Malli më i rëndë se Raduçi – mal…





Poemthë-


(Kushtuar Nënë – Dhoqinisë sime të dashur, Nurie Asanoska nga Llabunishti i Strugës, Maqedoni e Veriut )



Nga Hasan M. Shahinaj


Oh e oh, ç’ m’u kripe, ç’m’u kripe befas kaq pranë ti,

o uji i ëmbël I liqenit namuritës strugar,

nga lumë – lotët e nënokes sime të paharruar, të dashur;

ende, ende rignes si litarë, rrugës së mundishme e të patharë,

gjysmëshekulli e lart të mbyllur, të ndarë e të vrarë,

sikur s’ishim më në këtë jetë – farmak të gjallë;

zemrash përvëluar,zhuritur,copëtuar e duke qarë…


E kush guxonte me shiku, me shku e me ardhë:

në të vetmuar syrgjynosur këtu; ata – ato, tanët,matanë;

në mes nesh porsi Nyja gardiane Drini Zi plot dallgë,

dëshmitar i vetëm kufitar,shaluar mbi kale të bardhë;

Oi, oi… si i durove mal – mynxyrat, e gjora Nanë ?!


Oh, e oh,rrethuer nga prangosësi, ugurziu klon,

kobëziu e korbziu i kurdisur dekadash për fatin tonë,

ku luhej drama e hirnosur shekspiriane, siç po thonë;

e kush guxonte me ngritë pakëz sytë ,pakëz zë apo ton’ ?!...


Në qafë më paç, o moj e ndritshmja Hanë,

si i gjeta babë e nënë, e të vetmin vëlla në të ziun varri;

dhimbje e pafund për mua, familjen, fisin,dynjanë!

E ku ta gjej tani Konstandin – Ismail vëllanë?!...


Së paku, o Perëndi, eshtrat e tia a mund t ’i marr,

që të shuaj mallin – mal të Raduçit, vendlindës- mal,

sa s’është errësuar krejt qielli dhe bërë vonë

se s’bëhet fjalë kurrsesi Ai për t’u ringjallë;

do të ish’ kjo një legjendë,mrekullisht e rrallë…

Dëshmo, pra,veç ti, i paanshmi ,gjarpëror Drin,

dhe ti, moj Kadënë –sedefja e stolisur Hanë;

ti, o moj e përveçmja verdhane, Hanë – gjaku,

që më fanitesh dhoqiniane Raduçit për çdo natë,

nëpër endërra të shumta, të frikshme te pragu,