të pavdekshëm 
teksa mbrëmja po bie?

(PËRKTHEU: ARISTOTEL SPIRO)

20 views0 comments

Shkrimet e fundit

fjalaelireloadinggif.gif